برای ستایش فیلم The Mule (قاچاقچی) گفتن اینکه بهترین فیلمی است که توسط یک کارگردان ۸۸ ساله ساخته شده که خودش هم در آن نقش اصلی را بازی می کند کافی نیست، چون تاکنون چنین فیلمی وجود نداشته است. همچنین اینکه ۳۷مین فیلم کلینت ایستوود (Clint Eastwood) نباید با چنین تعریف ضعیفی نادیده گرفته شود.
این فیلم براساس داستانی واقعی درباره ی یک پیرمرد نیازمند که برای رفع هزینه هایش به قاچاق مواد مخدر برای کارتل مکزیکی رو می آورد کاملا جذاب، سرگرم کننده و تا حدودی همذات پندارانه است، چون درباره ی مردی است که می خواهد به خاطر کمبودهای خودش به عنوان همسر و پدر تاوان بدهد. نقش ایستوود در این فیلم کاملا در تضاد با نقش شخصیت بداخلاقی است که ده سال پیش در فیلم Gran Torino (گرن تورینو) آن را بازی کرد، که هردوی آن ها توسط Nick Schenk نوشته شده اند.
ایستوود که در ابتدای فیلم با کلاه آفتابگیر در حال رسیدگی به گل ها در گلخانه دیده می شود کاملا نسبت به سال ۲۰۱۲ در فیلم Trouble With the Curve (مشکلی با منحنی) یعنی آخرین باری که او را در یک فیلم دیده ایم پیرتر شده است؛ او آرامتر راه می رود، شکسته تر به نظر می آید و برای اولین بار آن کمال و تمامیتی که از ابتدای دوران حرفه ای بازیگری خودش داشته را ندارد.
اما او هر چقدر هم در نقش Earl Stone جذاب و گیرا باشد، خانواده اش شامل همسر سابقش Mary (با بازی دایان ویست (Dianne Wiest)) و دخترش Iris (با بازی الیسون ایستوود (Alison Eastwood)) با او خوب رفتار نمی کنند، تا جایی که دخترش هر وقت سروکله پدرش پیدا می شود اتاق را ترک می کند، حتی در مراسم عروسی دخترش. به نظر می آید Earl زمانی که خانواده اش به او نیاز داشته در کنار آن ها نبوده و حالا تقاص کوتاهی خودش را پس می دهد.
اما شرایط برای Earl بدتر هم می شود، جایی که دیگر پولی ندارد و از خانه ی خودش بیرون انداخته می شود. اما خوشبختانه شانس به سراغش می آید، که دلیل اصلی آن سابقه رانندگی خوب اوست، و حالا باید یک بسته را در ال پاسوی تگزاس تحویل دهد. این آغاز یک همکاری خوب و البته پرمنفعت است، و تا مدت زمان زیادی برای کارتل و Earl سودآور است، که حالا می تواند با این پول دوباره به خانه خودش برگردد.
در همین حین ماموران فدرال در شیکاگو به رهبری مامور ویژه مبارزه با مواد مخدر (با بازی لارنس فیشبرن (Laurence Fishburne)) به شدت در تلاشند قاچاق مواد مخدر در غرب کشور را متوقف کنند اما تاکنون موفق نشده اند. این قضیه زمان می برد، اما همه می دانیم که بالاخره مسیر این ماموران با Earl تقاطع پیدا می کند، مخصوصا وقتی مامور جدید Colin Bates (با بازی بردلی کوپر (Bradley Cooper)) وارد داستان می شود.
تا مدتی همکاری Earl و کارتل به خوبی پیش می رود؛ کارتل چیزی که می خواهد را بدون زحمت به دست می آورد، در حالی که Earl هم پولی که برای سروسامان دادن به خانواده اش نیاز داشته را به دست آورده است. اگرچه در این فیلم مثل گرن تورینو شاهد طغیان های شدید ایستوود در مقابل اقلیت های جامعه نیستیم، اما باز هم مواردی از این دست در فیلم وجود دارند، مثلا وقتی که او با لحن بدی به یک خانواده سیاهپوست می گوید خیلی دوست دارد به سیاه ها کمک کند.
Earl خیلی زود به مال و منالی می رسد تا جایی که می تواند یک بار را بازگشایی کند، و موفقیت این همکاری مورد توجه رییس کارتل Laton (با بازی اندی گارسیا (Andy Garcia)) قرار می گیرد. Laton آنقدر از این پیرمرد خوشش می آید که او را به یکی از مهمانی های مهم خود دعوت می کند و سرویس های خوبی هم برای شب در اختیار او قرار می دهد! اما به یکباره همه چیز از کنترل خارج می شود، جایی که سرپرست های جدید و عوضی، زندگی را برای Earl سخت کرده و اداره مبارزه با مواد مخدر نیازمند به دست آوردن نتایج در اسرع وقت است.
همچنین اتفاقات بدی در زندگی شخصی Earl رخ داده، چون Mary به شدت بیمار شده است. وقتی Earl به عنوان معذرت خواهی و بهانه آوردن برای اینکه کنار خانواده اش نبوده می گوید فکر می کردم بهتر است دنبال پول باشم، به نظر می آید ایستوود به زندگی واقعی خودش اشاره می کند که همیشه در حال فیلم ساختن بوده و وقتی برای خانواده خودش اختصاص نداده است.
ایستوود به عنوان یک کارگردان تعلیق خیلی خوبی در فیلم به وجود آورده؛ هیچ تضمینی وجود ندارد که Earl از این شرایط جان سالم به در ببرد، چون او قبلا هم چندین بار شخصیت خودش را در فیلم کشته است. نقطه اوج داستان پیچش هایی دارد که هم ملودراماتیک و هم غیرمنتظره هستند، تا اینکه Earl بی روح در پایان به این نتیجه می رسد که همه چیز را می توان خرید، اما زمان خریدنی نیست.
افراد کمی در صنعت فیلم به اندازه ی ایستوود فعال بوده اند (او ۶۳ سال پیش اولین بار در یک فیلم حضور یافت) و هیچ کدام به اندازه ی ایستوود در کار خود موفق نبوده اند. کدام کارگردان جدیدی به اندازه ی او فیلم ساخته است؟ در این زمینه فقط اسپیلبرگ با او قابل مقایسه است که ۳۱ فیلم ساخته است. ایستوود طی این سال ها فیلم های ضعیفی هم ساخته است، اما The Mule یکی از آن ها نیست، و در این فیلم شاهد نوعی تازگی و شادابی بصری هستیم که دلیل آن اولین همکاری ایستوود با Yves Belanger فیلمبردار کانادایی است، که قبلا در فیلم Wild و سریال Big Little Lies با Jean-Marc Vallee همکاری داشته است. همچنین نکته ی جدید دیگر موسیقی جاز عالی Arturo Sandoval در این فیلم است.
The Mule نسبت به گرن تورینو جذابیت کمتری دارد، اما با روایت داستان پیرمردی که از کارهای گذشته اش پشیمان است و می خواهد در این سن خودش را اصلاح کند، کاملا نشان می دهد ایستوود هنوز هم به عنوان کارگردان و بازیگر کارش را خوب بلد است.