خیلی ها را می شناسم که علاقه زیادی به درام های باشکوه دارند. البته من از آن ها نیستم. اما اگر شبیه من هستید از شما خواهش می کنم از فیلم Colette غافل نشوید. کیرا نایتلی (Keira Knightley) در نقشش کاملا درخشان است، فیلم آکنده از انرژی است و همچنین داستان واقعی قابل توجهی را روایت می کند که به لطف کارگردان Wash Westmoreland خیلی خوب از کار درآمده است.
نایتلی نقش رمان نویس فرانسوی Sidonie-Gabrielle Colette را بازی می کند. داستان ماجراجویی او از بورگونی تا تبدیل شدنش به نویسنده ای محبوب در پاریس، داستانی جذاب است و این ویژگی به Westmoreland موقعیت های خوبی داده تا طرز بیان داستان های مشابه در آن دوران را تغییر دهد.
Colette مثل یک داستان حماسی است که در آن نایتلی هر لحظه را از آن خودش کرده است. فیلم با دوران جوانی او آغاز می شود، جایی که او برای اولین بار عاشق نویسنده و ناشر معروف Willy (با بازی دومینیک وست (Dominic West)) می شود، تا سال های ابتدایی ازدواج آن ها و تطابق گرفتن با زندگی شهری، تا نوشتن سری کتاب های Claudine و در نهایت، رسیدن به این نتیجه که حق او بیشتر از این هاست. این یک داستان قوی و مرتبط به دوران ما با توجه به جریان برابری زن و مرد در محل کار است. این یک داستان واقعی درباره همین مسائل است، اما چیزی که باعث می شود Colette قابل توجه تر ظاهر شود این است که فیلمنامه، زمان مناسبی را نه تنها برای بیان داستان Colette، بلکه برای بیان داستان Willy اختصاص می دهد.
ارتباط متقابل نایتلی و وست فوق العاده است و طولی نمی کشد که ما نیز غرق داستان آن ها که به نظر یک عشق صادقانه می آید می شویم. Colette مشتاق است همیشه کنار همسرش بوده و از او حمایت کند، و Willy نیز متقابلا تلاش زیادی می کند تا Colette را با طرز زندگی شهری وفق دهد. عشق ورزی این دو کاملا قابل لمس است، پس وقتی کار وارد این معادله می شود، کاملا قابل درک است که Colette مجبور است تحت نام Willy کتاب هایش را منتشر کند. قطعا Willy هم به پول خوبی می رسد و حتی وقتی Colette را در اتاقی حبس کرده و مجبورش می کند کتابی را تمام کند، آن ها هنوز هم یک تیم به حساب می آیند، درست است؟ نقش آفرینی نایتلی کاملا جذاب است و شما در مواقعی خود را جای او قرار می دهید.
همان طور که در بالا گفته شد، Willy کارهای بدی نیز انجام می دهد اما به جای اینکه او را به شکل یک نقش منفی سطحی ببینیم، نویسندگان Westmorland و Richard Glatzer و Rebecca Lenkiewicz به شخصیت او پیچیدگی و عمقی داده اند که می توان یک از هم گسستگی را در آن حس کرد، گویی یک مشکل فیزیکی باعث می شود او به این رفتارهای زننده خود ادامه دهد. این داستان درباره پیروزی خوبی بر بدی نیست، بلکه درباره ارزیابی مجدد کسی است که زمانی او را دوست داشته اید اما حالا به این نتیجه می رسید که امیدی به او نیست.
شاید این به شکل یک ایده کلیدی به نظر بیاید، اما Colette همچنان در بیان داستانش چابک عمل می کند. نایتلی در نقشش و زمانی که Colette به چیزی که حقش است و دوستش دارد نزدیک می شود خیلی طبیعی بازی می کند. نایتلی برای نمایش این وقایع زمان مناسبی از فیلم را در اختیار دارد. در بیشتر بخش های فیلم شاهد موجی از انرژی هستیم که پر از شوخی و کنایه های نایتلی و وست به یکدیگر است. طراحی صحنه فوق العاده به شما کمک می کند حس کنید در آن دوران هستید. به صورت مشخص دفتر کار Willy به شدت پرجزییات است و به نظر می آید واقعا کسی در آن کار می کرده است. طراحی لباس نیز خارق العاده و چشمگیر است و تغییرات Colette را در طول فیلم به زیبایی نمایش می دهد.
این فیلم به صورت غیرقابل انکاری عالی است. البته در بخش هایی از آن شاید بهتر بود روند تصمیم گیری Colette را با جزییات بیشتری می دیدیم، همچنین بهتر بود زمان بیشتری به هنرنمایی Denise Gough در نقش Missy (همان Mathilde de Morny) اختصاص داده می شد، یکی از اولین زنانی که در انظار عمومی به شکل یک مرد ظاهر شد. Gough از همان لحظه ای که وارد فیلم می شود چشمگیر است و برای فیلمی که خیلی خوب لحظه به لحظه زندگی Colette را روایت می کند، باعث تاسف است که این بخش از داستان خیلی عجولانه روایت می شود. اما این فقط یک ایراد کوچک در این فیلم عالی است که کاملا سرگرم کننده بوده و نایتلی در هر لحظه با نمایش شور و شوق، جذابیت و اعتماد به نفس Colette در مرکز اصلی آن قرار گرفته است.
فیلم Colette در تاریخ ۲۱ سپتامبر در سینماها اکران خواهد شد.