از همان ابتدا می توان نگرانی از شکست را در سومین همکاری سینمایی ویل فرل (Will Ferrell) و جان سی رایلی (John C. Reilly) مشاهده کرد. این دو که قبلا در فیلم های Step Brothers (برادران ناتنی) و Talladega Nights (شب های تالادگا) در کنار هم حضور داشته اند، در فیلم Holmes & Watson (هولمز و واتسون) نقش شخصیت های معروف رمان های آرتور کانن دویل را به روشی کاملا بی مزه بازی می کنند. هنر بازیگران انگلیسی زیادی در نقش های مکمل این فیلم هدر می رود، که نشان می دهد چرا این فیلم قبل از اکران برای منتقدان به نمایش درنیامد.
این فیلم به نویسندگی و کارگردانی ایتان کوهن (Etan Cohen)، با مقدمه ای با حضور هولمز بچه مدرسه ای آغاز می شود که در مدرسه همه به او زور می گفته اند. این تمسخرها باعث می شود شرلوک جوان احساسات خود را سرکوب کند و رو به رفتاری سرد و بی روح بیاورد.
سپس به سراغ هولمز و واتسون بزرگسال می رویم که در تلاشند دشمن قدیمی خود، پروفسور موریارتی (با بازی رالف فاینز (Ralph Fiennes) که در واقع ریشش بازیگری را انجام می دهد) را شکست دهند و پرونده های مختلف را حل کنند. وقتی یک جسد درون یک کیک تولد در کاخ باکینگهام پیدا می شود، این دو توسط ملکه ویکتوریا (با بازی پم فریس (Pam Ferris)) مامور می شوند این پرونده را حل کنند. برای حل این پرونده زنی آمریکایی به نام دکتر Grace Hart (با بازی ربکا هال (Rebecca Hall)) و دستیار لالش Millicent (با بازی لاورن لاپکوس (Lauren Lapkus)) به آن ها کمک می کنند. هولمز و واتسون به این دو زن علاقمند می شوند، جایی که واتسون و Grace طی یک کالبدشکافی با هم همکاری می کنند و هولمز عاشق Millicent می شود.
فقط یک سکانس در فیلم هست که کمی جالب به نظر می رسد، جایی که هولمز بدون اینکه حرف بزند و با قدرت ذهنی با برادرش Mycroft (با بازی هیو لاوری (Hugh Laurie)) ارتباط برقرار می کند. سکانسی جالب و زیرکانه که کاملا در تضاد با دیگر سکانس های خواب آور فیلم است. شوخی خوردن پیازهای خام آنقدرها جالب نیست. همچنین شوخی های بی مورد زیادی مرتبط با دونالد ترامپ در فیلم وجود دارند، که شامل خبرهای قلابی و کلاه های قرمز با شعار «انگلیس را دوباره آباد کنیم» می شوند، اما اصلا جالب نیستند و خیلی مسخره به نظر می آیند.
اما این ها بهتر از سکانس مسخره ای هستند که در آن هولمز و واتسون می خواهند بدن ملکه ی به نظر مرده را مخفی کنند، یا ترانه ای که فرل و رایلی می خوانند که حداقل به دلیل موسیقی ساخته شده توسط آلن منکن (Alan Menken) و گلن اسلیتر (Glenn Slater) کمی قابل تحمل است. یک زیرداستان هم در فیلم درباره ی تایتانیک وجود دارد که فقط برای حضور افتخاری یکی از بازیگران آن فیلم ساخته ی جیمز کامرون (James Cameron) ساخته شده، که آن چنان هم بامزه نیست.
فرل و رایلی در نقش های خود تقلا می کنند و وقتی استیو کوگان (Steve Coogan) به صورت افتخاری در فیلم حضور پیدا می کند، بیشتر یادآور فیلم Stan & Ollie (استن و الی) فیلم جدید او به همراهی رایلی است. کلی مک دونالد (Kelly Macdonald) سعی می کند در نقش خانم هادسون جوان خنده بر لب مخاطب بیاندازد، در حالی که باب برایدون (Rob Brydon) اصلا در نقش کارآگاه لستراد موفق ظاهر نمی شود.
Holmes & Watson با وجود اینکه کاملا در انگلستان و لوکیشن های تاریخی فیلمبرداری شده، آنقدر جلوه های بصری ضعیفی دارد که انگار کل فیلم در دکورهای ساختگی فیلمبرداری شده است. این فیلم با وجود کمدی بودن آنقدر ضعیف عمل می کند که حتی به اندازه ی فیلم و سریال جدی شرلوک هولمز با بازی رابرت داونی جونیور (Robert Downey Jr) و بندیکت کامبربچ (Benedict Cumberbatch) بامزه نیست.