نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم پسر زیبا (Beautiful Boy): بهبودی، زوال، تکرار

بزرگترین تراژدی فیلم “پسر زیبا” (Beautiful Boy) این است که به شدت به زندگی خیلی از کسانی که درگیر اعتیاد به مواد مخدر هستند شباهت دارد. سال گذشته حدود ۷۲ هزار آمریکایی به دلیل اعتیاد به مواد مخدر فوت کرده اند، و این فاجعه همچنان ادامه دارد در حالی که کاری برای جلوگیری از آن انجام نمی شود. این فیلم ساخته فیلیکس ون گرینینگن (Felix Van Groeningen) درباره بحران اعتیاد در یک سطح وسیع نیست، بلکه داستان David Sheff و پسرش را روایت می کند. فیلم در رساندن منظورش عالی عمل می کند و لحظات احساسی عمیقی را به وجود می آورد، آن هم پیرامون پدری که نمی تواند پسرش را نجات دهد و پسری که خودش هم تلاش می کند خودش را نجات دهد. هیچ دلیلی برای وجود اعتیاد نیست که بتوان آن را از بین برد، یا آن را گول زد. در نتیجه شما در این مخمصه گیر می کنید، همینطور فیلم “پسر زیبا” نیز در این دام می افتد،‌ آن هم با وجود اینکه گرینینگن برای پیدا کردن زاویه ای خاص برای بیان داستانش تلاش های زیادی کرده است.

فیلم براساس خاطرات David Sheff (با بازی استیو کارل (Steve Carell)) و پسرش Nic Sheff (با بازی تیموتی شالامه (Timothee Chalamet))، داستان تلاش های Nic برای مبارزه با اعتیاد و ناتوانی David در کمک کردن به پسرش با وجود تلاش های بی وقفه اوست. این فیلم نشان می دهد چطور «زوال بخشی از بهبودی است»، جایی که Nic چند ماه از مخدر استفاده نمی کند اما دوباره به مواد مخدر مخصوصا شیشه روی می آورد. بالاخره David باید این احتمال را در نظر بگیرد که کار Nic از نجات یافتن گذشته است.

ون گرینینگن فیلم “پسر زیبا” را به یک تراژدی کامل و بی وقفه هم تبدیل نکرده است. این فیلم مثل فیلم مرثیه ای بر یک رویا (Requiem for a Dream) نیست. او محدوده ای از احساسات را نه تنها در گذشته David و Nic قبل از آن که Nic به اعتیاد دچار شود، بلکه در چرخه اعتیاد Nic پیدا می کند. تعهد فیلم به این محدوده از احساسات باعث می شود “پسر زیبا” خیلی بهتر از آن به نظر بیاید تا اینکه در آن Nic همیشه در حال شکستن دل پدرش باشد. لحظاتی هستند که در آن ها Nic در حال بهبودی از اعتیاد است و لحظاتی بامزه هم وجود دارند که در آن ها David با عصبانیت موبایلش را پرت می کند و سپس درون بوته ها به دنبال آن می گردد. اعتیاد، زندگی انسان ها را تغییر داده و نابود می کند، اما آن ها را به شخصیت های مسخره تبدیل نمی کند.

همچنین فیلم در این زمینه هوشمندانه عمل می کند که از خاطرات هر دوی David و Nic در روایت داستان استفاده می کند تا هیچ کدام از آن ها صاحب اصلی دیدگاه فیلم نباشند. ما می توانیم با هردوی این شخصیت ها همذات پنداری کنیم، و در حالی که همدردی با David راحت تر است – پدری که می فهمد هر چقدر هم تلاش کند نمی تواند پسرش را نجات دهد – اما ما با Nic نیز به این دلیل همدردی می کنیم که مقابله با اعتیاد کار راحتی نیست. او بد تربیت نشده و خیلی هم در رفاه بزرگ شده است. اما اعتیاد راه خودش را به زندگی او باز کرده و حالا دلیل این قضیه زیاد مهم نیست. فیلم نشان می دهد هیچ راه حل آسانی برای مقابله با اعتیاد وجود ندارد و رفتن به مراکز درمانی و جلسات و مراکز سم زدایی یک درمان کامل نیست.

کارل و شالامه در نقش های خودشان عالی بازی می کنند. کارل از استعدادش برای به تصویر کشیدن David بهره می برد، مردی که با وجود موفقیت های زیادش همچنان یک پدر ساده است. شاید او پدری است که از بقیه مردم راه حل های بیشتری بلد است، اما او با عشق به پسرش تعریف می شود و اعتیاد نشان می دهد فقط عشق او به پسرش کافی نیست. همچنین شالامه به اوج گیری خودش در سینما ادامه داده و نشان می دهد یکی از بااستعدادترین بازیگران جوان عصر کنونی است. او نقش Nic را مثل یک کاریکاتور از معتادان به تصویر نمی کشد، بلکه او شخصیتی را به نمایش می گذارد که گذشته‌ی منحصر به فرد و هویت مشخصی داشته اما حالا دچار اعتیاد شده است.

اما درنهایت فیلم “پسر زیبا” به همان رکودی دچار می شود که شخصیت هایش هم به آن دچار شده اند. این فیلم درباره شخصیت هایی است که به دلیل مسئله اعتیاد در منجلابی گیر کرده و نمی توانند حرکت کنند، بنابراین خود فیلم هم از حرکت بازمی ایستد. ما هم مثل David و Nic در این کثافت گیر افتاده ایم، و در حالی که دلمان برای آن ها می سوزد، هیچ راه حلی هم برای آن ها نداریم. پس مدام شاهد انجام مراحل بهبودی و زوال توسط Nic هستیم، به همین دلیل “پسر زیبا” با وجود اینکه بیشتر از فیلم های دیگر پتانسیل تلنگر زدن به ما را دارد، اما درنهایت از این کار باز می ماند. از دست دادن این پتانسیل باعث می شود گرینینگن نیز سردرگم شود، چون با اینکه او قصد دارد دشواری های اعتیاد را صادقانه بیان کند، اما اعتیاد مانع پیشرفت فیلم او می شود. این یک تراژدی بدون تسکین است.

شاید “پسر زیبا” یک فیلم عالی نباشد که توجه همه را جلب کرده و همه جوایز را ببرد، اما یکی از ضروری ترین فیلم های حال حاضر سینماست. با اینکه فیلم در بخش روایت مشکل دارد، اما نیتش خوب است،‌ آن هم با نشان دادن اینکه اعتیاد خانواده ها را نابود می کند و از هم می پاشاند. بزرگ ترین تراژدی چیزی نیست که برای خانواده Sheff اتفاق افتاد، بلکه این است که ممکن بود ما هم به همین مشکل دچار شویم، چون هیچ چیزی Nic Sheff را از ما متمایز نمی کند. نکته اصلی که فیلم “پسر زیبا” بیان می کند این است که اعتیاد یک بیماری بدون هیچ درمان شناخته شده ای است. شاید مردم از این قضیه خوششان نیاید، اما متاسفانه این یک حقیقت تلخ است.

فیلم “پسر زیبا” در تاریخ ۱۲ اکتبر در سینماها اکران خواهد شد.

  Beautiful Boy

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن