بازیگران با عملکرد بسیار خوب خود و همچنین کارگردانان این اثر با تمایل به جدی گرفتن ماجراها، برقراری تعادل در طنز داستان، صحنه‌های اکشن و استفاده مناسب و به موقع از لحظات انفجاری باعث شدند تا فیلم کاپیتان مارول به اوج خود برسد.

شاید این اثر بزرگ‌ترین فیلمی نباشد که مارول تا به امروز ساخته، اما به جرئت می‌توان گفت که یکی از خنده‌دارترین و البته یکی از دوست داشتنی‌ترین فیلم‌های این دنیای سینمایی محسوب می‌شود.

کاپیتان مارول توانست از نکته‌های خوب داستان‌های اولیه‌ی دنیای سینمایی مارول مانند سری فیلم Iron Man (آیرون من) و سری فیلم Thor (ثور) موارد مهمی را یاد بگیرد و با ترکیب کردن این ایده‌های خوب، چیزی را شکل دهد که برای مخاطب هم آشنا باشد و هم کاملا جدید. درست است که این فیلم نقطه ضعف‌هایی هم دارد اما از آنجایی که جذابیت زیادی در آن نهفته شده، باعث می‌شود که شما دیگر به ضعف‌ها توجه نکنید.

برای شخصیتی مانند ثور، به اندازه ساخت سه فیلم طول کشید تا کریس همسورث و همچنین خدای رعد و برق بتوانند حد و مرز و نحوه‌ی عملکرد خود را پیدا کنند. این در حالی است که دوران قهرمانی بری لارسون به تازگی آغاز شده و باید کمی زمان بگذرد تا همانند شخصیت‌های دیگر پخته شود.

بله درست است؛ کاپیتان مارول داستان منشاء شخصیت اصلی خودش را نقل می‌کند اما این اثر آنقدر منحصربه‌فرد و خوش ساخت است که شما موقع تماشای این فیلم خیلی کم این موضوع را حس می‌کنید.

می‌توان گفت که این فیلم، آنطور که باید و شاید به دگرگونی عاطفی خیلی مهم کارول دنورز و همچنین تبدیل او از یک فرد دو هویتی که از درون به خود شک دارد، به یک مبارز جسور و نترس که قرار است زمین را از دست مهاجمان آن حفظ کند، توجه نکرده است.

ارزش یا جزئیات، بالا و پایین و حتی احساسات کمی در بازی و عملکرد بری لارسون در قالب قدرتمندترین ابرقهرمان دنیا، حس می‌شود. این شخصیت، حتی در صحنه‌هایی که در حال مبارزه کردن و شکست دادن دشمنانش است، کاملا خسته کننده به نظر می‌رسد. به همین دلیل، می‌توان گفت که بهترین لحظه‌های فیلم را ساموئل ال جکسون و آن گربه خنده‌دار داستان، تشکیل می‌دهند.