پیر کافین و کایل بالدا کارگردان، اسکارلت اوورکیل شرور (با صداپیشگی ساندرا بولاک) و شوهرش هرب (جان هم) را در نقشهای برای غصب دنیا به همراه نیروهای کمکی مینیون خود وارد بازی کردهاند. فیلم محصول یونیورسال با بودجه ۷۴ میلیون دلاری ساخته شده است.
نظر منتقدان مختلف را درباره مینیونها بخوانید:
هالیوود ریپورتر – بوید وان: “مینیونها با داستانی که در لندن میگذرد به تنظیمات ساختاری کلاسیک بازگشته است، جایی که مرد بد – یا زن بد با صدای ساندرا بولاک – دشمن اصلی جمع است و با این حال قهرمانانی که زیر لبی حرف میزنند مرکز صحنه را از آن خود کردهاند. متاسفانه این انتخاب، نکات مثبت و چشمگیر دیگر را خنثی میکند و باعث میشود فیلم در مقایسه با دیگر عناوین مجموعه، داستان مشخص و احساسات سرراستی را برای برقراری ارتباط با دیگر قطعات نداشته باشد. لیست طولانی کارکترها و لوکیشنها که در نیمه اول فیلم معرفی میشود و از مصر، ترنسیلوانیا، روسیه، قطب جنوب تا نیویورک و اورلاندو را دربرمیگیرد به ازهم گسیختگی فیلم در سطح داستانگویی اولیه آن اشاره میکند. انگار هرکدام از صحنههای فیلم خود به عنوان داستانی مجزا و نه در قالب داستانی واحد معرفی میشوند. با این وجود این آیتمهای منحصر بفرد هرکدام به نوع خاصی دلچسب هستند و خندهآور.
با وجود اینکه هدف اصلی فیلم از کلیشه نجات دنیا فاصله دارد اما برای محصولی که اعضای جوانتر خانوادهها را به عنوان تماشاگران خود انتخاب کرده به سوی غایتی پیش پا افتاده در حال حرکت است. و درست شبیه به من نفرت انگیز ۲ این یکی هم تمایل دارد هرجا که ریتم اجازه میدهد موسیقی را شروع کند و با داستان واقعی خود همراه نشود، این نکتهای است که به عنوان مثال انیمیشنهای پیکسار به ندرت به آن تن میدهند و در عوض به کاراکترها تا زمانی که نتیجه درست حاصل شود فرصت حضور میدهند.
حلقه گمشده فیلمنامه برایان لینچ همان چیزی است که باید اتصالدهنده لحظات متفاوت فیلم به یکدیگر باشد، مینیونهایی که هیچگاه عبرت نمیگیرند و عوض نمیشوند هربار در سناریویی مشابه گرفتار شده و البته حضور عاری از پیچیدگی کاراکتر اوورکیل هم مزید بر علت میشود. ممکن است فکر کنید که داستان از نقطه نظر همین کاراکتر چقدر جالبتر میشد، اگر که او فقط در مواقع لازم به صحنه دخول و خروج نمیکرد.”
لس انجلس تایمز – کنت توران: “آیا این مسافران پیاده حواس پرت میتوانند یک فیلم را به تنهایی به پیش ببرند، یا اینکه باید محض خاطر کاراکترهای شرور دهن پرکن که ذرهای از طراوت غیرقابل توصیف آنان بویی نبردهاند تبعید شوند؟ فیلم تکان خاصی در طرح داستانیاش ایجاد نکرده و همین چیزی را هم که در اختیار دارد بسیار پیش از به پایان رسیدن فیلم مصرف میکند. با این حال در فیلمی مثل این، داستان تنها بهانهای است برای ادامه شیرینکاریها و پرداختن به کاراکترهای جذاب، و مینیونها از هر دو به وفور استفاده کرده.”
بوستون گلوب – تام روسو: “یکی از ناامیدکنندهترین انیمیشنهایی که در میان محصولات اخیر در ذهن میماند. باید قدردان هوشمندیهای زودگذر فیلم باشید: تصویر جنیفر ساندرز از ملکه الیزابت عزل شده، نگهبانان برج لندن و ساوندترکای که با هجوم بریتانیاییها همراه میشود. همه چیز خوب به پایان میرسد اما اگر ترکی هم از گروه مادی بلوز پخش میشد شاید حال و هوای کسانی که برای تماشای فیلم بلیت خریدند بهتر منعکس میشد.”
نیویورک دیلی نیوز – جیکوب هال: “مینیونها هنوز هم بر روی خط باریک آزردگی و تحسینبرانگیزی قدم برمیدارد. مینیونها برای ۲۰ دقیقه و پیش از آنکه تکراری شوند واقعا موجودات بامزهایاند. طاقت شما برای تماشای آنها با حضور خودشان شروع و تمام میشود. وراجی و صدای تیز این موجودات فقط برای بچهها ابدی است، والدین آنها شاید به چشم ۹۱ دقیقه از جهنمی زرد رنگ به آنان نگاه کنند. و دلیل دیگری داشته باشند تا برای دومین یا سومین بار به تماشای “درون” بنشینند.”
تایم اوت لندن – تام هادلستون: “کوچک، زرد و کاملا بیمصرف؛ مینیونها بخشی از سنت انیمیشنسازیاند که ریشه آن به جاروهای انیمیشن فانتاسیا و آدم فضاییهای داستان اسباب بازی بازمیگردد. اما آیا توان حمل یک فیلم کامل را هم دارند؟ پاسخ در کمال غافلگیری و رضایت مثبت است. مینیونها آزاد شدهاند تا در غیراخلاقیترین، عجیبترین و مضحکترین غرایز خود افراط کنند. ماجرایی ساده و عمیقا بیربط.”