انتقامجویان/ اونجرز بار دیگر به سینماها بازگشتهاند. جاس ودون کارگردان اینبار در عصر اولتران رابرت داونی جونیور، کریس همسوورث، مارک روفالو، کریس ایوانز، اسکارلت جوهانسن، جرمی رنر، دان چیدل، آرون تیلور-جانسون، الیزابث اولسن، پل بتانی، کوبی اسمالدرز، آنتونی مکی، هایلی اتول، ادریس البا، لیندا کاردلینی، استلان اسکارسگارد، کلودیا کیم، توماس کرتشمن، جیمز اسپیدر، ساموئل ال.جکسون و اندی سرکیس را کنار یکدیگر جمع کرده است.
انتقام جویان به تازگی توانسته رکورد بالاترین رقم فروش را در شب افتتاحیه بشکند و عنوان پرفروشترین فیلم تاریخ سینما را در اولین شب اکران به خود اختصاص دهد.
گزیده نظرات منتقدان مختلف را درباره فیلم بخوانید:
هالیوود ریپورتر – تاد مککارتی: “نیروی ابرقهرمانان مارول در مرحله نسبتا لغزانی قرار گرفته. بدون شک معتادان این دنباله چیزی که میخواهند را از عظمت فیلم میگیرند با این حال حداقل دو صحنه اکشن فیلم بی زرق و برق از آب درآمدهاند، رزولوشن و اوج احساس این دو صحنه میتوانست تبدیل به چیزی پیچیدهتر و کمتر تکراری شود. از این طریق راه دسیسهچینی برای قسمتهای اول و دوم انتقام جویان: جنگ ابدیت باز گذاشته میشد و انتظارات هم بیشتر. … در لحظاتی فیلم زیرچشمی به مسیرهای فرعی نگاه میاندازد با این حال سعی میکند به سرعت بر روی جاده اصلی تمرکز کند تا چیزی را که تماشاگران میخواهند ارائه کند، حتی اگر کمی متفاوت از همیشه باشد.”
“به طور کلی تلاش ودون برای نمایش بیاطمینانی و آسیبپذیری قهرماناناش نتیجهای ناقص دارد، چراکه چنین تلاشی بنابر ماهیت متریال موجود چندان جای پیشروی ندارد. هرچه باشد این کاراکترهای کامیک بوکی دو هویت مستقل دارند و در این شرایط نیازی به افزودن یک بعد سوم نیست. فیلم اما در معرفی یک رقیب همتراز برای قهرماناناش موفق عمل میکند و آنان را به انجام کارهای جدید وامیدارد. با این حال صحنههای اکشن در همه موارد با کلیت فیلم برابری نمیکنند و برخی از کارکترها در موقعیتی دراماتیک بین نیروی متخاصم و خودی گرفتار میشوند. قدیمیهای دنباله از عهده بازگشت پر سر و صدای خود برآمدهاند. در کنار آنها بازیگران جدیدی مثل اندی سرکیس لحظات فوقالعادهای را به عنوان یک جنایتکار سرسخت اما مضطرب اهل آفریقای جنوبی بوجود میآورد.”
نیویورک تایمز – مانولا دارگیس: “فیلم به هیچ وجه ناقص نیست و از طرفی به شکل عجیبی فشرده است. اما چیزی که درباره فیلمهایی شبیه به این در این مرحله اهمیت دارد بیاهمیت بودن کیفیت و چگونگی آن است. انتقامجویان برای پیروزی در باکس آفیس و رسانههای سرگرمی و دلبری از طرفدارانش ساخته شده، چنین ماموریتی خیلی وقت پیش با موفقیت به اتمام رسیده است. … ودون برای عصر اولتران چیزی را در نظر میگیرد که در قسمتهای قبلی دنباله هم وجود داشته (جنگ و مردم، پس به چه دردی میخورند؟) و سعی کرده تا در عین وظیفه شناسی نسبت به قراردادهای ژانر، جنبه شخصی به آن ببخشد. این انتقامجویان در تمام لحظاتاش شاید به تاثیرگذاری قسمت اول نباشد، بخشی از این مسئله مربوط به جذابیت کمتر کاراکتر شرورش است و بخشی دیگر – همانطور که در همه فیلمهای کامیک بوکی چنین است – به جدال خستگیآور و به ظاهر تمام نشدنیاش بازمیگردد، با وجود اینکه ودون در این بین لحظات زیبایی را هم خلق کرده؛ از جمله صحنهای که با حرکت آهسته هرکدام از انتقامجوها را در مرکز قاب کنار هم و مجزا نمایش میدهد.”
“کاراکترهای ودون مثل پسربچههای بوالهوس خوشمزگی میکنند و نیش و کنایه میزنند. روفالو یک تنه صحنهها را روی دوش خود حمل میکند، درست مثل جوهانسن، حتی اگر هیچ کاری به جز خرامیدن در لباس فرماش و نگاههای رومانتیک پرمعنا نکند. ودون مکررا حسی سرزنده و تازه را به فیلمش تزریق میکند، فرقی ندارد نوازش انگشتان یک زن روی دستی کامپیوتری باشد یا پرش پسربچهای به آغوش پدرش. تاکید او بر آسیبپذیری جسمانی در چند نقطه از داستان به چشم میآید، از جمله تلاشی که فیلم برای نمایش تصویری جذاب از خشونتزدایی میکند و گویی به نشانه توافق به وزارت دفاع و فرمانده ارتش سر تکان میدهد.”
لسانجلس تایمز – کنت توران: “با اینکه همه نکات خوب فیلم را میدانیم اما هنوز هم واقعیتی ناراحتکننده وجود دارد؛ با اینکه این فیلم لحظه به لحظهاش خارقالعاده است اما پس از اتمام آن چیزی در ذهن تماشاگر به شکل خاص ثبت نمیشود. نقطه ضعف اصلی اونجرز در پیرنگ آن است. درست است که هرکدام از صحنههای اکشن به خوبی ساخته و پرداخته شدهاند، صحنههایی که در مقایسه با هر فیلم دیگری تعدادشان به هیچ وجه کم نیست، اما همهچیز در نهایت به یک منظره مهآلود تبدیل شده… شاید این همان چیزی باشد که هواداران گرسنه اونجرز خواهان آن هستند یا چیزی که ودون ترجیح میدهد یا حکمی که مارول صادر میکند اما تعداد بالای این صحنهها تنها شبیه به یک بار اضافی است. وقتی فیلم باد کرده شما زمانی ۲ ساعت و ۲۲ دقیقهای هم داشته باشد هرچه که روی پرده سینما بگذرد همانجا هم باقی خواهد ماند و با تماشاگر به خارج از سالن نمیرود. این مایه خجالت است، چراکه از ارزش اولتران به عنوان یکی از به یادمادنیترین کارکترهای منفی مارول میکاهد.”
واشنگتن پست – ان هورنادی: “درست مثل قسمت اول، ودون در دام کشنده “خود را جدی گرفتن” نمیافتد. او فیلمش را با دیالوگهای یک خطی پر سر و صدا و اشارات مستقیم هوشمندانه پر میکند و از آن یک تجربه سرگرمکننده، بیقید و گستاخانه میسازد. ودون هیچگاه اجازه نمیدهد مایههای تاریک داستاناش بر اتمسفر صمیمانه و گرم فیلمش حکمرانی کند… انتخاب بازیگران همواره مهم بوده است، و بار دیگر ودون بازیگرانی بااستعداد را برای ساکن شدن در جهانی بی حد و مرز انتخاب کرده. او آن قدری باهوش است که بداند این کارکترهای بامزه، ناسازگار و عمیقا دردمند هیچگاه بیشتر از زمانی که هیولا هستند حالت انسانی خود را حفظ نمیکنند.”
یواسای تودی – کلودیا پیگ: “دو و نیم ستاره از چهار. حماسهای پرستاره که به راحتی هواداران سرسخت مارول و طرفداران قسمت اول فیلم را راضی میکند. با این حال لذتی که تماشای این قهرمانان کلاس بالا به تماشاگر میدهد کاستیهای جهان فیلم را در طول زمان جبران میکند. سلاح اصلی ودون شوخیهای کنایهآمیز و پینگ پنگی فیلم و کاراکترهای کاریزماتیکاش هستند. و همین دو جذابیتهای اصلی اولتران را تشکیل میدهند… فیلم با وجود تیرگیهایی که بعضا در آن به چشم میآید تصویری قابل اعتنا میسازد. فقط ای کاش تدوین آن کمی بیرحمانهتر بود.”
من هنوز ندیدمش منتظرم بلوریش بیاد. هنوز یک ماه مونده با کیفیت بلوری بیاد.
اره منم منتظرم
منتقدا که همیشه میخوان زیر سوال ببرن همه کارارو، انصافا این فیلم هیچی کم نداشت، هم کمدی داشت هم احساسی هم اکشن هم دارک هم معما، دیگه چیکار باید بکنن؟!!
کار منتقدا زیر سوال بردن فیلم فقط
خیلی سخت منتقدی پیدا میشه که تمجید کنه از فیلمی
انقدر منتظر بلوری بودم دیگه وب دی ال گرفتم دیدم والله خسته شدیم عالی بود