فیلم «یک مکان ساکت»(A Quite Place) فرضیههای خود را با حیلههای عالی سینمایی پرورش میدهد. در حومهی شهری در یک دنیای آخرالزمانی، هیولاها جذب صدای دعا کردن افراد میشوند بنابراین انسانهایی که باقی مانده اند راهی جز زمزمه کردن حرفهایشان ندارند. این عنوان که با تصاویر سطح اول توسط «جان کراسینکی»(چه کسی میتوانست تصورش را بکند) ساخته شده است، دنیای آخرالزمانیِ تقریباً ساکتی را تصویر میکند که ناامیدی تقریبا بزرگترین عنصر زنده در آن است. این اثر از یکی از رمانهای آقای «کورمک مک کارتی»(نویسندهی آثاری مثل «جایی برای پیرمردها نیست») اقتباس شده است و به خوبی ظاهر یک B-Movie را به خود گرفته است.
عنوان A Quite Place از همان دقایق ابتدایی و زمانی که خانوادهای به امید یافتن مواد غذایی در مغازهای ویران شده قدم میگذارند ترس بالای خود را به بیننده غالب میکند. دو بچه به دنبال پدر خود میروند(کرانیسکی به همراه حجم زیادی از ریش) در حالی که مادرشان(امیلی بلانت که نگاه خیرهش مرتبا از آرامش به ترس تغییر میکند) در همان حوالی منتظر است. در مسیر، صدای ناگهانی که خبر از رسیدن مخلوقی شکل یافته از جلوههای ویژه را میدهد سکوت محیط را میدهد و باعث میشود که چرخشی تراژیک در مسیر داستان ایجاد شود. فضا برای ساخت فیلمی فراهم شده است که تقریباً تمام مدت زمان خود را در سکوت به سر میبرد و تنها با علامتها معنا و منظور را دریافت میکنیم و گاه و بیگاه، سکوت صرفاً توسط طوفانی از ناامنی و عدم آرامش بر هم میخورد.
پس از گذشت مدت زمانی از فیلم، خانوادهی داستان ما در مزرعهای مستقر میشوند که توسط خوشههای بزرگ ذرت پوشیده شده است و نور تمام آن را روشن کرده است. این محل جایی است که ستارهی اصلی فیلم پدیدار میشود؛ «میلیسنت سیموندز» که پس از حضور درخشان خود در عنوان «شگفت زده»(Wonderstruck)، در این اثر هم بازی درخشان خود را در نقش دختر بزرگتر ایفا میکند. در اینجا او مدام در حال کشمکش با پدر خود است؛ پدر اصرار دارد که او در منزل و در کنار برادر کوچکترش بماند و به جای او برادر کوچک تر(با بازی بسیار خوب «نوآ جوپ» که در عنوان «حومه»(Suburbican) نقش پسر «مت دیمون» را بازی کرده بود) را با خود به داخل جنگل ببرد تا مهارتهای بقا را تمرین بکند. «سیموندز» اما با این مسئله مخالف است و علاقهی او برای تحت کنترل گرفتن موقعیتی که خانواده در آن قرار دارد باعث رویدادن یک سری از اختلافات شدید بین آنها میشود.
زمانی که فیلم دنیای خود را ساخت- جیغ، تلو تلو خوردن یا افتادن چیزی از دست باعث دردسر بسیار بسیار بزرگی برای شما خواهد شد- هر صحنه شما را خواهد ترساند. سو سو زدنهای هیولاها برای این فیلم کم بودجه بسیار ارزشمند هستند اما در نهایت زمانی که شکل کامل آنها را میبینیم هم ناامید نمیشویم چرا که نور و جادویی که در ساخت این موجودات به کار رفته است بسیار رضایتبخش عمل کرده است. این موجودات درشت هیکل و صد البته غمانگیز را میتوان هم تراز نمونههای مشابه در «بیگانه»(Alien) یا «پارک ژوراسیک»(Jurassic Park) در نظر گرفت و در کل میتوان که بسیار عجیب و غریب هستند تا بتوانند حس ترس را در لحظهای القا کنند. (در جایی از فیلم، تیتر روزنامهای را میبینیم که نوشته «صدای آنها» و این تقریباً تمام چیزی است که شما نیاز دارید بدانید).
برای فیلمی که چنین کم دیالوگ دارد،
A Quite Place معمولاً به صورت ناگهانی صداهایی را تولید میکند که باعث میشود بینندگان از سر جای خود بپرسند بهگونهای که هیچ وقت نمیتوانند با قاطعیت صحنهی بعدی را پیشبینی بکنند. خوشبختانه موسیقیای که «مارکو بلترامی» برای این اثر ساخته است به خوبی با ویژگیهای شخصیتها و عدم آرامش آنها در طول اثر هماهنگی کامل دارد. در حالی که روابط بین اعضا با سنگدلی به تصویر کشیده اند اما در کلیت اثر کیفیت خوبی گذاشته اند. فیلمبردارِ دانمارکیِ این اثر یعنی «شارلوت بروس کریستنسن»(«شکار»(The Hunt) و «حصارها»(Fences)) به مزرعهی داستان ما فضای عجیبی با فیلمبرداری خاص خود میدهد که به کیفیت دنیایی در حال رنج میافزاید.( میتوانید عنوان «نشانهها»(Signs)) را بدون مونولوگهای آن در نظر بگیرید). «یک مکان ساکت» بخش بزرگی از موفقیت خود را مرهون بازی خوب بیکلا بازیگرانی است که سرمایهی اصلی اثر محسوب میشوند است. اما ((بلانت)) نیز در نقشی که دارد موفق عمل کرده علیالخصوص با سطحی از پیچیدگی خاص که برای همچین اثری غیرقابلانتظار بوده است در حالی که تمایل کارگردان برای استخراج صحنههای ترسناک از دل سناریوهای خلاقانه(برای مثال، برای ساکت کردن صدای بچه تشک به روی او میاندازند) به این معنی است که هر صحنهی فیلم با شگفتیِ جدیدی همراه خواهد بود.
امتیاز: ۸٫۳/۱۰ (👑HUNTER👑)