دلیل اینکه برای بیشتر فیلمها ۲۰ دقیقه یا بیشتر طول میکشد تا به نقطه جذاب خودشان برسند این است که بتوانند شخصیتها، خطرات داستان و دنیای آن را به مخاطب معرفی کنند. کارگردان ویلیام اوبنک (William Eubank) و نویسندگان برایان دافیلد (Brian Duffield) و آدام کوزاد (Adam Cozad) تصمیم میگیرند در فیلم مهیج Underwater «زیر آب» آن ۲۰ دقیقه را نادیده گرفته و ناگهان وارد اصل داستان شوند. متاسفانه این منجر به گرفتن تصمیمات مهمی توسط شخصیتها میشود که ما هنوز آنها را خوب نمیشناسیم. وقتی قصد دارید داستانی درباره شش نفر روایت کنید که میدانیم قرار نیست همه آنها از این ماجراجویی خطرناک جان سالم به در ببرند، پس باید دلیلی برای اهمیت دادن به آنها وجود داشته باشد، وگرنه آنها فقط به قربانیانی برای هیولای دریایی تبدیل میشوند. عدم سرمایهگذاری روی شخصیتها باعث میشود Underwater اثری بیجان باشد، چیزی که میتوانست یک فیلم درجه ۲ عالی باشد اما حالا قدرت کافی برای سرگرم کردن مخاطب را هم ندارد.
مهندس نورا (با بازی کریستن استوارت (Kristen Stewart)) حین مسواک زدن در ایستگاه حفاری زیرآبی خودش یک موج قدرتمند را احساس میکند. او سپس ما را با بقیه خدمه این ایستگاه آشنا میکند: رودریگو (با بازی ممدو آتی (Mamoudou Athie))، امیلی (با بازی جسیکا هنویک (Jessica Henwick))، اسمیت (با بازی جان گلگر (John Gallagher Jr))، پال (با بازی تی جی میلر (T.J. Miller)) و کاپیتان لوسین (با بازی ونسان کسل (Vincent Cassel)). حالا که ایستگاه در حال تخریب است، لوسین نقشهای خطرناک ترتیب میدهد تا بازماندگان را به چندین کپسول فرار برساند. اما همینطور که تیم موفق میشوند از طریق اقیانوس به درازگودال ماریانا برسند، متوجه میشوند تهدیدات شناخته نشدهای در انتظار آنها هستند.
Underwater از قالب سری Alien «بیگانه» استفاده میکند: گروهی از افراد قشر کارگر برای بقا تلاش میکنند در حالی که یک هیولا یکی یکی آنها را از بین میبرد. فضای زیرآبی فیلم تنوع جالبی به داستان داده چون شخصیتها مجبور هستند در کف اقیانوس با سرعت خیلی کمی حرکت کنند. اما اوبنک دقیقا نمیداند چطور از این ویژگی داستان بهره ببرد. البته او گزینههای محدودی دارد چون در اعماق دریا نور زیادی برای روشن کردن فضا وجود ندارد و شخصیتهای داستان بیشتر مواقع در لباسهای غواصی بزرگ هستند، اما طراحی صدا خیلی آشفته است و داستان هر وقت دلش بخواهد شخصیتها را بدون توجیه خاصی به این طرف و آن طرف میکشاند. Underwater فیلمی است که همیشه میخواهد هرچه زودتر منطق را کنار بگذارد، که چنین کاری اگر نتیجه خوبی داشته باشد قابل قبول است، اما در اینجا باعث میشود خطرات داستان خیلی مسخره به نظر بیایند.
مثلا کسانی که فیلم Alien: Resurrection «بیگانه: رستاخیز» را دیدهاند شاید به خاطر بیاورند در آن فیلم صحنهای بود که یک شخصیت با اینکه میدانست یک هیولا در اطراف اوست به سراغ یک اسلحه میرفت، حتی با اینکه میدانست نیازی به آن ندارد و این به راهی مسخره برای کشته شدن او تبدیل شد. اگر آن لحظه احمقانه را به یاد نمیآورید نگران نباشید، چون Underwater تقریبا آن را تکرار میکند. اگر قصد ندارید با بازیگران خودتان مثل انسانهای منطقی و واقعی برخورد کنید، پس انتظار نداشته باشید مخاطبان به سرنوشت آنها اهمیت بدهند.
به جای آن، تنها دلیل ما برای همذات پنداری با شخصیتها فقط به دلیل بازیگران آنهاست چون فیلمنامه چیز زیادی درباره شخصیتهای آنها به ما ارائه نمیدهد. استوارت نشان میدهد بازیگر نقش اصلی خوبی در یک فیلم اکشن است و بقیه گروه بازیگران هم خودشان را به خوبی نشان میدهند. اما خستهکننده بودن تی جی میلر واقعا مخاطب را اذیت میکند. حتی اگر او طی دو سال گذشته با کارهای جنجالیاش باعث نابودی دوران حرفهای خودش نشده باشد، حضور او به عنوان شخصیت طناز در این فیلم واقعا بیجا بوده است. قبلا چندین بار میلر را در چنین نقشی دیدهایم و در اینجا هم هر زمانی که در حال فرار از دست هیولا باشد، امیدواریم هرچه زودتر کشته شود.
Underwater موقعیت کاملا مناسبی برای تبدیل به یک فیلم درجه ۲ جذاب و مهیج داشت (البته واقعا نمیتوان یک فیلم با بودجه ۸۰ میلیونی را درجه ۲ دانست)، اما عناصر زیادی در آن باعث شکستش میشوند. قبل از اینکه همه چیز به هم بریزد، زمان مناسبی برای شناختن شخصیتها و دنیای آنها صرف نمیشود. صحنههای اکشن کاملا تصادفی و گیج کننده هستند. شخصیت طناز داستان کاملا تکراری و قابل پیشبینی است. در نهایت تازگی دنیای زیرآبی فیلم جذابیت خودش را از دست میدهد و تنها اهمیتی که به آن میدهیم این است که فیلم هرچه زودتر تمام شود.