اواخر سال ۲۰۱۷ بود که متوجه شدم یک فیلم رزمی و فوق العاده با نام Triple Threat (تهدید سه گانه) با بازی رزمی کاران مشهوری مثل «ایکو اویس» (Iko Uwais)، «تونی جا» (Tony Ja)، «اسکات ادکینز» (Scott Adkins)، «مایکل جی وایت» (Michael Jai White) و «تایگر هو چن» (Tiger Hu Chen)، در دست ساخت قرار دارد و چندی بعد پس از مشاهده اولین تریلر این فیلم کاملا عاشقش شدم و به یکی از مورد انتظار ترین فیلم هام توی سال ۲۰۱۹ تبدیل شد. با این حال هفته گذشت نسخه با کیفیت این فیلم منتشر شد و منم با اشتیاق کامل این فیلم رو دیدم. از همان زمانی که متوجه ساخت این فیلم شدم منتظر فیلمی مثله سری فیلم های The Raid (یورش) و یا حتی بهتر از آن، بودم. ولی واقعیت این است که فیلم Triple Threat به گرد پای این فیلم ها نمی رسد. در ادامه با نقد این فیلم با آریافیلم همراه باشید.
داشتن داستان تکراری
فیلمنامه و داستان، اصلی ترین بخش هر فیلم است. فیلمنامه و داستان ها هستند که باعث به وجود آمدن شاهکار های سینمایی می شوند. اما ما در فیلم Triple Threat شاهد داستان تکراری دزدیدن و نکات دادن و انتقام گرفتن هستیم. به نظر می رسد که نویسندگان فیلم یعنی «جوئی اوبرایان» (Joey O’Bryan) و «پائول استالی» (Paul Staheli) با خود گفتند کن ما این همه بازیکر معروف داریم، پس لازم نیست داستان خوبی داشته باشیم. این عین واقعیت است. داستان فیلم کاملا بدون محتوا است و فقط شاهد درگیری جزئی و تعقیب و گریز های ساده و تکراری هستیم.
تیراندازی های مسخره و احمقانه
در فیلم های اکشن که در آن شاهد تیر اندازی هایی هستیم نقطه عطف این جور فیلم ها هستن. ولی در فیلم Triple Threat شاهد تیر اندازی های مسخره ای هستیم که همه با دیدن آن خنده شان میگیرد. سکانس های تیراندازی به قدری در ذین فیلم مسخره و احمقانه هستند که بعضی وقت ها حالتان از دیدن این فیلم بهم می خورد. برایتان مثال میزنم. برای مثال در یکی از صحنه های تیر اندازی یک شخصیت منفی در شرق قرار دارد ولی تیر اندازی به سمت او در سمت غرب صورت می گیرد و اتفاقا طرف با خوردن چند گلوله از همان تیراندازی کشته میشود. در یکی دیگر از این صحنه وقتی هنوز اسلحه برای تیر اندازی بالا نیامده شلیک میشود و باعث شکستن شیشه خودرو میشود.(اینجا واقعا از ته دل خندیدم). به نظر می رسد که کارگردان فیلم یعنی «جسی وی. جانسون» (Jesse V. Johnson) با خود گفته که با داشتن این همه بازیگر اصلا لازم به توجه به باقی نکته ها نیست.
قابل پیشبینی بودن همه سکانس های فیلم
از نظر من بیننده جذب فیلم هایی میشود که سکانس های فیلم برایش تازگی داشته باشد، او را غافلگیر کند و نگذارد که حدس های او درست از آب در بیایند. اما در فیلم Triple Threat ما شاهد نقطه مقابل آن هستیم. در طول فیلم تمامی پیش بینی های من درست بودند و میدیدم عین همان پیشبینی های من اتفاق می افتند. یعنی ما در طول فیلم حدس میزنیم که این دو در حال مبارزه هستند، پس قطعا این شخصیت خواهد مرد و این اتفاق هم اتفاق خواهد افتاد.
بازی مصنوعی بازیگران
من عاشق بازیگرانی هستم که در نقش خود فرو می روند و آن را زندگی می کنند و به بهتر نحو انحام میدهند نمونه اش «هیث لجر» (Heath Ledger) برای بازی در نقش جوکر در یاد و خاطره همه خواهد بود و بازیگران دیگری مثل «لئوناردو دیکاپریو» (Leonardo DiCaprio) و «برد پیت» (Brad Pitt) که با بازی آنها واقعا نمیتوان متوجه شد که این یک فیلم است یا واقعیت. اشتباه بزرگی ست که بازیگران فیلم Triple Threat را با همچین استادانی مقایسه کنیم ولی میتوانیم انتظار داشته باشیم تا حداقل تلاش خود را بکنند. در این فیلم اکثر بازیگران مصنوعی بازی میکنند و بیینده با دیدن بیشتر سکانس های فیلم در نگاه اول متوجه مصنوعی بودن دیالوگ های بازیگران آن میشود. تنها بازیگری که بهتر از همه به ایفای نقش پرداخت، Iko Uwais بود، اما کتی از او هم انتظار بیشتری را داشتم. اما شاید اشتباه میکردم. فکر نیکردم بازی Iko Uwais قرار است مثله بازی او در فیلم The Raid باشد. ولی هیچ وقت همچین اتفاقی نخواهد افتاد.
درگیری های جذاب
تنها نقطه عطف فیلم Triple Threat درگیری های تن به تن آن است. البته اگر این نکته هم خوب نبود فیلم کاملا غیر قابل دیدن می شد. سکانس های درگیری این فیلم عالی نبود ولی میتوان آن را خوب خطاب کرد. به نظر من اگر صحنه های اکشن خشن تری در این فیلم وجود داشت، وضعیت این فیلم از اینی که هست بهتر می شد. ولی در کل صحنه های درگیری تن به تن تنها قسمت هایی از فیلم بودند که به دیدن آن به وجد می آییم.
نظر شما راجع به این فیلم چیست؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید.