یکی از دلایل من برای دوست داشتن فیلم The Good Liar «دروغگوی خوب» به کارگردانی بیل کاندن (Bill Condon) این است که فیلمی مخصوص بزرگسالان است. این فیلم قرار نیست یک فرنچایز به راه بیاندازد. هیچ محصولاتی مرتبط با آن قرار نیست فروخته شوند. این فیلم قرار نیست در باکس آفیس فروش خیلی زیادی داشته باشد؛ این فیلمی درباره یک داستان مهیج و جذاب است. کاندن در داستان فریبنده خودش به ایان مککلن (Ian McKellen) و هلن میرن (Helen Mirren) اعتماد کرده است. این برای ساخت یک داستان مهیج و جذاب که همچنین نکته جالبی درباره فراموش کردن گذشته یا کنار آمدن با آن ارائه میکند کافی است. اما کاندن آنقدر باهوش است تا اجازه ندهد فیلمش خیلی متفکرانه شود و تمام صحنهها را پرتنش نگه داشته به طوری که میتوانید احساس کنید کاسهای زیر نیمکاسه است اما نمیتوانید حدس بزنید دقیقا چه اتفاقی در حال رخ دادن است.
روی کورتنی (با بازی مککلن) و بتی مکلیش (با بازی میرن) دو فرد سالخورده تنها هستند که توسط یک سایت دوستیابی با هم آشنا میشوند. این دو دوران خوشی با هم میگذرانند و اوضاع خیلی خوب است، فقط مشکل اینجاست که روی آدم فریبکاری است. او قبل از ملاقات با بتی در حال کلاه گذاشتن سر شخص دیگری است و بتی را به عنوان قربانی بعدی خودش انتخاب میکند. روی که در مهارت و قدرتش برای گول زدن او اطمینان دارد به زندگی بتی حملهور میشود که این باعث حیرت استیون (با بازی راسل تووی (Russell Tovey)) نوه بتی میشود. اما در همین حین که روی و بتی به هم نزدیک میشوند، روی باید بیشتر تلاش کند تا رازهای خودش را پنهان کرده و احساسات قلبی خودش برای بتی را نادیده بگیرد.
صحبت کردن بیشتر درباره داستان باعث لو رفتن آن میشود. اگر فیلمهای فریبکاری را در گذشته دیده باشید، میدانید که هر چیزی آنطور که به نظر میآید نیست اما کاندن و نویسنده جفری هچر (Jeffrey Hatcher) میدانند تا چه حد مخاطب را از داستان دور کرده و با یک افشاگری دیگر آنها را دوباره جذب داستان کنند. وقتی فیلم به نقطه اوج خودش برسد «چگونگی» اتفاقات خیلی اهمیت ندارد چون «چرایی» آنها خیلی عمیق و غنی روایت میشود.
چیزی که میتوانم بگویم این است که مککلن و میرن گنجینههایی فوقالعاده هستند که در اینجا هردو فرصت خودنمایی پیدا میکنند. معمولا بازیگران سالخورده در هالیوود فقط در نقشهای مکمل نهچندان مهم مورد استفاده قرار میگیرند، اما وقتی به این دو نفر نقش اصلی یک فیلم داده شده میتوانید ببینید چرا این همه سال مورد احترام تمام مخاطبان سینما قرار داشتهاند. ستاره فیلمهای سینمایی بودن یک چیز است و استاد بودن در این حرفه چیز دیگر و مککلن و میرن در اینجا واقعا استادانه عمل میکنند. مککلن در اینجا نقش بهتر را برعهده دارد و وقتی در کنار بتی است نقش روی شیرین و معصوم و در واقعیت نقش یک آدم کاملا عوضی را بازی میکند. کاملا مشخص است او از تمام توانش برای این نقش بهره برده، اما مخاطب خیلی مشتاق است روی هرچه زودتر به سزای کارهای بد خودش برسد. میرن هم خیلی خوب بلد است نقش شخصیت آرام را بازی کند تا اینکه فیلم نیازمند تغییرات دراماتیکی در نقش اوست، اینجاست که میرن واقعا مهارت بازیگری خودش را به نمایش میگذارد.
در سینمای امروزی که پر از فیلمهای فرنچایزی و ابرقهرمانی شده فیلمی مثل The Good Liar آدم را شاداب میکند. البته این فیلم قصد ندارد تغییر زیادی در ژانر داستانهای فریبکاری ایجاد کند و خودش براساس یک رمان ساخته شده، اما اینها برای چنین فیلمی اصلا ایراد به حساب نمیآیند. لازم نیست استودیو به این فکر باشد که دنیای سینمایی این فیلم چه سرانجامی دارد و چند بچه اسباببازی مرتبط با آن را خریداری میکنند. The Good Liar فقط ویترینی برای دوتا از بهترین بازیگران سینمای امروز است تا مهارتهای خود را به نمایش بگذارند. کاندن هم این فرصت را پیدا کرده تا فیلمی مهیج و جذاب با حضور این دو بازیگر بزرگ بسازد. همین امسال شاهد اکران فیلمهای فرنچایزی خیلی متوسط یا ضعیفی بودیم، اما The Good Liar کاملا توجه مرا به خودش جلب کرد. وقتی مککلن و میرن در حال خودنمایی مهارتهای بازیگری خودشان هستند نمیتوان به جای دیگری توجه کرد.