این کاملا قابل درک است که دیگر تمایلی برای تماشای فیلم جدید Terminator «نابودگر» نداشته باشید. پس از سه دنباله ضعیف و گذشت تقریبا ۳۰ سال، نمیتوان انکار کرد زیرسوال بردن اعتبار این فرنچایز حق هر مخاطبی است. اما Terminator: Dark Fate «نابودگر: سرنوشت تاریک» بالاخره آن دنبالهای را به طرفداران فرنچایز ارائه میکند که سالها منتظرش بودند – یک ماجراجویی بیوقفه و مهیج که توجه اصلی خودش را روی شخصیتها گذاشته و بار دیگر آخرالزمان هوش مصنوعی را وحشتناک جلوه میدهد. بدون تردید Terminator: Dark Fate بهترین فیلم فرنچایز پس از T2: Judgement Day «نابودگر ۲: روز داوری» است که دوباره این فرنچایز را به فرم سابق خودش برگردانده است.
Terminator: Dark Fate به کارگردانی تیم میلر (Tim Miller)، با نظارت جیمز کامرون (James Cameron) و بازی لیندا همیلتون (Linda Hamilton) کاملا حال و هوای سرزنده فیلمهای اول فرنچایز را دارد. میلر کاملا از فرمول کامرون در فیلم استفاده کرده – آن هم تا حدی که ممکن است انتقادات زیادی در این زمینه به او شود. از ریتم پیشرفت داستان و صحنههای اکشن، تا بازگشت شخصیتهای نمادین قدیمی فرنچایز و کلی اشارات جالب به گذشته؛ کاملا مشخص است میلر از رویکرد «اگر مشکلی ندارد تغییرش نده» برای احیای فرنچایز بهره برده است. این کاملا تصمیم درستی توسط او بوده است. فرمول کامرون به یک دلیل مشکلی ندارد، چون همیشه عالی است.
Terminator: Dark Fate هم مثل Halloween «هالووین» محصول ۲۰۱۸ تمام دنبالههای قبلی خودش پس از T2 را نادیده گرفته و ستاره سابق یعنی لیندا همیلتون را در نقش سارا کانر با تمام خشونت، ظرافت و رفتارهای خاصش که دوستشان داریم برگردانده است. نادیده گرفتن اتفاقاتی که پس از T2 افتاده و سالهایی که از آن گذشته به Terminator: Dark Fate اجازه میدهد ابعاد جدیدی از شخصیت نمادین خودش را بررسی کرده و او را وارد آیندهای وحشتناک کند که خیلی تلاش کرده بود از وقوع آن جلوگیری کند.
مثل همان اتفاقی که با جیمی لی کرتیس (Jamie Lee Curtis) در فیلم Halloween سال گذشته رخ داد، تماشای بازگشت شخصیت نمادین سابق فرنچایز کاملا لذتبخش است. همیلتون با جذابیت و رفتارهای خاص خودش فیلم را از آن خودش کرده و از همینجا میتوان فهمید مشکل اصلی بقیه دنبالههای Terminator چه بوده است. دلیل آن رباتهای قاتل و وحشت آخرالزمانی نیست. دلیل اصلی خاص بودن Terminator و T2 خود همیلتون و شخصیت جذابش هستند، و اینکه چطور آن فیلمها با رها کردن او بر سر یک دوراهی غیرممکن از تمام پتانسیل شخصیت استفاده کردند. Terminator: Dark Fate آنقدر باهوش است تا دوباره تمرکز خودش را روی شخصیتها قرار دهد.
در کنار همیلتون گروهی از بازیگران مستعد قرار دارند. مکنزی دیویس (Mackenzie Davis) نقش گریس انسانی از آینده را بازی میکند که جای کایل ریس را در اینجا گرفته و به گذشته میرود تا از زنی که کلید نجات آینده بشریت است محافظت کند. دیویس فوقالعاده است. او هم از نظر فیزیکی هم از نظر احساسی نقشآفرینی احساسی و جذابی دارد که کاملا یادآور همیلتون در دوران جوانی خودش است. شیمی بین آنها جذاب و لذتبخش است، اما دیویس همچنین رابطه جالبی با دنی راموس با بازی ناتالی ریس (Natalie Reyes) دارد؛ زنی که متوجه میشود نجات آینده تمام دنیا روی دوشهای او قرار گرفته است. ریس حضوری جذاب در فیلم دارد و در مقابل همیلتون و دیویس کم نمیآورد.
همچنین نابودگران مزاحم همیشگی را داریم. آرنولد شوارتزنگر (Arnold Schwarzenegger) دوباره در نقش T-800 برگشته که در اینجا با نام کارل خطاب میشود. انسانسازی سوررئال چنین شخصیتی نشانگر نقش مهم او در فیلم است، که حضورش ضروری اما کمتر از آن چیزی است که انتظارش را دارید. شوارتزنگر قبلا هم به فرنچایز برگشته بود، اما این بهترین استفاده از جذابیت او در یک دنباله برای این فرنچایز است. در طرف دیگر گابریل لونا (Gabriel Luna) را داریم که با رویکردی شبیه رابرت پاتریک به ربات قاتل و مزاحم نقش منفی اصلی را برعهده دارد؛ مدل تغییرشکل دهنده جدیدی از نابودگران که میتواند شکل انسانی خودش را از اسکلت رباتیکش جدا کند که منجر به خلق بهترین صحنههای اکشن فیلم میشود.
صحنههای اکشن میلر جذاب و مهیج و با دقت طراحی شدهاند. میلر از مهارت خاص خودش در این زمینه استفاده کرده و صحنههای اکشن جذابی را خلق کرده است. او همچنین موفق شده صحنههای احساسی گریس و سارا و لحظات غیرمنتظره داستان آنها را طوری بسازد که تاثیر خیلی خوبی روی مخاطب بگذارند. کاملا مشخص است او به عنوان یک فیلمساز پیروی راه کامرون در ژانر اکشن است و این تکنیک را خیلی خوب از او یاد گرفته است. صحنهها همیشه در حرکت هستند و فیلم را هم به جلو پیش میبرند، و نبرد بشریت برای بقا را مثل همیشه مهیج و درگیرکننده نشان میدهند.
البته Terminator: Dark Fate یک موفقیت کامل هم نیست. مثل بسیاری از فیلمهای امروزی، این هم یک فیلم خیلی طولانی است که این مشکل در بخش سوم کاملا نمایان میشود، جایی که صحنههای اکشن طولانی انرژی فیلم را از آن میگیرند. همچنین فیلم گاهی اوقات خیلی زیاد روی پیام اصلی خودش تاکید میکند، در حالی که برخی از این ایدهها در عمل تاثیرگذاری بیشتری نسبت به دیالوگ دارند. اما اینها مشکلات کوچکی در یک فیلم سراسر جذاب و سرگرمکننده هستند.
خلاصه اینکه Terminator: Dark Fate بازگشت به فرم فرنچایزی است که سالها منتظر آن بودیم. شخصیتها فرصت خودنمایی دارند، صحنههای اکشن عالی و گروه بازیگران فوقالعاده هستند. میلر دنیای فیلم را درک کرده و با آغوش باز آن را دربر میگیرد و فصل جدیدی از زندگی این شخصیتهای محبوب ارائه میکند که با وجود عنوان تاریک فیلم، نویدبخش آینده روشنی برای یکی از بهترین فرنچایزهای تاریخ سینماست.
Arnold Schwarzenegger stars in Skydance Productions and Paramount Pictures’ “TERMINATOR: DARK FATE.”