نقد فیلم
نقد و بررسی فیلم Stuber: درخشش دیو باتیستا و کمیل نانجیانی در این کمدی بزرگسالانه | جشنواره SXSW
نکته: این نقد برای نسخهای از فیلم انجام شده که سازندگان هنوز در حال کار روی آن هستند. این نقدی برای نسخهی نهایی فیلم نیست.
یکی از بهترین نکات دربارهی جشنوارهی فیلم جنوب به جنوب غربی (SXSW) این است که استودیوها و فیلمسازان آنقدر مخاطبان را دوست دارند که راضی میشوند فیلمهای خود را خیلی زودتر از زمان اکرانشان در این جشنواره به نمایش بگذارند، حتی اگر نسخهی نهایی فیلم آماده نشده باشد. وقتی سث روگن (Seth Rogen) انیمیشن بزرگسالانهی Sausage Party «سوسیس پارتی» را در جشنوارهی SXSW به نمایش گذاشت، هنوز بخشهایی از فیلمش به شکل استوریبرد بودند و انیمیشن نهایی برای آنها ساخته نشده بود.
برای من به عنوان طرفدار فیلمهای سینمایی تماشای این نسخههای کامل نشده خیلی جذاب است و آخرین فیلمی که به این صورت در این جشنواره منتشر شده Stuber «استوبر» محصول کمپانی فاکس قرن بیستم است، یک کمدی رفاقتی که زوج عجیب و غیرعادی کمیل نانجیانی (Kumail Nanjiani) و دیو باتیستا (Dave Bautista) را کنار هم قرار داده است. این فیلم ۱۲ جولای ۲۰۱۹ (۲۱ تیر ۹۸) در سینماها اکران خواهد شد و نسخهای که در جشنواره به نمایش درآمده هنوز مراحل کامل تدوین را طی نکرده، اما با این وجود کاملا مشخص است که با فیلم خوبی روبرو هستیم. بخش اول فیلم به کاتهایی نیاز دارد، اما قطعا سازندگان قبل از انتشار نسخهی نهایی این کار را خواهند کرد. در اینجا میخواهم خلاصهای از تجربیاتم هنگام تماشای فیلم را بیان کنم، فقط به این نکته توجه کنید چیزی که من دیدهام دقیقا با آن نسخهای که شما چند ماه آینده خواهید دید یکسان نیست.
فیلم Stuber داستان استو مرد زودباوری دوستداشتنی را دنبال میکند که اوقات فراغش را به رانندگی اوبر میگذراند (در نتیجه استو+اوبر= استوبر) تا در تجارت زن موردعلاقهاش سرمایهگذاری کند. استو وارد ماجرایی با حضور یک پلیس سرسخت میشود که در حال تعقیب دلال موادمخدری خطرناک است. مشکل اینجاست که این پلیس یعنی ویک (با بازی باتیستا) به تازگی جراحی لیزیک انجام داده و نباید رانندگی کند بنابراین مافوقهایش این پرونده را از او گرفتهاند، پس او مجبور میشود برای ادامهی تحقیقاتش یک اوبر کرایه کند.
پس از آن، این زوج عجیب به سراسر لسآنجلس سفر میکنند و حین تعقیب خلافکاری باهوش به نام تیجو وارد باشگاهی مردانه، درمانگاهی دامپزشکی و کارخانهی سس سیراکا میشوند.
همبازی شدن دیو باتیستا و کمیل نانجیانی در نقشهای اصلی عالی و دینامیک بین آنها نقطه قوت اصلی فیلم است. سریال The Odd Couple «زوج عجیب» این فرمول را چندین سال پیش استفاده کرد، اما وقتی این زوج عجیب در زمانی ۹۰ دقیقهای در حال سروکله زدن با یکدیگر هستند بنابراین با فیلم سرگرمکنندهای روبرو هستیم. مخصوصا وقتی یکی از آنها تقریبا کور و دیگری شخصی بزدل و ترسو است. این ترکیب باعث به وجود آمدن موقعیتهای خندهدار زیادی در فیلم میشود.
نکتهی جالب اینجاست که با وجود اینکه این دو مرد از نظر اخلاق و رفتار کاملا با هم فرق دارند، اما هردوی آنها انسانهای خوشقلبی هستند. هردوی آنها آدمهای دلسوزی هستند، فقط اینکه یکی از آنها برای به حرف آوردن یک آدم بد انگشتش را درون جای گلولهی او فشار میدهد و دیگری با دیدن خون از حال میرود. این رفاقت حین تعقیب تیجو با بازی ایکو اویس (Iko Uwais) بازیگر سری The Raid «یورش» به آزمایش گذاشته میشود.
تنها انتقادی که از Stuber دارم این است که مثل تمام فیلمهای غربی که اویس در آنها حضور داشته از او به خوبی استفاده نکرده است. او در ابتدای فیلم یک سکانس مبارزهی خیلی خوب دارد و ناگهان از فیلم ناپدید میشود. اگر او تهدیدی ثابت در طول فیلم بود شاید تنش به وجود آمده توسط او به تضاد خوبی برای کمدی فیلم تبدیل میشد، اما این چیزی نبوده که سازندگان به دنبال آن بودهاند. کاملا مشخص است قصد آنها این بوده تمرکز فیلم را روی باتیستا و نانجیانی قرار دهند، که کاملا قابل درک است. اما واقعا استفادهی نادرست از اویس در این فیلم یک فرصت از دست رفته به حساب میآید.
همچنین مقدار مناسبی خشونت و وحشیگری در فیلم وجود دارد که کاملا با آن موافق بودم. جشنوارهی فیلم SXSW با فیلمهای Good Boys «پسران خوب»، Long Shot «لانگ شات» و حالا Stuber ثابت میکند کمدی ریت R هنوز زنده است و همچنان با استقبال خوبی از طرف مخاطبان روبرو میشود.
نکتهی دیگری که از این فیلم نتیجهگیری میشود این است که باتیستا و نانجیانی به ستارگان بزرگی تبدیل شدهاند و باید نقشهای اصلی بیشتری به آنها داده شود. ای کاش آنها برای فرنچایزی ده ساله قرارداد میبستند که در آن فقط به سروکله زدن با یکدیگر در کمدیهای رفاقتی مشغول بودند.