Steve McQueen و Dustin Hoffman در سال ۱۹۷۳ در نقطه اوج محبوبیت خود بودند، و فیلم Papillon اریجینال ساخته Franklin J. Schaffner وسیله ای برای اعتباربخشی بیشتر به این دو نفر بود، فیلمی ۲ ساعت و نیمه که داستانی حماسی را خیلی عالی روایت می کرد. آن فیلم طی این سال ها نیز مورد توجه عدهی زیادی قرار گرفته است.
بازسازی آن فیلم توسط Michael Noer کارگردان دانمارکی از خیلی جهات فیلم کم عمق تری است، اگرچه همچنان جاه طلب و تاثیرگذار است. Charlie Hunnam و Rami Malek دو نقش اصلی فیلم، به هنرمندی بازیگران فیلم اصلی نیستند؛ این فیلم با وجود سرزنده بودن، جلوه فیلم اصلی را ندارد. چیزی که مهم است این است که داستان تقریبا تغییرنکردهی فیلم اصلی، درباره زنده ماندن در زندانی در گینه هنوز هم جذاب است، حتی وقتی داستان به جای تمثیلی از روحیه سرکش انسانی به شکل یک اکشن تعلیقی روایت شود.
Noer و Aaron Guzikowski فیلمنامه نویس، داستان را با نمایش مقدمه ای آغاز می کنند که در آن شخصیت زیرک Charrière (با بازی Hunnam) ملقب به Papillon را به عنوان یک دزد گاوصندوق نشان می دهد. زندگی خلافکاری او به همراه دوست دختر جذابش Nenette (با بازی Eve Hewson) پایان غیرمنتظره ای دارد، وقتی او برای تلافی دزدی مقداری جواهرات به یک قتل در دنیای خلافکاری متهم می شود. در زندان، میلیونر جاعل اسناد Louis Dega (با بازی Malek) به او می پیوندد. تنها چیزی که آن ها را به زندگی در زندان امیدوار می کند این است که Dega مقداری پول را به صورت مخفی با خودش حمل می کند. او خیلی زود با پیشنهاد Charrière برای محافظت از او در ازای تامین هزینه های فرار آن ها از زندان موافقت می کند.
قضیه وقتی بدتر می شود که آن ها به زندان می رسند، جایی که این دو قبل از جدایی با مشکلات زیادی روبرو می شوند – Papillon پس از جلوگیری یک نگهبان از کتک زدن Dega به ۲ سال حبس انفرادی محکوم می شود. سپس آن ها برای نقشه فراری که شامل ۲ زندانی دیگر نیز می شود با هم متحد می شوند، همان طور که در فیلم اصلی سال ۱۹۷۳ هم این بخش داستان یکی از بخش های جذاب فیلم بود. با این وجود، این قضیه چندین سال ادامه دارد و آن ها در این راه با مشکلات فراوانی نیز روبرو می شوند.
Papillon یکی از بهترین و چالشی ترین نقش آفرینی های McQueen بود، همچنین رفتارهای فیزیکی خاص Hoffman نیز یکی از بهترین نقش آفرینی های او را رقم زد. با این حال همکاری آن دو نفر، نسخه تکان دهنده و بهتری از رفاقتی بود که بازیگران فیلم جدید سعی در نمایش آن دارند. البته این تقصیر بازیگران نیست – اگرچه Noer این فیلم را یک داستان عاشقانه می نامد، اما نمی تواند حتی کوچکترین روابط انسانی ممکن را در این داستان، آن طور که Schafner خیلی عالی نمایش داده بود ارائه دهد. Hunnam که در فیلم قبلی خود یعنی Lost City of Z نمایش بهتری داشت، این جا نیز چشمگیر ظاهر می شود، مخصوصا در بخشی که در انفرادی به سر برده و از نظر فیزیکی ضعیف می شود. Malek بازیگر خوبی است، اما بهتر بود Dega زرنگ تر باشد یا یک شخصیت پردازی متفاوت داشته باشد.
در این فیلم نسبت به فیلم قبلی شاهد خشونت های بیشتر و همچنین دیالوگ های بیشتری هستیم، که گاهی بیش از حد لازم صورت می گیرد. تصویربرداری فیلم توسط Hagen Bogdanski خیلی جذاب است، که با کمک طراح تولید Tom Meyer و همکارانش زیبایی خاصی به فیلم داده اند. موسیقی متن David Buckley نیز تاثیر خودش را روی ما می گذارد.
برای کسانی که فیلم اصلی را هم دیده اند، ممکن است فیلم جدید Papillon غیرضروری باشد، و سبک خاص و جذابیت فیلم قبلی را نداشته باشد. اما فیلم به خودی خود، یک داستان دراماتیک و پویا است که می تواند با مخاطبانش ارتباط برقرار کند. در این فیلم نیز مانند فیلم قبلی هدف این است که ماجراجویی انسان در راه رستگاری نمایش داده شود، که این فیلم از پس این کار برمی آید.