نقد و بررسی فیلم Ma Rainey’s Black Bottom: هنرنمایی وایولا دیویس و چادویک بوزمن

بر کسی پوشیده نیست که بسیاری از بازیگران سینما در بخشی از دوران حرفه‌ای خود به سمت تئاتر کشیده می‌شوند. کدام فرنچایز با جلوه‌های ویژه می‌تواند با هیجان و بی‌واسطه بودن تئاتر و تک‌گویی هنرمندانش در شش روز از هفته رقابت کند؟ در نقد و بررسی فیلم Ma Rainey’s Black Bottom با آریامووی همراه باشید …

البته تئاتر برادوی از چند ماه پیش تعطیل شده و فعلا باز نخواهد شد. اما Ma Rainey’s Black Bottom، که جواهری در تاج نمایشنامه پیتسبورگ سایکل نوشته آگوست ویلسون فقید است (هرچند در واقع کاملا در شیکاگو جریان دارد)، دقیقا همان چیزی است که بهترین بازیگران سینما از جمله وایولا دیویس (Viola Davis) که برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم Fences «حصارها» محصول سال ۲۰۱۷ شد آرزوی حضور در آن را دارند.

دیویس در نقش Ma نه‌تنها ترانه‌های بلوز را می‌خواند، بلکه به آن‌ها شخصیت می‌دهد؛ او صدای غرش مانندی دارد، و پادشاه کلوب‌های شبانه در دهه ۱۹۲۰ است. او بدون شک فوق‌العاده است و خیلی عالی شخصیت Ma را به تصویر می‌کشد؛ به همه دستور می‌دهد دختران رقاصش باید سنگین و باوقار باشند، نوشابه‌اش باید خنک باشد، و ترانه‌هایش باید آرام باشند.

برای زندگی در جهان Ma یا باید به او خدمت کنید یا پیامدهایش را تحمل کنید: همه از عاشق جوان و بداخلاقش (تیلور پیج (Taylour Paige)) و برادرزاده‌اش با اختلال گفتاری (Dusan Brown) تا باند قدیمی (از جمله کلمن دومینگو، گلین تورمن و مایکل پاتس) در حال خدمت کردن به او هستند. حتی یک تهیه‌کننده سفیدپوست موفق (جرمی شیمس) – تقریبا تمام اتفاقات فیلم طی یک روز در یک استودیوی ضبط جریان دارند – هم نمی‌تواند زنی را راضی کند که هوس‌های زودگذرش ممکن است باعث شود از همکاری با این استودیو صرف‌‌نظر کند.

تنها استثنا در این اتفاقات لوی (چادویک بوزمن (Chadwick Boseman)) است، یک نوازنده ترامپت جوان و جاه‌طلب که آرزوهای بزرگی در سر دارد. او به شدت منتظر است تا چیزی از این شرایط نصیبش شود؛ نوعی رویاپرداز که در مورد کار، زن و سایر لذت‌ها فقط به دنبال اتفاقات بزرگ است. این باعث ایجاد مشکلاتی برای او و گاهی اوقات برای فیلمنامه می‌شود.

جرج سی. وولف (George C. Wolfe) کارگردان برنده جایزه تونی برای جذاب‌تر کردن فیلمش از موسیقی جاز و عناصری مثل ماشین‌های باشکوه و زندگی شهری که پشت درها در جریان است استفاده کرده است – اما نقطه قوت Ma Rainey’s Black Bottom توانایی بازیگرانش برای اجرای تک‌گویی‌های گسترده و مشهور ویلسون است.

اگر دیویس به تازگی جایزه اسکار را به خانه نبرده بود، قطعا می‌توانست برای ایفای نقش Ma برنده یک اسکار دیگر شود؛ البته او هنوز شانس بردن اسکار را دارد. با این حال، این بوزمن است که در آخرین حضورش در یک فیلم سینمایی، تلخی و شیرینی را به داستان تزریق می‌کند: شخصیتی پر از درد، امید، و خشم دست‌نخورده، که در هر صحنه‌ای شاداب به نظر می‌رسد.