مل گیبسون (Mel Gibson) و وینس وان (Vince Vaughn) در فیلم هیجانی Dragged Across Concrete نقش دو کارآگاه تعلیق شده را بازی می کنند که وارد دنیای خلافکاری می شوند و این کار نتایج فاجعه باری در پی دارد. موسیقی هایی که S. Craig Zahler کارگردان فیلم به همراه Jeff Herriott آهنگساز برای این فیلم انتخاب کرده اند، فضایی آرامش بخش را به Dragged Across Concrete وارد می کند. البته در بیشتر صحنه ها موسیقی متن کمی استفاده شده، به این دلیل که سازنده می خواسته آن صحنه ها ریتم خود را داشته باشند و هیچ چیزی ارتباط بین شخصیت ها و بینندگان را مختل نکند. این کار خوبی است، اما اگر فیلمی به موسیقی متن های متفاوتی نیاز داشته باشد همین فیلم جنایی درباره دو پلیس سرکش است، چون گاهی اوقات ریتم فیلم خیلی کند می شود.
همکاری مل گیبسون و وینس وان در نقش دو کارآگاه تعلیق شده، به دلیل اینکه در حین انجام کارهای نژادپرستانه دوربینی فیلم آن ها را ضبط می کند، نوید یک فیلم جذاب را می دهد. اما زیاده روی فیلم در مدت زمانش یعنی ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه و تمایل به کم کردن تنش ها با دیالوگ های غیرضروری باعث می شود سومین فیلم بلند Zahler از آن چیزی که انتظار می رفت ضعیف تر باشد.
اولین و بهترین فیلم این نویسنده و کارگردان یعنی فیلم وسترن تاماهاوک استخوانی (Bone Tomahawk) در سال ۲۰۱۵ نام او را به عنوان استعدادی جدید در خلق ژانر و بازی گرفتن عالی از بازیگرانش بر سر زبان ها انداخت. او سال گذشته فیلم Brawl in Cell Block 99 را ساخت که در آن وینس وان با چهره ای وحشتناک نقش یک ماشین کشتار را در زندان بازی می کرد.
آخرین فیلم این رمان نویس که حالا کارگردان شده، نسبت به فیلم های قبلیاش کمتر متمایز و خاص است. این فیلم داستانی آشنا درباره جرم و جنایت است که درون مایه خوبی دارد اما از همان ابتدا به شوخی های خشک و بی روح و از خود راضی بودن گرفتار می شود، طوری که به نظر می آید Zahler کاملا قوانین فیلم های اکشن تعلیقی را نادیده گرفته است. حتی اشارات به مسائل سیاسی که طراحی شده اند تا اتهام های نژادپرستانه را خنثی کنند خیلی زود خسته کننده می شوند. روش انفجار تدریجی که تاکنون خیلی خوب برای Zahler جواب داده بود این جا به او کمکی نمی کند، چون به نظر می آید این فیلم به سمت خشونت انفجاریای می رود که هنگام انفجار نهایی، تاثیر کافی را ندارد.
کارآگاه Brett Ridgeman (با بازی گیبسون) و همکار جوانش Tony Lurasetti (با بازی وان) شخصیت های مرکزی فیلم هستند، اما داستان بین دیدگاه آن ها و Henry Johns (با بازی توری کیتلز (Tory Kittles)) تقسیم می شود. در واقع فیلم از آزادی Henry جوان و باهوش از زندان آغاز می شود که وارد رابطه ای با دوست دختر قدیمیاش (با بازی Vivian Ng) می شود. Biscuit (با بازی مایکل جی وایت (Michael Jai White)) دوست خلافکارش بدون تلف کردن وقت می خواهد از او در یک کار خلاف استفاده کند؛ Henry کمی مردد می شود، اما وقتی می فهمد مادر معتادش (با بازی Vanessa Bell Calloway) شش ماه کرایه خانه ای که در آن با برادر معلولش (با بازی Myles Truitt) زندگی می کند را نداده است این کار را قبول می کند.
در همین حین Ridgeman هم مشکلات مالی خودش را دارد که شش ماه تعلیق از کار بدون حقوق هم این اوضاع را بدتر کرده است. پس از اتفاقی توهین آمیز طی دستگیری یک مظنون مکزیکی، رییس Ridgeman (با بازی Don Johnson) به او می گوید نژادپرست بودن در دنیای کنونی مثل کمونیست بودن در دهه ۵۰ است. همسر سابق Ridgeman یعنی Melanie (با بازی لوری هولدن (Laurie Holden)) دچار یک بیماری است و دختر نوجوانش Sara (با بازی Jordan Ashley Olson) توسط بچه های سیاهپوست در خیابان اذیت می شود، که Ridgeman را متقاعد می کند برای زندگی بهتر، آن ها را به جای دیگری بفرستد.
Henry و Ridgeman هردو فورا به پول نیاز دارند، که آن ها را به دو سمت یک عملیات بزرگ به رهبری Lorentz Vogelmann (با بازی Thomas Kretschmann) هدایت می کند. Tony نیز که قبل از تعلیق از کار می خواسته به دوست دخترش پیشنهاد ازدواج بدهد، چون حالا دچار مشکلات مالی شده به این ماجرا اضافه می شود. همچنین یک مادر به نام Kelly Summer (با بازی جنیفر کارپنتر (Jennifer Carpenter)) مسئول بخش وام بانکی در داستان وجود دارد که وقتی از نوزادش جدا می شود تا سرکار برود حالتی عصبی و نگران به خود می گیرد.
در کنار وان، جانسون و کارپنتر، دیگر بازیگر فیلم Cell Block 99 که در این فیلم نیز حضور دارد Udo Kier در نقش یک خرده فروش با ارتباط های مشکوک است، و همچنین Fred Melamed که در آن فیلم مانند تاماهاوک استخوانی بازی کرده بود، نقش رییس Kelly در بانک را بازی می کند. در فیلمی با رقابت بر سر مسخره ترین دیالوگ ها، شخصیت Fred جایزه خوش زبان ترین بازیگر را می برد.
هیچ کس در فیلم Dragged Across Concrete مانند انسان های واقعی حرف نمی زند. حتی دو بازیگر نقش اصلی هنگام صحبت کردن درباره شکستن کدهای اخلاقی که قبلا آن ها را رعایت می کرده اند، همیشه در حال تبادل دیالوگ های مسخره هستند. Tony می گوید: این فکر خوبی نیست. هم برای تو بده هم برای من. فکرت مثل لازانیا توی یک قوطی بده! Zahler احتمالا خیلی به خاطر شخصیت هایش که کلمات ناخوشایند او را تکرار می کنند به خودش می بالد. Tony همچنین از چرت زدن حین زیرنظر گرفتن کسی در ماشین به عنوان «پردازش هوا» یاد می کند. این دو عوضی همچنین فکر می کنند در حرف زدن خیلی باهوش هستند. یکی از آن ها به Henry می گوید: دوست داری این قدر بهت گیر ندیم؟ داستان رو با لهجه شهری برامون توضیح بده.
خیلی از کارگردان ها خیلی خوب دیالوگ های قلمبه و سلمبه ای را از بازیگران می خواهند و خیلی هم خوب این کار را می کنند؛ مثلا کوئنتین تارانتینو (Quentin Tarantino) و مارتین مک دونا (Martin McDonagh) دو تا از این کارگردان ها هستند. اما فیلمنامه این فیلم اصلا صاحب سبک نیست بلکه خیلی زوری است. همین قضیه و ریتم آهسته ای که در نقطه اوج فیلم در صحنه تیراندازی خونین وجود دارد، کاملا فیلم را ناامیده کننده می کند.
با اینکه Kittles هنرنمایی خوبی در نقش Henry دارد اما بهترین بازی را از گیبسون شاهد هستیم، اما او آن قدر در این فیلم آرام است که در کل جریان فیلم آرزو می کنید اعصابش خورد شده و شبیه بازی قبلیاش در نقش یک پلیس یعنی Martin Riggs در فرنچایز Lethal Weapon شود. در آن سری فیلم ها شاهد ارتباط پویایی بین گیبسون و دنی گلاور (Danny Glover) در نقش همکارش بودیم. در این فیلم مشاجره های زبانی Ridgeman و Lurasetti خیلی مصنوعی و زوری هستند. همچنین فیلم نمی تواند بافتی احساسی برای نگرانی های Ridgeman به وجود بیاورد، آن هم به دلیل پشیمانی از این که همکار جوانش را وارد چنین مخمصه ای کرده است.
یک نکته مثبت درباره فیلم Dragged Across Concrete این است که شکل ساده و سطحی Brawl in Cell Block 99 را به نمایی درخشان گسترش می دهد، و بیشتر لحظات کلیدی برای تاثیرگذاری بیشتر در شب رخ می دهند. اما در کل Dragged Across Concrete فیلمی بیش از حد طولانی، کم انرژی و ناامید کننده است.