هر چه میخواهید دربارهی هفت فیلم فرنچایز Child’s Play «بازی بچگانه» بگویید. اگر مشکلات داستانی آنها را در نظر نگیریم، حداقل ساده و پر از عشق بودند. سازندهی آنها دن مانچینی (Don Mancini) و گروه وفادار بازیگرانش – شامل برد دوریف بینظیر (Brad Dourif) در نقش چاکی عروسک قاتل و جنیفر تیلی عالی (Jennifer Tilly) در نقش زن موردعلاقهی او – از داستانی ساده یک افسانهی عالی ساختند: یک قاتل سریالی که پس از مردن، روحش یک عروسک را تسخیر میکند.
این فرنچایز به عنوان فیلم ترسناک تبدیل شده به کمدی کار خودش را آغاز کرد و سپس با دو فیلم پخش شده از تلویزیون یعنی Curse of Chucky «نفرین چاکی» محصول ۲۰۱۳ و Cult of Chucky «فرقه چاکی» محصول ۲۰۱۷ دوباره وارد ژانر وحشت شد و حین گسترش داستان، مقیاس کاری خودش را کاهش داد. سریالی تلویزیونی به تهیهکنندگی مانچینی هم در حال توسعه است. به تمام بازیگران مهمانی فکر کنید که چاکی میتواند آنها را بکشد! اما حالا بازسازی/ریبوت بحثبرانگیز این فرنچایز، بدون دخالت مانچینی و توسط اوریون پیکچرز متعلق به MGM ساخته شده که حقوق اولین فیلم Child’s Play محصول ۱۹۸۸ را نیز در اختیار دارد.
مانچینی عدم رضایت خودش از این بازسازی را کاملا آشکارا بیان کرده است. و مهمترین نقطه ضعف ریبوت Child’s Play این است که مثل فیلمهای قبلی، ویژگیهای عجیب این فرنچایز در آن صیقلی و هموار نشده است. این اسلشر ۹۰ دقیقهای از ابتدا تا انتها مثل یک ماشین کار میکند، و این ویژگی باعث شده هویت فیلم از دست برود.
البته لذتی در تماشای کار یک ماشین وجود دارد. و کارگردان این فیلم، لارس کلوبرگ (Lars Klevberg) و نویسنده تایلر برتون اسمیت (Tyler Burton Smith) داستان را تا حدی ساده کردهاند که چاکی (با صدای مارک همیل (Mark Hamill)) خیلی زود دیوانه میشود. خط داستانی قاتل سریالی کاملا نادیده گرفته شده است. چاکی حالا یک عروسک شبیه الکسای آمازون است که چهرهای عجیب و قابلیتهای حرکتی زیادی دارد.
در بهترین شوخی فیلم، کدهای اخلاقی چاکی توسط هکری ناراضی در محل تولید این عروسکها حذف میشود. در حرکتی نه چندان بامزه، چاکی آن هکر را از بالای پشتبام کارخانه به پایین پرتاب میکند، حتی با اینکه فیلم تلاش زیادی میکند تا نشان دهد تمایل این عروسک به قتل ذاتی نیست و او این میل را از انسانها یاد گرفته است. این خونریزی باید خیلی زود انجام شود، و با وجود اینکه باعث ایجاد ناسازگاری در شخصیت چاکی میشود، بدبینی نسبت به تکنولوژی را کاملا آشکارا نشان میدهد.
مثل فیلم اصلی Child’s Play، چاکی در اینجا هم موفق میشود راهی به خانهی اندی بارکلی (با بازی گابریل بیتمن (Gabriel Bateman)) پیدا کند، که در اینجا پسری درونگرا با مشکلات شنوایی به تصویر کشیده شده و مادر جذابی به نام کارن (با بازی آبری پلازا (Aubrey Plaza)) دارد که سلیقهی خوبی در انتخاب مردان ندارد. به محض اینکه دوستپسر عوضی کارن یعنی شین (با بازی دیوید لوییس (David Lewis)) را میبینید متوجه میشوید قرار است او به زودی کشته شود.
اما ابتدا چاکی باید دانش قتل را یاد بگیرد، چیزی که آن را با تماشای The Texas Chainsaw Massacre 2 «کشتار با ارهبرقی تگزاس ۲» یاد میگیرد که سازندگان این فیلم قصد دارند لحن آن را تقلید کنند. چاکی از این فیلم اغراقآمیز به کارگردانی توب هوپر (Tobe Hooper) انواع مختلفی از پاره کردن بدن انسانها را یاد میگیرد، که ابتدا آنها را روی گربهی خانوادگی و سپس شین امتحان میکند، که مرگ بیرحمانه و خندهدارش معنای جدیدی به کلمهی Leatherface (صورت چرمی) میدهد.
چاکی این قتلها را به عنوان پیشنهاد دوستی با اندی میبیند، اگرچه اندی طور دیگری با مسائل برخورد میکند. به طرز کاملا قابل انتظاری، او نمیتواند بزرگسالان اطرافش را متقاعد کند چاکی یک عروسک قاتل است، چه مادر بیتوجه او باشد یا کارآگاه مهربان (با بازی برایان تایری هنری (Brian Tyree Henry)) که نزدیک آنها زندگی میکند.
فیلم Child’s Play سرمایهگذاری زیادی روی مفهوم از کنترل خارج شدن هوش مصنوعی میکند – که مفهوم جدیدی نیست، اما موفق میشود لحظات خشن جالبی در نقطه اوج فیلم به نمایش بگذارد، جایی که چاکی از ارتباطش با فضای ابری برای مجبور کردن دیگر عروسکها به انجام کارهای شرورانه بهره میبرد.
هیچ چیزی در اینجا قابل مقایسه با صحنهی رابطهی عروسک با عروسک در فیلم Bride of Chucky یا آن لحظهی باشکوه در Child’s Playنیست، جایی که تظاهر خوب بودن چاکی رنگ میبازد، او به کاترین هیکس (Catherine Hicks) بیچاره حمله میکند و سپس صحنه را شکوهمندانه ترک میکند. ذات سادهی فیلمهای مانچینی خیلی بهتر از این فیلم تجاری و پولساز بود. البته ریبوت Child’s Play بهترین ترانه تیتراژ پایانی را پس از Gran Torino «گرن تورینو» دارد.