هیچ سریالی در تلویزیون شبیه Preacher نیست. البته این لزوما نکته ی مثبتی به حساب نمی آید، اما در این سریال چیزهای را می بینیم که در هیچ سریال دیگری شاهد آن نیستیم. داستان عجیب و غریب سه بیگانه که در جستجوی خدا هستند حالا به فصل سومش رسیده و ما را با سرزمین مرموز Angelville، سرزمینی جنوبی که ساکنانش جادوگران هستند آشنا می کند. فصل دوم با کشته شدن Tulip به دست کارکنان Grail، سازمانی مخفی که امیدوارند Jesse بتواند نقش ناجی جدیدشان را ایفا کند، به پایان رسید. برای نجات Tulip، Jesse باید به جستجوی گذشته اش رفته و به مردابی که در آن بزرگ شده بود برگردد و دوباره با مادربزرگش (با بازی Betty Buckley) و T.C. (با بازی Colin Cunningham) و Jody (با بازی Jeremy Childs) ملاقات کند.
Preacher به نوعی داستان رویای آمریکایی را روایت می کند. رویایی برای ساکن شدن در یک مکان، خریدن چندین ملک و ازدواج با همسر مورد علاقه ات. رویایی که با فرشته های سقوط کرده، کارآگاهان و خون آشام ها عجین شده، اما همچنان یک رویا باقی مانده است. این درون مایه ی اصلی Preacher بود. عجیب و غریب بودن فقط یک چاشنی برای سریالی بود که شخصیت های احساساتی و جذابی داشت. وقتی Cassidy به مشکل می خورد، قلب آدم به درد می آمد. وقتی Jesse و Tulip از هم جدا شده بودند، بیننده دوست داشت هرچه زودتر آن ها را کنار یکدیگر ببیند.
اما حالا وقتی به Preacher فکر می کنم یاد سریال Lost می افتم. در هر قسمت Lost هم اتفاقات عجیب و غریبی می افتاد. افراد داخل جزیره به خرسی قطبی یا هیولایی دودی برمی خوردند. در همین حین که این اتفاقات داستان را پیش می بردند، شما دوست داشتید درباره ی گذشته ی شخصیت ها هم چیزهایی یاد بگیرید. چطور John Locke معلول شد و سپس این مشکلش برطرف شد؟ چرا قبل از سقوط هواپیما، Kate از دست پلیس فراری بود؟ این ها شخصیت های جذابی بودند و آن ها را دوست داشتیم. ما می خواستیم ببینیم چطور در مقابل اتفاقاتی که برایشان می افتاد واکنش نشان می دهند. اما در Preacher این عجیب و غریب بودن شدتش بیشتر شده، و به شخصیت ها آنقدر که باید بها داده نمی شود و فقط داستان را از نقطه ای به نقطه ی دیگر می برند.
البته همه ی شخصیت هایی که میبینیم هم یکنواخت نیستند. مثلا شخصیت Herr Starr (با بازی Pip Torrens) که با اختلاف بهترین شخصیت این سریال است. Torrens عملکرد بسیار خوبی به عنوان رییس سازمان Grail دارد، قیافه ی خشک و بی روح او در هر لحظه ای که او را می بینیم توجه ما را به خودش جلب می کند. Herr Starr و اعضای Grail تقریبا عاقل ترین شخصیت های سریال هستند، اگرچه می خواهند پایان دنیایی مطابق میل خودشان توسط یکی از نوادگان مسیح، به نام Humperdoo بسازند.
از سوی دیگر، مادربزرگ، Jody و T.C. به اندازه ی کافی نقش خود را خوب ایفا می کنند. Jody خیلی به شخصیتش در کامیک ها شبیه است، اما رفتار و کردار این سه نفر کاملا با کامیک ها تغییر کرده است. آن ها به جای اینکه ماموران خدا باشند، به جادوگری روی آورده اند، و به جای مجبور کردن Jesse به کشیش شدن، در حال فروختن طلسم و معامله با شیطان هستند.
گذشته ی Jesse خیلی گیج کننده است، در حالی که در کامیک ها چنین نیست. ما مجبوریم اتفاقاتی که در فصل اول افتاد و گذشته ی او را نشان داد از یاد ببریم. رقابت Cassidy و Jesse برای جلب توجه Tulip حواس ما را از داستان اصلی پرت می کند. در حالی که در کامیک ها، این قضیه با ظرافت بیان شده بود، که نشانگر روابط خطرناک بین شخصیت ها بود. اما در اینجا این رابطه مثل بقیه ی سریال های تلویزیون است، به این صورت که Jesse احساس خطر می کند، Cassidy در مقابلش می ایستد و برعکس. انگیزه ی همه نامفهوم است و سخت است متوجه شویم هر شخصیت واقعا چه چیزی می خواهد. Preacher پر هرج و مرج است، و نه از نوع خوبش.
به صورت خلاصه، اگر می خواهید اتفاقات و شخصیت های عجیبی ببینید که کارهای تصادفی و غیرمعقول می کنند، با تماشای این فصل راضی خواهید شد. در غیر این صورت می توانید از خیر دیدن این فصل Preacher بگذرید.