سریال پاپ جوان (The Young Pope) محصول ۲۰۱۶ یکی از عجیبترین آثاری بود که طی یک دهه گذشته در تلویزیون پخش شد. وقتی از جود لا (Jude Law) جذاب برای تبلیغات درام واتیکانی ساخته پائولو سورنتینو (Paolo Sorrentino) استفاده شد، همه در اینترنت از خود بیخود شدند. اما سورنتینو شخصیت پاپ پایوس سیزدهم با بازی لا را به شکلی غیرمنتظره به نمایش گذاشت، پاپی که اهل خوشگذرانی نبود، اما کلیسای کاتولیک را وارد عصری از پرستش و محافظهکاری شدید کرد. آن سریال به دلیل روایت شدن توسط سورنتینو خیلی عجیب و غریب بود. پایوس سیزدهم با یک کانگورو دوست شد، یک نوزاد را پس از تولد با سر به زمین انداخت و در نهایت در بالکن قصر سلطنتی سنت پیتر دچار سکته قلبی شد. آن یک سریال عرفانی، تاثیرگذار، خندهدار و گاهی عصبانی کننده بود، اما سریالی که قطعا به یک دنباله نیازی نداشت. اما سورنتینو همیشه روشهای عجیب و غریب خودش را دارد. حالا The New Pope «پاپ جدید» اینجاست، یک سریال جذاب، جسورانه، گیجکننده و دارای عناصر غیراخلاقی زیاد. پس از تماشای ۹ اپیزود این سریال، مطمئن نیستم سورنتینو توانسته اثری مطلوب ارائه دهد یا خیر، اما خدا به این داستان آشفته و باشکوه او برکت بدهد. با آریامووی و نقد و بررسی سریال The New Pope همراه باشید
The New Pope که سورنتینو کارگردانی کل آن را برعهده داشته، نه ماه پس از سریال قبلی آغاز میشود. پایوس سیزدهم هنوز در کما به سر میبرد و واتیکان به یک رهبر جدید نیاز دارد. اولین گزینه آنها کاردینال ویگلیتی سادهلوح است، که قصد دارد درهای کلیسا را برای پناهندگان باز کند و این مکان مذهبی را به ریشههای سابق خودش برگرداند. اما او توسط نمایندگان فاسد واتیکان به رهبری کاردینال آنجلو وایولو (با بازی سیلویو اورلاندو (Silvio Orlando)) کنار گذاشته میشود. دومین گزینه آنها یک اشرافزاده بریتانیایی به نام جان برانوکس (با بازی جان مالکوویچ (John Malkovich)) است، که در جوانی بیانیه میانهگرایی را نوشته است. برانوکس پرزرق و برق که رازهای تاریکی دارد، رهبری لانه مارها ملقب به کلیسای کاتولیک را برعهده میگیرد، در حالی که پایوس سیزدهم همچنان در کماست.
بخش زیادی از سریال بر دوش مالکوویچ است و او کاملا در نقش خودش فرو رفته است. جان برانوکس او دروغگویی خونسرد و عجیب است، جایی که مالکوویچ عمدا از لهجه پیتر دینکلج (Peter Dinklage) در Game of Thrones «بازی تاج و تخت» برای آن استفاده میکند. وقتی او را ملاقات میکنیم، او به مخمل و خط چشم بنفش آراسته شده، مثل کسی که در حال آماده شدن برای بازی در نقش جوکر است. پس از پوشیدن لباس پاپ، مالکوویچ همچنان تیکهای شخصیت را از خودش بروز میدهد، جایی که کلمات را به شکلی عجیب و غریب تلفظ میکند. تماشای او در حال انجام این کار لذتبخش است، اما متاسفانه کاملا متوجه نمیشویم هدف اصلی برانوکس چیست. از نظر داستانی، او جایگزینی موقتی برای پایوس سیزدهم است، اما مخاطب نباید به این نتیجه برسد.
این نشانگر نقطه ضعف اصلی The New Pope است. سریال از نظر بصری یک معجزه واقعی است. سورنتینو عاشق این است تا دوربین Luca Bigazzi را در دکورهای مختلف بچرخاند تا جایی که برایتان این سوال پیش میآید که چطور HBO موفق شده قوانین سفت و سخت استفاده نکردن از دوربین در واتیکان را بشکند، و اتاقهایی را به تصویر بکشد که مثل تابلوهای نقاشی پیچیده و تختههای شطرنج سیاه و سفیدی هستند که به اندازه زمین فوتبال طول دارند. از نظر موسیقی در اینجا شاهد چیزی به جذابیت ترانه گروه LMFAO در سریال The Young Pope نیستیم، اما موسیقی این سریال هم بین آهنگهای ارکستر سمفونیک و ترانههای رقص نوسان دارد. نتیجه این کار یک موسیقی متن گیجکننده اما مهیج است.
اما The New Pope در اغلب موارد بیش از حد به نکات اضافی توجه میکند. این بیشتر یک خطبه است تا یک داستان باشد، آن هم خطبهای که موضوعات مختلفی مثل حرص و طمع، اعتقاد و فساد را به صورت کلی بررسی میکند. The New Pope هم مثل سریال قبلی کاملا برخلاف انتظارات مخاطب از یک سریال تلویزیونی آمریکایی عمل میکند. در اینجا هیچ معمایی برای حل کردن وجود ندارد، هیچ شخصیت مثبت یا منفی آشکاری در داستان نیست، و در مواردی که دیگر سریالهای درام HBO به این طرف و آن طرف میروند، The New Pope یا مسیر مستقیم را پیش میگیرد یا کلا متوقف میشود. این یک ماجراجویی جذاب است، اما مخاطب دوست دارد وعدهای که در عنوان سریال داده شده یعنی کشمکش بین برانوکس و پایوس سیزدهم هم عملی شود، چیزی که سریال تمایل زیادی به انجام آن ندارد.
مثل قدم زدن در واتیکان واقعی، جذابیت سریال آنقدر زیاد است که اهمیت نمیدهید مقصد نهایی کجاست. امروزه واقعا هیچ چیزی عجیب و غریبتر از The New Pope در تلویزیون وجود ندارد. گاهی اوقات این سریال فقط برای افراط کردن محض رو به زیادهروی میآورد؛ وقتی پایوس سیزدهم دوباره وارد داستان میشود، این ظهور مجدد از طریق یک رویا/تصور/توهم مشترک با حضور پاپ جوان و زنان کنار ساحل نشان داده میشود. در تیتراژ اصلی سریال هم راهبههایی را میبینیم که زیر یک صلیب در حال رقصیدن با ترانه Good Time Girl هستند. این یک تیتراژ کاملا دیوانهوار است، اما همچنین خلاصه درونمایه اصلی The New Pope است. اینکه بالاخره، تفاوت بین اعتقاد و بیاعتقادی چیست؟
در جواب این سوال یک نقل قول از پایوس سیزدهم میگویم: “میدونید چی درباره سوالات خیلی زیباست؟ اینکه ما پاسخ سوالات رو نمیدونیم. در پایان، فقط خدا پاسخ سوالات رو میدونه.”