نقد و بررسی انیمیشن Toy Story 4: پایانی بامزه، خنده‌دار و امیدوارکننده برای فرنچایزی محبوب

واقعا فکر می‌کردم فرنچایز Toy Story «داستان اسباب‌بازی» دیگر حرفی برای گفتن ندارد. Toy Story 3 خوب بود، اما وقتی شخصیت‌ها دستان یکدیگر را حین فرود آمدن داخل گودال آتشین گرفتند، به نظر می‌آمد سازندگان به نقطه اوج و پایانی این فرنچایز رسیده‌اند. اما Toy Story 4 «داستان اسباب‌بازی ۴» داستانی لذت‌بخش و غیرمنتظره است، و در حالی که دیگر دنباله‌های پیکسار در محدوده‌ای از خیلی بد (Cars 2 «ماشین‌ها ۲») تا خوب (Finding Dory «در جستجوی دوری») تا بالاتر از حد انتظار (Incredibles 2 «شگفت انگیزان ۲») قرار داشتند، Toy Story 4 بهترین دنباله‌ی پیکسار پس از Toy Story 2 است. اگرچه این فیلم هم از همان خط داستانی نجات استفاده می‌کند، اما تم‌های Toy Story 4 که پیرامون پیدا کردن هدف در مراحل جدید زندگی هستند، کاملا قوی و عمیق هستند. همچنین Toy Story 4 یکی از خنده‌دارترین فیلم‌هایی است که پیکسار تاکنون ساخته که لحظات گریه‌آوری هم در خودش دارد.

وودی (با صدای تام هنکس (Tom Hanks))، باز (با صدای تیم آلن (Tim Allen)) و رفقای آن‌ها از اتاق اندی حالا متعلق به بانی (با صدای مدلاین مک‌گراو (Madeleine McGraw)) هستند، که با بیشتر آن‌ها به جز وودی که دوست دارد داخل کمد بماند بازی می‌کند. وودی که احساس خوبی در خانه‌ی جدیدش ندارد، تصمیم می‌گیرد به بانی در روز اول مهدکودک کمک کند، جایی که بانی یک عروسک جدید به نام فورکی (با صدای تونی هیل (Tony Hale)) می‌سازد، که ترکیبی از یک قاش‌چنگ (ترکیب قاشق و چنگال)، پیپ پاک‌کن، چوب بستنی شکسته برای پاهایش و چشمان عروسکی بامزه است. بانی عاشق فورکی است، پس وودی می‌خواهد مطمئن شود فورکی همیشه در کنار بانی می‌ماند. اما فورکی خودش را یک زباله می‌داند و مدام تلاش می‌کند خودش را دور بیاندازد. حین سفری جاده‌ای همراه با بانی و والدینش، فورکی خودش را از پنجره به بیرون پرتاب می‌کند، و وودی برای نجات او و برگرداندنش پیش بانی دنبال او می‌رود، اما در مسیر بازگشت، آن‌ها با بو پیپ (با صدای انی پاتس (Annie Potts)) عشق قدیمی وودی روبرو می‌شوند، که زندگی شاد و خوشحالی به عنوان یک اسباب‌بازی گمشده می‌گذراند. بو پیپ تصمیم می‌گیرد برای برگرداندن فورکی پیش بانی به وودی کمک کند، اما آن‌ها ابتدا باید با گبی گبی (با صدای کریستینا هندریکس (Christina Hendricks)) روبرو شوند، یک اسباب‌بازی که همه‌کاره‌ی یک مغازه‌ی عتیقه فروشی است که وودی و فورکی در آنجا از هم جدا می‌شوند.

مسائل عجیب و غریب و ماورایی زیادی در Toy Story 4 وجود دارند، اما اینکه فیلم تصمیم می‌گیرد قوانین خودش را داشته باشد را تحسین می‌کنم، حتی اگر آن قوانین همیشه منطقی نباشند. این فیلمی است که باید این سوالات را بپرسد: چه چیزی باعث خلق یک اسباب‌بازی می‌شود؟ چرا فورکی که یک شی بی‌جان است، وقتی توسط بانی سرهم‌بندی می‌شود، جان می‌گیرد اما هنوز فکر می‌کند زباله است؟ این‌ها سوالات جالبی هستند که در اینترنت پخش شده‌اند، اما در نهایت برای پیش بردن داستان و مفاهیم اصلی فیلم بی‌معنی هستند، که پیرامون این نکته می‌گردند که وودی متوجه می‌شود حتی با اینکه متعلق به بانی است، هنوز دلش برای زندگی خوبی که با اندی داشت تنگ می‌شود. تمام اسباب‌بازی‌های اندی و اتاق بانی نقش‌های مکمل خوبی در داستان هستند، اما داستان اصلی متعلق به وودی و بو است، و اینکه رابطه‌ی آن‌ها براساس چیزهای مختلفی که خواسته‌اند چطور تغییر کرده است.

هنگام تماشای Toy Story 4 به یاد Cars 3 افتادم و اینکه چطور آن فیلم فراتر از درک مخاطب Cars اصلی بود. این فیلمی است که با میراث و پایان یک دوران برای مخاطبانی سروکار دارد که حالا در دهه سوم زندگی خود به سر می‌برند. Toy Story 4 که ۲۴ سال پس از Toy Story اصلی منتشر می‌شود، بیشتر مورد توجه مخاطبانی قرار خواهد گرفت که حالا بیش از ۳۰ سال سن دارند و در حال برنامه‌ریزی برای آینده‌ی زندگی خود هستند. زمانی که ۳۰ ساله شدید، زندگی شما به طرز قابل توجهی تغییر کرده است. شما دیگر در حال درس خواندن نیستید، شاید مشغول دومین یا سومین شغل جدی خود باشید و شاید تشکیل خانواده داده باشید. Toy Story 4 فیلمی است که از شما می‌پرسد وقتی زندگی‌ای که از آن لذت می‌بردید از دست رفته چکار می‌کنید و چطور خودتان را با شرایط جدید وفق می‌دهید؟ آیا مدام به گذشته فکر می‌کنید چون کار راحتی است یا شجاعانه قدم به سوی ناشناخته‌ها برمی‌دارید؟

البته که چون با اثری از پیکسار روبرو هستیم، این موضوعات با ظرافت تمام در داستان قرار داده شده‌اند، مخصوصا در فیلمی مثل Toy Story 4 که این‌قدر خنده‌دار است. پس از مقدمه‌ای شوکه کننده، بقیه‌ی فیلم کاملا بامزه است، آن هم با حضور شخصیت‌های جدید و جذابی مثل فورکی، اسباب‌بازی بدلکار کانادایی دوک کابوم (با صدای کیانو ریوز (Keanu Reeves))، و عروسک‌های پشمالو بانی (با صدای جوردن پیل (Jordan Peele)) و داکی (با صدای کیگان مایکل کی (Keegan-Michael Key)). حواس این فیلم هرگز به بهای یک شوخی، از هسته احساسی اصلی‌ داستان پرت نمی‌شود، که باعث شده شوخی‌های مداوم فیلم کاملا با بقیه‌ی داستان تعادل داشته باشند جایی که می‌توان شاهد تنشی دراماتیک بین وودی و بو باشیم و سپس بانی و داکی را در حال بحث در این باره ببینیم که چطور یک مغازه‌دار مسن را از پا در می‌آورند.

خیلی سخت است چنین کیفیتی را طی ۲۴ سال و در ۴ فیلم حفظ کرد، اما فرنچایز Toy Story موفق شده چنین کاری را انجام دهد. اگرچه Toy Story 4 به اندازه‌ی Toy Story یا Toy Story 2 خلاقانه نیست، اما قطعیت و جذابیتی دارد که Toy Story 3 با وجود نقاط قوتش از آن بی‌بهره بود. اما فرنچایز Toy Story باید واقعا با Toy Story 4 به پایان برسد، نه فقط به خاطر اتفاقاتی که در داستان می‌افتد، بلکه چون پیام قدرتمندی درباره‌ی رشد و پذیرش شرایط می‌دهد که در فیلم اول هم وجود داشت اما در اینجا به شکلی دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد. واقعا غیرممکن است بتوان پایانی بهتر از Toy Story 4 برای این فرنچایز محبوب در نظر گرفت.