Puzzle درباره یک زن خانه دار مشکل دار است که وارد رقابت پازل های چند تکه می شود، و در حین دوستی با شریکش در حل این پازل، وارد مسیر خودشناسی و هوشیاری می شود. این توصیف به نظر تقلیدی مسخره از یک فیلم مستقل می آید، و با این حال این فیلم به کارگردانی Marc Turtletaub خیلی جذاب و احساس برانگیز است. به جای اتکا روی کمدی یا پیچش های داستانی برای مخفی کردن احساساتی که داستانش می خواهند آن ها را به مخاطب منتقل کند، Turtletaub داستان فیلمش را با صمیمیت خاصی بیان می کند، که با نقش آفرینی فوق العاده نقش های اصلی Kelly Macdonald و Irrfan Khan خیلی عالی روایت می شود. Puzzle شاید یک فیلم بزرگ نباشد، اما به طرز شگفت آوری فیلم ارزشمندی است.
Agnes (با بازی Macdonald) یک زن خانه دار است که اصلا در خانه اش قدر او را نمی دانند. شوهرش، Louie (با بازی David Denman) فحاش نیست، اما با همسرش بیشتر شبیه یک خدمتکار رفتار می کند. پسرش Gabe (با بازی Austin Abrams) نیز خودخواه است و تنها کسی که از Agnes حمایت می کند پسر خجالتیاش Ziggy (با بازی Bubba Weiler) است که امیدوار است مادرش بالاخره بتواند حقش را از دیگران بگیرد. وقتی Agnes یک پازل چندتکه به عنوان کادوی تولد می گیرد و خیلی سریع آن را حل می کند، به مغازه پازل فروشی می رود تا پازل های بیشتری بخرد و با تبلیغی برای یک شریک حل کننده پازل های چندتکه روبرو می شود. او سپس با Robert (با بازی Khan) آشنا می شود که یک مخترع گوشه گیر است که نسبت به زندگی شخصی Agnes کنجکاو می شود. همینطور که Agnes زمان بیشتری صرف علایق و سرگرمی هایش می کند، احساس سرزندگی می کند و زندگی سابق ساده اش را پس می زند.
زیباترین نکته درباره Puzzle این است که هیچ چیز در آن اغراق نشده است. این فیلم در این باره نیست که Agnes بخواهد جوانیاش را دوباره تجربه کرده یا هیجان های جدیدی را تجربه کند. فیلم فقط با نشان دادن روی ساکت انسان هایی که در حال حل کردن پازل هستند، داستان خودشناسی و اعتماد به نفس را روایت می کند. یک نکته فوق العاده درباره Puzzle این است که لازم نیست برای سرزنده بودن ریسک زیادی بکند. در مورد Agnes، گام اول یعنی دور از خانواده بودن و لذت بردن از اوقات فراغتش، او را وارد مسیری برای کسب اعتماد به نفس می کند و باعث می شود جلوی مردانی که از مهربانی او سوء استفاده کرده اند بایستد.
بعضی بازیگران، وسوسه می شوند تا برای نشان دادن بزرگی این تجربه ی Agnes، در بازی خود اغراق کنند. اما Macdonald خیلی عاقلانه اغراقی نکرده و اصلا لازم نمی بیند صدایش را بلند کند چون در همان حال که انسانیت شخصیتش را حفظ کرده، می تواند احساسات و عواطف شخصیت را به نمایش بگذارد. Puzzle کاملا درباره روش های کوچک و ظریفی است که یک انسان می تواند توسط آن ها تغییر کند، و Macdonald درک می کند لازم نیست Agnes را به شکل انسان کاملا متفاوتی از کسی که از درون قدرتمند است ببینیم. این نیازمند یک چرخش ۱۸۰ درجه در شخصیتش نیست، بلکه درباره جزییات و لطایف شخصیت است، و Macdonald با بازی در نقش Agnes یکی از بهترین نقش آفرینی های دوران بازیگریاش را به نمایش گذاشته است.
او خیلی خوب با Khan ارتباط برقرار می کند، بازیگری که صدایش بسیار دلپذیر است. مانند Agnes، او هم لازم نیست در بازیاش اغراق کند. این دو نفر، شخصیت های ساکت و درونگرایی هستند و هر دو می دانند باید بدون بالا بردن صدایشان، یک درام جدی و عالی را به نمایش بگذارند. آن ها خیلی خوب از پس این کار برمی آیند، و حتی اگر کل فیلم درباره صحبت کردن این دو نفر و حل کردن پازل بود، باز هم فیلم فوق العاده ای میشد. برای یک بازیگر خیلی مهم است که یک نقش بزرگ و پیچیده به او پیشنهاد شود، اما بازی در نقش شخصیت هایی که ساکتند ولی زندگی شخصی غنیای دارند چیز دیگری است.
شاید برای بعضی ها Puzzle خیلی فیلم کوچکی باشد، اما در اصل Puzzle فیلمی جذاب درباره ی زنی است که خود واقعی اش را نه به روش های تغییر افراطی، بلکه به روشی خیلی کوچک و ساده پیدا می کند. این داستان باعث می شود بایستید و برای Agnes دست بزنید، نه برای اینکه دنیا را نجات داده یا عقیده یک ملت را تغییر داده، بلکه برای اینکه او قدرت درونیاش را به روشی جالب به دست می آورد.