بازگویی داستان های کلاسیک با تغییراتی در داستان و ارئه به عنوان اثری تازه ، اگرچه گاها به تجربه ای سرگرم کننده و جذاب تبدیل می شه اما این داستان تکراری رو زمانی می شه خلاقانه دونست که نگاه جدیدی به اون اصافه کنه؛ اتفاقی که حالا در اثر تازه دیزنی رخ داده ؛ اگرچه این تازگی و خلاقیت بیشتر در رابطه با پرداخت کاراکتر اصلیه تا در جریان فیلمنامه .
مالفیسنت (شیطان صفت/خبیث/شریر) با تغییر زاویه داستانش ، اشتیاق دوچندانی برای دیده شدن پیدا کرده و علی رغم شروعی به شدت کودکانه، با وجود لطافت و دلچسبی حاکم ، جای چندانی برای ایراد گیری نداره و تا پیش از تغییر احساس کاراکتر مالفیسنت ، تقریبا تمام اونچه که لازم بوده تا فیلمی موفق باشه رو در خودش داره .
مشکلات فیلم از جایی به طور جدی خودنمایی می کنه که سرپرستی کودک به سه پری واگذار می شه و ماجراهایی که در ادامه رخ می داده ، گاها به بازی و وقت گذرونی شبیه می شه تا وقایع برنامه ریزی شده برای فیلمی سینمایی و از همین رو در یک سوم میانی ، نکته ویژه ای جز مرد کلاغی و تقابل گهگاه مالفیسنت و ارورا کوچک برای ارائه نداره اما در اواخر داستان و با وقوع اتفاقات اجتناب ناپذیر ( نفرین ارورا و انتقام گیری از استفان ) ، جمع بندی مناسبی رقم می خوره .
ارورا ( الی فانینگ ) هم احتمالا همون چیزیه که میشه در یه اثر فانتزی دید و لبخند قشنگی که به همراه داره ، بیشتر حس و حال مهربانانه این کاراکتر رو تکمیل می کنه اما متاسفانه این کاراکترِ خوش طینت خیلی چیزی فراتر از این لبخندها و سرخوشی نیست و قاعدتا با وجود کاراکتری همچون ارورا نمی شه بر فیلیپ که فقط در داستان هایی تا این حد فانتزی می شه پیدا کرد سخت گرفت .
در دیدگاه کلی ، مالفیسنت اگرچه اهدافی شرورانه و کثیف ، دقیقا در راستای معنای واژه خودش داره اما با وجود تصاویری بسیار زیبا ، صمیمتی غیرقابل انکار و از همه مهم تر آنجلینا جولیِ تکرار نشدنی ، علی رغم اینکه فیلم خوبی نیست و قدرت شگفت زده کردن مخاطبش رو نداره اما می تونه چند دلیل برای دوست داشتنش در اختیار مخاطب قرار بده .