Preacher ، یکی از بهترین سریال های حال حاضر شبکه ی AMC، سریال Preacher، توسط Seth Rogen ،Evan Goldberg و Sam Catlin و براساس سری کامیک های Garth Ennis و Steve Dillon ساخته شده است. سریالی پر از شخصیت های دیوانه، خشونت شدید، طنز بیمارگونه و صحنه های اکشن خیلی خوب، Preacher همیشه ما را سورپرایز می کند و با بقیه ی سریال ها متفاوت است.
اگر با داستان سریال آشنایی داشته باشید، Preacher با فصلی آغاز شد که دنباله ای بر اتفاقاتی است که در کامیک خشونت آمیز به همین نام اتفاق می افتد، داستان کشیشی (با بازی Dominic Cooper) که قدرتی به نام Genesis (که با آن می تواند مردم را وادار به هر کاری کند) به دست می آورد. حالا با شروع فصل سوم، سریال بیشتر به داستان کامیک ها وفادار خواهد بود که ماجراهای Jesse Custer (با بازی Dominic Cooper)، Tulip (با بازی Ruth Negga) و دوست خون آشام آن ها Cassidy (با بازی Joseph Gilgun) را در حال جستجوی خدا روایت می کند.
پخش فصل سوم تا چند روز آینده آغاز می شود. به همین دلیل مصاحبه ای با Dominic Cooper ترتیب دادیم و از او درباره ی موضوع فصل سوم، تغییر رابطه اش با Tulip، رابطه ی Jesse با خدا و خیلی چیزهای دیگر سوال کرده ایم.
اولا بگم که عاشق این سریالم. چیزی که خیلی برام جالبه اینه که چطور توی هشت روز این همه قسمت رو فیلمبرداری می کنید. روی صحنه بودن چه حالی داره، اونم انجام چنین کاری توی این زمان خیلی کم؟
COOPER: من همیشه برای این سریال هیجان زده ام. به نظرم گروه خیلی فوق العاده ای داریم که خیلی سخت کار می کنن. همه هم کارشون رو دوست دارن، سریال رو دوست دارن، بهش اهمیت میدن و میدونن که در نهایت قراره سریال با کیفیتی در چنین زمان کمی بسازیم. هرچه بیشتر همدیگه رو می شناسیم کارمون هم خیلی راحت تر و بهینه تر میشه. به همین خاطره که می تونیم توی این زمان کم به چنین موفقیتی برسیم.
وقتی چند سال در کنار یه گروه باشید و با هم کار کنید، میشه توی زمان کوتاه کارهای مهمی هم انجام داد. واقعا توی هشت روز تمومش کردیم، اون هم با این همه بدلکار، این همه مبارزه، لوکشین های مختلف، همه و همه فقط توی هشت روز. اصل کار رو هم گروه تدارکات میکنن، جوری که برنامه ها رو میچینن، و درک متقابل گروه از همدیگه که باعث این موفقیت میشه. اینکه ما وقتی متن رو میخونیم درکش می کنیم یا تغییرش میدیم، و اونقدر خوب شخصیت ها رو میشناسیم که می تونیم توی زمان خیلی کمی کل این صحنه ها رو فیلمبرداری کنیم. به همین دلیل خیلی نگرانم که یه روز قراره این کار تموم بشه و از این گروه فوق العاده جدا بشم.
قبل از فیلمبرداری فصل سوم، چقدر در موردش میدونستی، یا اینکه قسمت به قسمت داستان رو پیش می بردید؟
COOPER: راستش چند وقت پیش یواشکی رفتم توی اتاق نویسنده ها. پس تا حدودی میدونستم قراره چه اتفاقی بیفته. میدونستم قراره به کدوم شخصیت ها و موضوعات بیشتر توجه بشه. شما هم بعد از تماشا کم کم متوجه این قضیه میشید. اینکه کدوم شخصیت بیشتر مورد توجهه. ولی در کل اینجوری بود که هر روز درگیر بازی بودیم و تموم میشد و متن رو به کل فراموش می کردیم، بعدش متن جدید میومد و همه چیز دوباره از اول شروع میشد. و وقتی به صورت کلی متن رو میبینی، اونجاست که متوجه میشی نویسنده ها چه چیزهای فوق العاده ای توی ذهنشون داشتن و پیاده کردن.
یه چیز دیگه که درباره ی سریال دوست دارم اینه که ترکیبی از شوخی های بیمارگونه، خشونت و صحنه های اکشنه. من که هیچ سریال دیگه ای مثل Preacher ندیدم.
COOPER: دقیقا، این چیزیه که گروه ما موفق شده به دست بیاره. به نظرم گروه تونسته ترکیب خیلی خوبی از این موارد رو کنار هم اجرا کنه. اینطور که بعد از وحشت از یه صحنه ی خطرناک و اکشن، از صحنه ای رمانتیک لذت می برید و یک داستان کاملا عاطفی رو هم تماشا می کنید. و بعدش شاهد خشونت مطلق هستید. بعدش یه صحنه ی طنز. همینطوره که سریال مخاطبش رو حفظ میکنه.
نکته ی جالب دیگه اینکه شما می تونید هر سریالی رو نمایش بدید، مهم نیست چقدر خشن و افراطی باشه. هر چی هم سریال خشن تر میشه ما احساس می کنیم بهتره و همین روند رو ادامه میدیم. به نظرم این دقیقا همون چیزیه که نویسنده ها میخوان. و هرچی بیشتر این کارو بکنیم موفق تر خواهیم بود.
به نظر میاد بعد ۳ فصل دیگه همه میدونن باید چکار کنن، اینکه توی هر قسمت چند تا صحنه ی بدلکاری یا چند تا صحنه ی اکشن میتونن انجام بدن. چون اجرای صحنه های سریال هم به اندازه ی نویسندگی اون، کار سخت و چالش برانگیزیه.
COOPER: دقیقا همینطوره. اینکه زیرساخت ها رو بدونی و اون ها رو کنار هم اجرا کنی کار سختیه. نکته ای که هست اینه که، هر چی بیشتر اغراق میکنیم و کارهای عجیب و غریب و دیوانه وار میکنیم، کارمون هم سخت تر میشه. کار خیلی سختیه که بخوای برنامه ای بریزی که بشه این همه صحنه رو توی هشت روز فیلمبرداری کرد. این هم به تهیه کنندگی خوب برمیگرده. اینکه توجه میکنن تا چه حد می تونیم وارد اینجور مسائل مذهبی بشیم. و تعادل بین نویسنده ها، سازنده ها و ما بازیگرهاست که باعث میشه به چنین موفقیتی برسیم.
نمیخوام خیلی وارد جزییات بشی، ولی درباره ی فصل ۳ چی میتونی به طرفدارا بگی؟
COOPER: فکر کنم مهمترین چیز اینه که این فصل درباره ی خانواده اس. اینکه چطور سه شخصیت اصلی راهشونو جدا میکنن و هر کدوم به مسیری متفاوت میرن. رابطشون خیلی پیچیده و مشکل دار میشه. نکته ی دیگه اینکه خیلی چیزها درباره ی گذشته ی Jesse می فهمیم. روی دیگه ی اون رو می بینیم و اینکه او قادر به چه کارهاییه. که باعث جدا شدن مسیر Tulip از او میشه و اینکه بالاخره رابطشون به کجا میرسه.
تو خیلی وقته داری نقش Jesse رو بازی میکنی. سوالم اینه که، قسمت های پایانی فصل قبل رو هم برای آماده شدن برای بازی توی این نقش تماشا میکنی؟ یا دیگه این شخصیت جزئی از وجودت شده و راحت میتونی بازیش کنی؟
COOPER: نکته ی جالب درباره اون اینه که خیلی چیزهای جدید بهم یاد میده، همیشه یه چیزهایی هست که در مورد Jesse نمیدونم. همیشه چیزهای جدیدی درباره اش برام آشکار میشه، اینکه او مرد مرموزیه و رازهای مخوفی داره. کسی که با شخصیت و گذشته ی خودش هم مشکلاتی داره، که توی این فصل با این مشکلات مواجه میشه. من عاشق بازی کردن این شخصیتم، ولی هنوزم خیلی چیزها رو در موردش نمیدونم. چیزهایی در موردش فهمیدم که اون رو خیلی ترسناک جلوه میده. چون اون میتونه کلام خدا رو به کنترل خودش دربیاره.
این اولین فصلیه که صدای خدا رو می شنویم، می دونستی قراره این اتفاق بیفته؟ با توجه به اینکه این قضیه روی رابطه ی خدا و Jesse خیلی موثره.
COOPER: آره دقیقا قراره به همین سمت بریم. ما میخوایم به سمتی بریم که اون یاد بگیره چطور از این قدرت استفاده کنه. اینکه این قدرت اصلا چی هست، و چرا توی این دنیا داشتن چنین قدرتی لازمه. واقعیت اینه که Tulip خیلی بهتر از Jesse موقعیت اون رو درک میکنه و Jesse به این قضیه حسادت میکنه. اون هم میخواد بدونه هدف اصلیش چیه، و اینکه چطور میتونه این قدرت رو کنترل کنه و از اون برای کارهای خوب استفاده کنه.
به عنوان یک بازیگر وقتی نقش کسی مثل Jesse رو بازی میکنی، تا چه حد روی زندگی شخصیت تاثیر میذاره و چقد از نقش رو با خودت به خونه میبری؟
COOPER: من خیلی راحت میتونم وارد نقش بشم و ازش بیرون بیام، در غیر این صورت کار خیلی سخت میشه. چیزی که مغز آدم سریع یاد میگیره اینه که چقد سریع دیالوگ ها رو حفظ میکنی و بعد اون صحنه همش رو فراموش میکنی. این قضیه بعد یک هفته کار اتفاق میفته. این چیزیه که شخص خودش باید یاد بگیره. چون توی شرایطی مخصوصا مثل این سریال اتفاقای عجیب و غریب زیادی میفته. شغل هر کسی توی صحنه مهم و حیاتیه. بعضی وقت ها همزمان توی سه تا صحنه داریم فیلمبرداری می کنیم. پس به عنوان یک بازیگر باید توانایی این رو داشته باشم تا وقتی قراره دوباره جلوی دوبین قرار بگیرم سریع وارد نقش بشم و سریع از نقش بیرون بیام. البته همیشه بعضی ویژگی های شخصیت هست که با آدم میمونه و باعث میشه کمی رفتار آدم عوض بشه. شاید فقط روی خلق و خوی آدم کمی تاثیر بذاره. اون هم به خاطر اینکه زمان زیادی در اون نقش فرو رفته باشید.
من با خیلی از بازیگرا صحبت کردم که محبور بودن لهجه ای که خیلی هم آسون نبوده رو ۲۴ ساعته حفظ کنن و حتی خارج از صحنه هم با اون لهجه حرف بزنن تا مطمئن بشن لهجه رو درست ادا میکنن.
COOPER: این یه کار چالش برانگیزه ولی منم درکش میکنم. اما فکر نمیکنم کار درستی باشه، چون مثلا وقتی میخوای با تهیه کننده یا یکی از عوامل صحبت کنی شاید متوجه نشن چی داری میگی. یا اگه با مردم با لهجه ی تگزاسی صحبت کنم شاید اصلا متوجه نشن چی میگم. برای همین این کار برام غیرعادیه و اگه خارج از صحنه این کارو بکنم احساس میکنم دیگه خودم نیستم و یه آدم دیگه شدم.
وقتی با بعضی بازیگرا صحبت میکنم متوجه میشم خیلی روی یه نقش تمرکز میکنن و تمام زندگیشون رو وقف اون نقش میکنن. ولی بعضیای دیگه میگن اصلا اینکار لازم نیست و میتونن برن داخل نقش و وقتی از صحنه بیرون اومدن هم نقش رو کاملا فراموش کنن. نظرت چیه؟
COOPER: آره خب، هر کسی روش خودش رو برای بازی داره و به موضوع اون نمایش و چیزای دیگه هم بستگی داره. مثلا وقتی یک نمایش خیلی احساسی و تاثیرگذار رو بازی میکنی، خیلی مهمه که بعدش بتونی از اون نقش بیرون بیای. وگرنه از نظر عاطفی داغون میشی. البته اگه قرار باشه این کار نقشت رو واقعی تر جلوه بده کار خوبیه. ولی باید به این هم فکر کنی که چه کارهایی رو برای بازی قبول کنی، و میخوای چقدر از وقتت رو برای اون نقش صرف کنی.
به جز این حقیقت که سریال رو توی هشت روز فیلمبرداری کردین، به نظرت چه چیز دیگه ای برای طرفدارا جالبه و دوست دارن درمورد پشت صحنه ی سریال بدونن؟
COOPER: پشت صحنه ی این سریال یکی از بهترین محیط هایی بود که من توی اون ها کار کردم. با وجود این همه استرس، ریزش مو، سفید شدن موها، اینکه برای بعضیا سخته از خانوادشون دور باشن و چیزهایی که به خاطر بازی توی این سریال باید بیخیالشون بشی. ولی در عین حال پشت صحنه ی خیلی شاد و خوشحالی داریم. و وقتی سریال تموم بشه همه دلمون برای همدیگه تنگ میشه. چون همه با همدیگه رفیقیم و هم رو دوست داریم. حتی بعد از خشن ترین صحنه های توی سریال، وقتی فیلمبرداری تموم میشه همه با هم شوخی میکنن و میگن و میخندن. با اینکه روزی ۱۶ ساعت کار می کنیم ولی از با هم بودن لذت میبریم و کنار هم خوشحالیم.
در آخر بازم بگم من عاشق این سریالم و امیدوارم برای فصل های زیادی تمدید بشه.
COOPER: خیلی خیلی ممنونم ازت. منم امیدوارم این اتفاق بیفته.