دیمین شزل (Damien Chazelle) فقط ۳۳ سال سن دارد، اما اولین فیلم موفقش ویپلش (Whiplash) نامزدی اسکار بهترین فیلم سال را به دست آورد و سه جایزه اسکار نیز برد، در حالی که فیلم بعدی او لا لا لند (La La Land) یکی از مهم ترین فیلم های اسکار ۲۰۱۶ بود، که در نهایت شش جایزه اسکار شامل بهترین بازیگر زن برای اما استون (Emma Stone) و بهترین کارگردانی برای شزل را برای فیلم به ارمغان آورد. این فیلمساز امسال هم با فیلم “اولین انسان” (First Man) پرقدرت به میادین برگشته، داستانی درباره سال های طولانی تلاش ناسا که به اولین فرود انسان روی ماه ختم شد، و در این فیلم از دیدگاه فضانورد نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) روایت می شود. این فیلم بزرگ ترین و جاه طلبانه ترین پروژه دوران حرفه ای شزل تاکنون است. حالا با توجه به اهمیت بالای موضوع فیلم در تاریخ آمریکا این سوال پیش می آید که این فیلم تا چه حد رقیب مهمی در اسکار امسال است.
“اولین انسان” ابتدا در جشنواره فیلم ونیز با نقدهای مثبتی روبرو شد، و در جشنواره فیلم تورنتو نیز چنین شرایطی را تجربه کرد، و ما نیز در نقد خود (اینجا) این فیلم را مورد ستایش قرار دادیم. درست ۲ سال پیش در جشنواره فیلم تورنتو این فیلم لا لا لند بود که مورد توجه همه قرار گرفته بود. اما شرایط “اولین انسان” کمی متفاوت است. این فیلم مورد تحسین خیلی ها قرار گرفت، اما برای خیلی ها نسبت به لا لا لند جذابیت کمتری داشته است.
اما نمی توان گفت “اولین انسان” یک شانس مهم اسکار نیست. قطعا این فیلم یک شانس بزرگ اسکار است، آن هم در بخش های مختلف، اما با این وجود انتظار نداریم این فیلم به همان موفقیت باشکوهی که لا لا لند به آن رسید دست پیدا کند. البته مورد توجه قرار گرفتن در یک جشنواره بزرگ، گام اول در کمپین طولانی قرار گرفتن بین فیلم های نامزد اسکار است، پس هنوز زمان زیادی باقی مانده و ممکن است شانس این فیلم در این مدت بیشتر هم بشود.
از همین الان می توان با اطمینان گفت که “اولین انسان” یکی از نامزدهای بهترین فیلم سال است. این یک فیلم عالی و احساسی است، اما ویژگی های مورد نظر آکادمی را نیز داراست: فیلم بیوگرافی، هنرنمایی عالی بازیگران، عوامل قابل احترام در جلو و پشت دوربین. همچنین کارگردانی شزل در این فیلم فوق العاده است و او دوباره می تواند بین نامزدهای بهترین کارگردان سال قرار بگیرد. “اولین انسان” روش جاه طلبانه ای برای بیان داستانی از دیدگاه فضانوردان، مخصوصا آرمسترانگ انتخاب کرده، و این باعث می شود زمانی که آن ها وارد ماشین های خطرناکی می شوند که می خواهد آن ها را به فضا بفرستد و ممکن است در این راه بمیرند، بیننده هم خودش را جای آن ها قرار بدهد.
مشخصا یکی از مهم ترین تم های این داستان مرگ است. فیلم با مرگ Karen دختر آرمسترانگ آغاز می شود، که به دلیل ابتلا به سرطان در سن ۲ سالگی از دنیا می رود. مرگ او تاثیر زیادی روی آرمسترانگ می گذارد، همان طور که مرگ خلبان ها و فضانوردانی که با او دوست بوده اند تاثیر زیادی روی او گذاشته است. این اتفاقات تاثیر زیادی روی او طی آزمایش های سختی دارند که در نهایت منجر به پرواز Apollo 11 شد، و فیلمنامه جاش سینگر (Josh Singer) هم تاکید زیادی روی این قضیه دارد. این فیلم همچنین یکی از شانس های نامزدی بهترین فیلمنامه اقتباسی به حساب می آید.
شاید یکی از تحسین برانگیزترین جنبه های فیلم روش خاص رایان گاسلینگ (Ryan Gosling) در بازی نقش آرمسترانگ باشد. این یک نقش آفرینی خودنمایانه، پرزرق و برق، یا گریه آور نیست که معمولا شانسی برای اسکار دارد. به جای آن، گاسلینگ شخصیت ساکت و متواضع آرمسترانگ را به صورتی عمیق نمایش می دهد. این یک نقش آفرینی درونگرا و ظریف است، و هنرنمایی گاسلینگ در این نقش واقعا فوق العاده است. اما متاسفانه از آن دست نقش آفرینی هایی است که شاید به دلیل بازیگرانه نبودن کافی نادیده گرفته شود، پس جالب است بدانیم او در بین نامزدهای بهترین بازیگر مرد قرار می گیرد یا خیر. اگر این فیلم همچنان مورد تحسین قرار بگیرد احتمال این اتفاق بالا می رود.
کلر فوی (Claire Foy) بازی قابل توجهی در نقش Janet همسر آرمسترانگ به نمایش می گذارد، اما این نقش پیچیدگی زیادی ندارد، او مجبور می شود تا حدودی نقش همسر غرغرو و نگران را بازی کند، اما با این وجود فوی با همین چیزی هم که در اختیار دارد نمایش تحسین برانگیزی ارائه می کند. او هم ممکن است شانسی برای نامزدی در بخش بهترین بازیگر نقش مکمل زن داشته باشد.
Linus Sandgren فیلمبردار این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری به خاطر فیلم لا لا لند شد، اما کار او در “اولین انسان” شاید آن قدر خوب نبوده باشد. او فیلم را در واقعیتی خشن غوطه ور می کند که حاصل تصورات شزل است، اما گاهی اوقات درک صحنه ها برای بیننده سخت می شود. این فیلم پر از کلوزآپ هایی با دوربین روی دست است که درون فضاپیما هستند و خیلی تکان می خورند، و گاهی نور کافی را نیز شامل نمی شوند. البته دوباره اشاره می کنم که این کار به منظور قرار دادن بیننده در شرایط فضانوردان صورت گرفته، و از نظر خدمت رسانی به ایده های شزل، کار Sandgren فوق العاده است.
همچنین می توان شانسی برای فیلم در بخش های تدوین صدا و میکس صدا و همچنین بهترین موسیقی متن برای جاستین هورویتز (Justin Hurwitz) در نظر گرفت. تدوین فیلم نیز می تواند جزء شانس ها باشد، اما نامزدی فیلم در برخی از این بخش ها به این بستگی دارند که “اولین انسان” در ماه های آینده چقدر مورد توجه قرار بگیرد. اگر “اولین انسان” طی ماه های آینده محو شود، می توان انتظار داشت در چندین بخش از بخش های ذکر شده شانسی نداشته باشد.
پس بله، “اولین انسان” شانس مهمی در مراسم اسکار امسال است، با ساختار عالی و نقش آفرینی های چشم نواز، اما به نظر نمی آید به آن غولی تبدیل شود که لا لا لند تبدیل شده بود. این فیلم قطعا نظرهایی را به خود جلب خواهد کرد، اما هنوز مشخص نیست آیا همین برای موفقیش کافی است یا خیر. این احتمال وجود دارد که “اولین انسان” نظر رای دهندگان اسکار و تماشاگران در باکس آفیس را به خود جلب کند، و احتمال دیگر اینکه به دلیل به خوبی لا لا لند نبودن نادیده گرفته شود، که اگر این اتفاق بیفتد خیلی از شانس های این فیلم از بین می روند. به هر حال این ها بخش هایی هستند که از نظر ما فیلم “اولین انسان” ممکن است در آن ها نامزدی اسکار را به دست بیاورد.
بهترین فیلم
بهترین کارگردانی
بهترین بازیگر مرد – رایان گاسلینگ (Ryan Gosling)
بهترین بازیگر نقش مکمل زن – کلر فوی (Claire Foy)
بهترین فیلمنامه اقتباسی
بهترین فیلمبرداری
بهترین طراحی تولید
بهترین موسیقی متن
بهترین تدوین صدا
بهترین میکس صدا
برای دیدن شانس های اسکار فیلم “ستاره ای متولد شده است” (A Star Is Born) اینجا را مشاهده کنید.