اختصاصی: بهترین فیلم های ترسناک سال ۲۰۱۸ که احتمالا آن ها را ندیده اید

مهم نیست چه نوع فیلمی را در ژانر ترسناک دوست دارید، چون در سال های اخیر فیلم های متنوع و خوبی در این ژانر ساخته شده اند. در بخش ترسناک های استودیویی، بلک باسترهایی مثل IT (آن) و A Quiet Place (یک مکان ساکت) با استقبال خوب منتقدین و مخاطبان مواجه شده اند. اگر علاقمند به فرنچایزهای ترسناک هستید، فرنچایزهای The Conjuring (احضار)، The Purge (پاکسازی) و بازگشت باشکوه Halloween (هالووین) مورد توجه شما قرار خواهند گرفت. در بخش ترسناک های مستقل، اوضاع به شدت عالی است آن هم به لطف فعالیت شرکت هایی مثل A24 و Blumhouse و IFC Midnight که تقویم اکران هر سال را با فیلم های ترسناک متفاوت و عجیبی مثل Hereditary (موروثی)، The Witch (جادوگر) و سورپرایز سال گذشته یعنی Get Out (برو بیرون) پر می کنند. امروزه ژانر وحشت با حمایت بیشتری از طرف مخاطبان و منتقدین روبرو می شود. مثلا فیلم Get Out به اسکار راه پیدا کرد و برنده جایزه هم شد.

در واقع آنقدر فیلم ترسناک خوب در حال حاضر وجود دارد که شاید برخی از آن ها نسبت به بقیه کمتر مورد توجه قرار بگیرند. در سالی که استیون سودربرگ (Steven Soderbergh) اولین فیلم ترسناک خود را ساخت و هیچکس به آن توجهی نکرد، کاملا منطقی است که بگوییم خیلی از فیلم های خوب ژانر وحشت ممکن است توسط مخاطبان دیده نشده باشند. به ازای هر فیلم «هالووین» و «موروثی» دوبرابر فیلم ترسناک هستند که باید در سینماها مورد توجه قرار می گرفتند اما این اتفاق برای آن ها نیفتاده است، و حتی فیلم هایی مثل Suspiria (سوسپیریا) و Annihilation (نابودی) ‌که در باکس آفیس موفق نبودند نسبت به بقیه فیلم های این ژانر که مورد توجه واقع نشده بودند توجهات بیشتری را به خود جلب کردند.

یکی از دلایل این نادیده گرفته شدن، محتواهای زیاد در سینماها، سرویس های استریم و فیلم های تلویزیونی است که باعث می شود تماشای همه ی این فیلم ها کار دشواری باشد. مثلا سرویس استریم ژانر وحشت Shudder که طی این چند سال محتواهای ترسناک زیادی را تولید کرده، اما هنوز به بزرگی دیگر سرویس های استریم نیست تا بتواند با آن ها رقابت کند.

خوشبختانه طرفداران ژانر وحشت بیشتر از طرفداران ژانرهای دیگر به بحث و گفتگو درباره ی فیلم هایی که دیده اند می پردازند. اگر فیلم ترسناکی را ندیده باشید، احتمالا نام آن را در توییتر یا شبکه های اجتماعی دیگر می شنوید. ما نیز در این مقاله نگاهی به ۱۱ فیلم برتر ژانر وحشت در سال ۲۰۱۸ داشته ایم که احتمالا آن ها را ندیده اید.

The Endless (بی پایان)

درام فرقه ای The Endless (بی پایان) ساخته ی جاستین بنسون (Justin Benson) و ارون مورهد (Aaron Moorhead) قبل از اینکه امسال در سینماها اکران شود و مورد توجه مخاطبان قرار بگیرد، سال گذشته با اکران در جشنواره های مختلف سینمایی با استقبال خوبی از طرف منتقدین و مخاطبان روبرو شد. اما به دلیل تعداد زیاد فیلم های این ژانر در سال ۲۰۱۸، خیلی ها ممکن است این فیلم را ندیده باشند. The Endless با همان فضای رازآلود فیلم مستقل Resolution محصول سال ۲۰۱۲، داستان دو برادر (با بازی بنسون و مورهد، که نویسنده، کارگردان، فیلمبردار، تدوینگر و تهیه کننده ی فیلم بوده اند) را روایت می کند که برای خاتمه دادن به اتفاقاتی که در گذشته برایشان رخ داده، به فرقه ای برمی گردند که در جوانی آن را رها کرده بودند. اما در سرزمین های متروک اطراف این فرقه ی به نظر آرام، آن ها با تهدیدی بزرگتر و عجیب تر از آن چیزی که انتظارش را داشتند روبرو می شوند. بنسون و مورهد کار فوق العاده ای در احضار حس آشوب و تهدید انجام داده اند، و فیلمنامه ی هوشمندانه ی بنسون دنیای گسترده ای خلق می کند که نظر مخاطب را بدون استفاده از جلوه های ویژه ی گرانقیمت یا صحنه های مجلل جلب می کند. The Endless با هوشمندی و بامزگی کافی، یکی از هوشمندانه ترین، و خلاقانه ترین فیلم های ژانر وحشت امسال است که باعث می شود آرزو کنید این دو نفر دوباره فیلمی در این ژانر بسازند.

The Cleanse (پاکسازی)

The Cleanse (پاکسازی) درام شخصیت محور و عجیبی است که امسال خیلی مورد توجه قرار نگرفت، اما قطعا ارزش تماشا کردن را دارد. در این فیلم به نویسندگی و کارگردانی بابی میلر (Bobby Miller)، جانی گالکی (Johnny Galecki) نقش Paul یک مرد بدشانس را بازی می کند که پس از اینکه شغل و نامزدش را از دست می دهد دنبال تغییری در زندگی خودش است، بنابراین در سیمناری مرموز ثبت نام می کند که هدف آن پاک کردن عوامل منفی از درون انسان است. پس از اینکه مایعات عجیبی به او و دیگر شرکت کنندگان سیمنار داده می شود تا بخورند، Paul در یک سینک بالا می آورد، اما این یک سم زدایی ساده نیست و روز بعد، او یک موجود کوچک در خانه اش پیدا می کند. The Cleanse بیشتر از اینکه فیلم ترسناکی باشد، یک فیلم فانتزی دارک درباره کنار آمدن انسان با اندوه و ناامیدی خودش است، که The Cleanse را به یک فیلم قوی در زیرژانر موجودات کوچک تبدیل می کند. The Cleanse به عنوان فیلمی که درباره ی یک موجود چندش آور بامزه است، کاملا باروح و عجیب و غریب است، آن هم با یک بخش پایانی عالی که بیننده را میخکوب می کند.

The Witch in the Window (جادوگر پشت پنجره)

اندی میتون (Andy Mitton) که قبلا در ساخت فیلم های YellowBrickRoad و We Go On همکاری داشته، این بار فیلم The Witch in the Window (جادوگر پشت پنجره) را به صورت تکی ساخته است، فیلمی آرام با یک خانه ی تسخیرشده درباره ی یک مرد که به شدت می خواهد مجددا با خانواده اش  ارتباط برقرار کند. الکس دریپر (Alex Draper) نقش Simon مردی دورافتاده از خانواده اش را بازی می کند که وقتی پسر ۱۲ ساله اش (با بازی چارلی تاکر (Charlie Tacker)) با مادرش به مشکل می خورد او را پیش خودش می برد. در حین بازسازی یک خانه ی قدیمی، Simon پسرش را به این خانه ی دورافتاده می برد و این دو در تعمیر خانه با یکدیگر همکاری خوبی دارند تا اینکه می فهمند آن ها تنها کسانی نیستند که در این خانه حضور دارند. The Witch in the Window برخلاف نامش هیچ ربطی به جادوگری و این مسائل ندارد، و در بیشتر مواقع ربطی به تسخیرشدن هم ندارد، اما Mitton خیلی عالی تنش را در این فیلم آرام تشدید می کند و هربار که فکر کنید در حال تماشای یک درام ساده هستید، شاهد یک سکانس ترسناک خواهید بود. این یک فیلم پرزرق و برق نیست و ریتم آن برای همه خوشایند نیست، اما دریپر و تاکر در همه ی صحنه ها خیلی خوب پویایی پدر و پسری را حفظ می کنند و Mitton داستانی گیرا ساخته که نشان می دهد محافظت از بچه ها در زمانی که چیزهای ترسناک دیگر خودشان را مخفی نمی کنند چقدر سخت و دشوار است.

Unsane (دیوانه)

Unsane (دیوانه) نامزد کمتر مورد توجه قرار گرفته ترین فیلم این لیست است، که همه منتظر تماشای آن بودند، اما وقتی در سینماها اکران شد هیچ کس به تماشای آن نرفت. جذابیت خاصی برای تماشای این فیلم وجود داشت – چون استیون سودربرگ این فیلم را کاملا با یک گوشی آیفون فیلمبرداری کرد و ملکه ی سریال The Crown (تاج) نقش اصلی آن بود! – اما Unsane چیزی بیشتر از آزمایشی غیرعادی توسط یک فیلمساز خوب بود. کلر فوی (Claire Foy) بازی قوی و جذابی در نقش Sawyer Valenti دارد، زنی که وقتی توسط یک مرد همه جا تعقیب می شود مجبور می شود به شهر دیگری نقل مکان کند. اما وقتی به شهر جدید می رود باز هم آن مرد را همه جا می بیند و مراجعه اش به یک روانشناس باعث می شود او برخلاف میلش در یک موسسه روانی نگهداری شود. سودربرگ با استفاده از زوایای صمیمی و عجیب دوربین و با تشدید حس اضطراب باعث می شود این فیلم فیلمبرداری شده با گوشی آیفون خیلی عالی به نظر برسد و برای کسانی که فکر می کردند این فیلمساز سبک خاص خودش را در این فیلم فراموش کرده بگویم بخش سوم فیلم کاملا بی رحمانه است. سودربرگ در این فیلم انحرافات سیستم سلامتی منفعت طلب را بازگو کرده و مسائل دیگری را نیز بررسی می کند. Unsane یک فیلم کوچک عالی و عجیب است که بهترین استفاده از نوع آزاردهنده ی اضطراب و وحشت را بین فیلم های این لیست دارد.

Pyewacket (پای‌وکت)

امسال فیلم های کمی در ژانر وحشت نبوده اند که نگرانی های پدر و مادر بودن را بررسی کرده اند (مثلا موروثی، یک مکان ساکت، The Haunting of Hill House (تسخیرشدگی خانه هیل)) اما خیلی کم پیش آمده آن ها به ظالمانه بودن Pyewacket ساخته ی آدام مک دونالد (Adam MacDonald) باشند. Nicole Muñoz نقش Leah یک دختر نوجوان عصبانی را بازی می کند که دیگر حوصله ی بداخلاقی های مادرش (با بازی لوری هولدن (Laurie Holden)) را ندارد. به همین دلیل وقتی مادرش تصمیم می گیرد به یک خانه ی دورافتاده نقل مکان کنند، Leah مراسمی عجولانه برای طلسم کردن مادرش به مرگ برپا می کند – چیزی که به سرعت از آن پشیمان می شود، آن هم وقتی می فهمد چه اشتباه غیرقابل بخششی کرده است. مک دونالد رویکردی مینیمالیستی به این داستان عجیب و غریب دارد که باعث می شود واکنش های شخصیت ها و تصاویر آزاردهنده، حس عذاب و اضطرابی ایجاد کنند، تا اینکه شاهد پایان تلخی هستید که تا مدت ها از یادتان نخواهد رفت.

Mom and Dad (مادر و پدر)

احتمالا امسال خشم نیکولاس کیج (Nicolas Cage) را در فیلم Mandy (مندی) شاهد بوده اید، اما خیلی ها نقش آفرینی دیوانه وار او را در فیلم Mom and Dad (مادر و پدر) ساخته ی برایان تیلور (Brian Taylor) ندیده اند. همکار کارگردان فیلم های Crank (کرانک) و Ghost Rider: Spirit of the Vengeance (روح سوار:‌ روح انتقام) حالا برای اولین بار به صورت تنها فیلمی را کارگردانی کرده است. Mom and Dad انرژی سرشار همه فیلم های قبلی او را به همراه اجرایی بهتر دارد. کیج و سلما بلیر (Selma Blair) نقش یک پدر و مادر حومه شهری را بازی می کنند که در یک بحران ویروسی درگیر می شوند که باعث می شود والدین بخواهند فرزندان خودشان را بکشند. این یک ایده ی فکاهی و منحرفانه است که تیلور آن را به بهترین حالت ممکن اجرا می کند (حس شوخ طبعی تاریک فیلم هیچوقت به آن اندازه نیست که یک مادر بلافاصله بعد از زایمان نوزادش می خواهد او را بکشد). این باعث می شود Mom and Dad فیلمی پرهرج و مرج و مهم تر از همه بامزه باشد. شاید فکر کنید نیازی نباشد نیکولاس کیج را در حال از بین بردن یک میز بیلیارد ببینید، اما به شما اطمینان می دهم این صحنه کاملا دیدنی است.

Revenge (انتقام)

جایزه ی خونین ترین و ظالمانه ترین فیلم سال هم می رسد به … Revenge (انتقام)! کورالی فارجیت (Coralie Fargeat) سنت فیلم های تجاوزی انتقامی را به داستانی قوی تبدیل کرده و تولد تازه ای به این ژانر داده است. Revenge فیلمی جذاب از نظر بصری است و داستان زنی را روایت می کند که وقتی تعطیلاتش با همسرش به شکلی فاجعه بار درمی آید، مجبور می شود برای حفظ زندگی خودش بجنگد. ماتیلدا لوتز (Mathilda Lutz) نقش آفرینی عالی و جذابی در نقش Jen دارد، یک دختر اهل مهمانی که جلوی چشمان شما از یک دختر خوشگل به یک جنگجوی تمام عیار تبدیل می شود، و فارجیت در هر لحظه او را در سرزمین عجایبی آفتابی و پر از وحشت به تصویر می کشد. نویسنده و کارگردان فیلم همچنین در اداره ی موضوع اصلی فیلم خیلی استادانه عمل می کند، و حالت تجاوز مرسوم در فیلم های این ژانر را نادیده می گیرد تا به بدن و جذابیت Jen قدرت بیشتری بدهد، و تعرض به او را به شکلی دیگر نشان دهد. همه ی این ها منتج به سکانسی پایانی می شود که در آن دیوارها با خونی بیشتر از آنچه بدن انسان در خود دارد رنگ می شوند و جنگی کابوس وار را خلق می کند که به همان اندازه که وحشیانه است رضایت بخش هم هست.

Possum (صاریغ)

 Possum (صاریغ) فیلمی به شدت عجیب و ناخوشایند است که نمی توان گفت باید آن را دوست داشت، اما فیلمی تحسین برانگیز و ناراحت کننده است که باید بیشتر از این ها به آن توجه شود. متیو هالنس (Matthew Holness) فیلمی ترسناک روانشناختی را با بهره بردن از جلوه های بصری فوق العاده با فیلمبرداری Kit Frasier ساخته که از نورها و سایه ها برای کاوش در ذهن آلوده ی یک مرد بدبخت استفاده می کند. شان هریس (Sean Harris) نقش Philip یک عروسک گردان را بازی می کند که پس از یک رسوایی به زادگاهش برمی گردد، با پدر ناتنی مخوفش روبرو می شود، و قصد دارد یک عروسک زشت و آزاردهنده از دوران کودکی اش را از بین ببرد. عروسک – به عنوان نمادی از تمام چیزهایی که در باطن اشتباه و غلط هستند – به اندازه تمام چیزهای ناخوشایندی که امسال در فیلم ها دیده ایم آزاردهنده است و همچنین هنرنمایی هریس در این فیلم کاملا خیره کننده است. این بازیگر که بیشتر برای بازی در نقش Solomon Lane، شرور دو فیلم آخر Mission: Impossible (ماموریت: غیرممکن) شناخته می شود، چندین بار در نقش های شرور و بدنام حضور داشته ولی تاکنون هیچکدام از آن ها به اندازه این فیلم تاریک نبوده اند. Possum فیلمی کاملا آزاردهنده و ناخوشایند، و گاهی اوقات کاملا ترسناک است، و چه از آن خوشتان بیاید یا نه، یک تجربه سینمایی متفاوت و منحصر به فرد برای شما خواهد بود.

Terrified (وحشت زده)

Terrified (وحشت زده) یکی از ترسناک ترین فیلم های امسال است، با جلوه های کابوس واری که باعث می شود شب ها با چراغ روشن بخوابید. روایت شده در محله ای آرژانتینی جایی که نیروهای شوم ماورایی راه خود را به روش های وحشتناک به خانه های حومه شهری باز می کنند. موجوداتی زیر تخت خواب، زمزمه هایی از درون سینک؛ این فیلم از ترس های دوران کودکی استفاده می کند و با تصاویر وحشتناک خیلی خوب به آن ترس ها ادای دین می کند. دمیان روگنا (Demián Rugna) نویسنده و کارگردان فیلم که خودش را به عنوان استعداد خوبی در این ژانر اثبات کرده، ترس های قدیمی را خیلی تروتازه و جذاب نشان می دهد، و با شخصیت پردازی خوب و وحشت های آزاردهنده به این فیلم تعادل خوبی بخشیده است. خلاصه بگویم که این فیلم کاملا ترسناک است. البته که ترسیدن از این نوع فیلم ها به خود مخاطب بستگی دارد، اما اگر این چندساله از ترسناک نبودن فیلم های این ژانر انتقاد کرده اید، این فیلم را هم ببینید. شاید این فیلم برای شما به اندازه ی من ترسناک نباشد، اما مرا به شدت ترساند و برای من ترسناک ترین فیلم سال بود.

Satan’s Slaves (برده های شیطان)

Satan’s Slaves (برده های شیطان) در ظاهر از نظر داستانی شباهت زیادی به فیلم Hereditary دارد، بنابراین خیلی ها این دو فیلم را مثل دو برادر می دانند. اما از نظر سبک، این فیلم ترسناک اندونزیایی بیشتر به سبک فیلمسازی جیمز وان شباهت دارد – حرکات آرام دوربین، اکشن زیاد، و چند روح کاملا ترسناک. Satan’s Slaves بازسازی فیلمی به همین نام محصول سال ۱۹۸۰ داستان یک خانواده ی به هم وابسته را دنبال می کند که وقتی مادرشان پس از مبارزه طولانی با بیماری از دنیا می رود دچار وحشتی ماورایی می شوند. Satan’s Slaves با ضرباهنگی تند آغاز می شود، ترس هایی پشت سرهم، که بخش اول فیلم را کاملا وحشتناک کرده است. متاسفانه فیلم در بخش دومش این تنش بالا را از دست می دهد و دیگر به صورت کامل آن را بازیابی نمی کند، اما در غیاب وحشت هایی که لرزه به اندام بیاندازند، این فیلم شامل لحظاتی شوکه کننده از ارواح و اتفاقات شوم و شیطانی است. فیلمی محبوب بین طرفداران این ژانر با سبکی خاص و بازیگران قوی که باید بیشتر از این ها به آن توجه می شد.

Overlord (اورلرد)

به دلایلی نامعلوم،‌ این فیلم ترسناک جنگی به تهیه کنندگی جی جی آبرامز (J.J. Abrams) به شکلی که شایسته اش بود مورد توجه مخاطبان قرار نگرفت. شاید بهتر بود این فیلم هم یکی از فیلم های Cloverfield (کلاورفیلد) باشد. Overlord (اورلرد) به کارگردانی جولیوس ایوری (Julius Avery) داستان گروهی از سربازان آمریکایی را دنبال می کند که در جنگ جهانی دوم پشت جبهه ی دشمن هستند، و تصمیم می گیرند یک برج رادیویی را از بین ببرند، اما در این مسیر با یک آزمایشگاه عجیب و غریب که در آن آزمایش های شومی انجام می گیرد روبرو می شوند. ایوری همانقدر که متعهد بوده فیلمی جنگی بسازد، قصد داشته فیلمش ترسناک هم باشد، و نتیجه ی آن یک فیلم ماجراجویانه ی اکشن و مهیج است که هر لحظه به یک فیلم وحشتناک هیولایی تبدیل می شود. سکانس های اکشن عالی هستند، مخصوصا صحنه ی نبرد هوایی ابتدایی فیلم، که ترس و وحشت های این گروه را حین فرود ناموفقشان نشان می دهد. ایوری همچنین خیلی خوب اکشن های هیولایی فیلم را ساخته، و وقتی این گروه بالاخره به پناهگاه نازی ها می رسند، وحشتی که در انتظار آن هاست کاملا دیدنی است. این فیلم باید در باکس آفیس به موفقیت خوبی می رسید – یک فیلم وحشیانه و بامزه در سرزمینی از نازی های جهش یافته با شخصیت پردازی فیلم های درجه ۲. Overlord در سینماها مورد توجه قرار نگرفت، اما امیدواریم نسخه خانگی آن مورد توجه قرار بگیرد.