Top 10اسکارانتخاب سردبیر

اختصاصی: ۱۰ فیلم اسکاری که طی سال ها فراموش شده اند

هر ساله آکادمی اسکار بهترین های سال گذشته‌ی سینما را انتخاب می کند. اعضای آکادمی از نظر خیلی ها به عنوان مقامات اصلی سینما در نظر گرفته می شوند، پس بردن جایزه‌ی اسکار بالاترین افتخار برای یک فیلم است. اما گاهی اوقات نامزد شدن در یک بخش هم افتخار بزرگی است، و زمانی که اسامی نامزدهای اسکار منتشر می شود، هر استودیو برای بالا بردن شانس فیلم خودش، بازیگران و عوامل آن فیلم تمام تلاشش را می کند.

اما برخی فیلم هایی که نامزد اسکار می شوند ممکن است طی سال ها از یاد بروند. حتی برخی از فیلم هایی که جایزه اسکار را برده اند نسبت به فیلم هایی که اصلا بین نامزدها هم نبوده اند کمتر به یاد آورده می شوند. طی سال ها، درخشش نامزدی یا حتی بردن اسکار از بین می رود، و فیلم ها در زمان محو می شوند.

البته تمام فیلم های اسکاری فراموش شده هم بد نیستند. برخی از آن ها خوب هستند، اما لیستی که ما برای شما آماده کرده ایم نشان می دهد نامزدی اسکار یک اتفاق لحظه ای است. آن ها بیانگر یک لحظه هستند، اما طی چند سال اخیر روش رای گیری آکادمی اسکار تغییراتی داشته و سیر تکاملی خوبی را پیش گرفته است. شاید الان فراموش کردن این فیلم ها خیلی راحت باشد، اما برخی از این فیلم ها زمانی که اکران شدند خیلی موردتوجه قرار گرفتند، و همین قضیه باعث شده بود برخی از تصمیمات آکادمی اسکار اشتباه باشند. اما برخلاف Titanic (تایتانیک) یا The Deer Hunter (شکارچی گوزن) یا حتی Kramer vs. Kramer (کریمر علیه کریمر)، فیلم های این لیست طی سال ها طرفداران جدیدی را جذب خود نکرده اند.

ما به مناسبت برگزاری مراسم اسکار، در اینجا لیستی از ۱۰ فیلم اسکاری را برای شما آماده کرده ایم که طی سال ها فراموش شده اند. با آریافیلم همراه باشید.

The English Patient (بیمار انگلیسی) – ۱۹۹۶

     

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، بازیگر نقش اول مرد، بازیگر نقش اول زن، بازیگر نقش مکمل زن، فیلمنامه اقتباسی، تدوین، موسیقی متن، صدابرداری، طراحی لباس، فیلمبرداری

بردها: بهترین فیلم، کارگردان (آنتونی مینگلا (Anthony Minghella))، بازیگر نقش مکمل زن (ژولیت بینوش (Juliette Binoche))، موسیقی متن، صدابرداری، طراحی لباس، فیلمبرداری

فیلم The English Patient (بیمار انگلیسی) وقتی در سال ۱۹۹۶ اکران شد خیلی موردتوجه قرار گرفت، اما در آن زمان فقط فیلم های شبیه آن جایزه اسکار را می بردند. این یک فیلم حماسی تاریخی با درون مایه‌ی یک داستان عاشقانه بود و براساس یک کتاب محبوب ساخته شده بود: در دهه ۹۰ این فرمول کاملی برای برنده شدن اسکار بود. اما این فیلم علاوه بر چندین نامزدی اسکار (و چندین برد)، در باکس آفیس هم خیلی موفق ظاهر شد و در گیشه بین المللی به فروش ۲۳۰ میلیون دلاری دست یافت. این یک فیلم واقعا بزرگ بود!

پس چرا طی سال ها فراموش شد؟ فیلم در نگاه اول اصلا بد نیست، اما در دوران امروزی کمی قدیمی و کهنه به نظر می آید. بازیگران این فیلم پس از آن به موفقیت های زیادی رسیدند و کارگردان آن یعنی آنتونی مینگلا چند سال بعد با فیلم The Talented Mr. Ripley (آقای ریپلی بااستعداد) به اسکار بازگشت، اما The English Patient – با وجود آن همه اسکاری که برد – کاملا محو شد. البته در آن زمان هم همگی طرفدار آن نبودند، مثلا این فیلم موضوع یکی از اپیزودهای به یاد ماندنی سریال Seinfeld (ساینفیلد) بود که در آن شخصیت ایلین درک نمی کرد این همه سروصدا پیرامون این فیلم چه دلیلی داشته است.

The Full Monty (کاملا عریان) – ۱۹۹۷

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، فیلمنامه اریجینال، موسیقی متن

بردها: موسیقی متن

این فیلم انگلیسی درباره‌ی مردان رقاص، نامزد بهترین فیلم اسکار شده بود! این درام کمدی داستان گروهی از مردان بیکار را دنبال می کند که تصمیم می گیرند رقاص شوند. دهه ۹۰ دوران عجیبی بود، و مخصوصا در سال ۱۹۹۷ شاهد ترکیب متنوعی از نامزدهای بهترین فیلم شامل Good Will Hunting (ویل هانتینگ خوب)، L.A. Confidential (محرمانه لس آنجلس) و البته Titanic (تایتانیک) بودیم. این فیلم ها همچنان در خاطر فیلم‌دوستان باقی مانده اند، اما فیلم The Full Monty (کاملا عریان) یکی از عجیب ترین نامزدهای بهترین فیلم در تاریخ مراسم اسکار است.

The Cider House Rules (قوانین خانه سایدر) – ۱۹۹۹

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، بازیگر نقش مکمل مرد، تدوین، موسیقی متن، فیلمنامه اقتباسی

بردها: بازیگر نقش مکمل مرد (مایکل کین (Michael Caine))، فیلمنامه اقتباسی (جان ایروینگ (John Irving))

پس از موفقیت فیلم The English Patient و البته Titanic، رومانس به ژانر محبوبی تبدیل شده بود. The Cider House Rules (قوانین خانه سایدر) یکی از همین فیلم ها بود که به شدت موردتوجه آکادمی قرار گرفت. این فیلم در روایت داستان خودش خیلی حماسی عمل کرد، چون داستان اتفاقاتی در یک یتیم خانه را قبل، حین و پس از جنگ جهانی دوم روایت می کند، اما همانطور که با خواندن جمله‌ی قبلی احساس خوبی به شما دست نداد، این فیلم هم در سال های پس از خودش طرفداران زیادی را جذب نکرد.

Chocolat (شکلات) – ۲۰۰۰

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، بازیگر نقش اول زن، بازیگر نقش مکمل زن، موسیقی متن، فیلمنامه اقتباسی

بردها: بدون برد

Chocolat (شکلات) شاید امروزه کمی بیشتر به یاد آورده شود، چون در فیلم I Love You, Man (عاشقتم مرد) با بازی پل راد (Paul Rudd) و جیسون سیگل (Jason Segel) در سال ۲۰۰۹ مورد شوخی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۰ لاسه هالستروم (Lasse Hallström) کارگردان The Cider House Rules دوباره و این بار با عاشقانه ای تاریخی در فرانسه به اسکار برگشت. جانی دپ (Johnny Depp) هم در این فیلم بازی می کند!‌ این خیلی عجیب است. این فیلم داستان مادری جوان (با بازی ژولیت بینوش (Juliette Binoche)) را دنبال می کند که در دهکده ای در فرانسه یک شکلات فروشی افتتاح می کند و زندگی اهالی آنجا را برای همیشه تغییر می دهد. این فیلم در مراسم اسکار و سال های پس از آن اصلا موفق نبود، چون فیلم های عاشقانه شبیه English Patient دیگر طرفدارانی بین مخاطبان نداشتند.

In the Bedroom (در اتاق خواب) – ۲۰۰۱

نامزدی ها: بهترین فیلم، بازیگر نقش اول مرد، بازیگر نقش اول زن، بازیگر نقش مکمل زن، فیلمنامه اقتباسی

بردها: بدون برد

In the Bedroom (در اتاق خواب) فیلمی است که امروزه عملا کسی در موردش صحبت نمی کند، که دلیل خاصی هم ندارد. تاد فیلد (Todd Field) سازنده‌ی این فیلم چند سال بعد فیلم قاطع و به یاد ماندنی Little Children (بچه های کوچک) را در سال ۲۰۰۶ ساخت، اما اولین فیلمش یعنی In the Bedroom درام خانوادگی تاریک و خشنی با بازی های عالی توسط تام ویکلینسون (Tom Wilkinson)، سیسی اسپیسک (Sissy Spacek)، نیک استال (Nick Stahl) و ماریسا تومی (Marisa Tomei) بود. واقعا نمی توان گفت چرا همگی این فیلم را فراموش کرده اند، به جز اینکه درامی کوچک و ساده است، اما این باعث نمی شود فیلم بدی باشد.

Babel (بابل) – ۲۰۰۶

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، فیلمنامه اریجینال، بازیگر نقش مکمل زن، تدوین، موسیقی متن

بردها: موسیقی متن

قبل از اینکه الخاندرو جی اینیاریتو (Alejandro G. Iñárritu) به اولین فیلمسازی تبدیل شود که دو اسکار پیاپی را برای فیلم های Birdman (بردمن) و The Revenant (بازگشته) برده است، با فیلم Babel (بابل) تلاشی برای کسب اسکار داشت. این فیلم بهترین فیلم اینیاریتو از نظر بازیگران درجه یک بود که برد پیت (Brad Pitt) و کیت بلانشت (Cate Blanchett) نقش های اصلی آن را بازی می کردند، اما در حالی که تلاش کرد داستان شخصیت های غیرمرتبط در سه مکان مختلف را روایت کند، خیلی ساده و توخالی بود. این فیلم فقط برای کسب اسکار ساخته شده بود، اما نتیجه‌ی نهایی چیزی بود که بهتر است همینطور فراموش شده باقی بماند. تقریبا همه‌ی عوامل آن فیلم در آینده در فیلم هایی حضور داشتند که نامزدی و بردهای زیادی در اسکار به دست آوردند، مخصوصا خود اینیاریتو که در سال های پس از آن آثار بهتری را ساخت.

The Reader (کتاب خوان) – ۲۰۰۸

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، بازیگر نقش اول زن، فیلمنامه اقتباسی، فیلمبرداری

بردها: بازیگر نقش اول زن (کیت وینسلت (Kate Winslet))

فیلم The Reader (کتاب خوان) از همان ابتدا آنقدر قابل فراموش شدن بود که حتی در ترانه خوانی هیو جکمن (Hugh Jackman) در مراسم اسکار آن سال، به این نکته اشاره شد که چطور هیچ کسی The Reader را ندیده یا حتی چیزی درباره‌ی آن نمی داند. این همان فیلمی است که هاروی وینستین (Harvey Weinstein) با استفاده از نفوذش آن را به جای شاهکار ابرقهرمانی The Dark Knight (شوالیه تاریکی) وارد بخش بهترین فیلم سال کرد، و این اتفاق آنقدر برای اعضای آکادمی بد تمام شد که از سال بعدش تعداد نامزدهای بهترین فیلم را به ۱۰ عدد افزایش دادند. The Reader فیلم تقریبا خوبی است، اما آنقدر قابل فراموش شدن هست که نمی توان نکته‌ی مهمی درباره‌ی آن بیان کرد. نقش آفرینی کیت وینسلت (Kate Winslet) اصلا به خوبی هنرنمایی هایی او در فیلم های دیگر (Eternal Sunshine of the Spotless Mind (درخشش ابدی یک ذهن پاک) و Little Children (بچه‌های کوچک)) که باید برای آن ها جایزه اسکار را می برده نیست. حتی بازی او در Revolutionary Road (جاده انقلابی) در همان سال بهتر از بازی او در The Reader بود، اما وینستین از نفوذ خودش به بهترین شکل بهره برد و The Reader نامزد بهترین فیلم سال و برنده بهترین بازیگر نقش اول زن شد.

Frost/Nixon (فراست/ نیکسون) – ۲۰۰۸

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، بازیگر نقش اول مرد، فیلمنامه اقتباسی، تدوین

بردها: بدون برد

فیلم The Reader تنها فیلم فراموش شدنی در بخش بهترین فیلم اسکار سال ۲۰۰۸ نبود – درام بیوگرافی Frost/Nixon (فراست/ نیکسون) ساخته‌ی ران هاوارد (Ron Howard) نیز در آن سال نامزد بهترین فیلم سال شد. این فیلم نمایشی از زندگی ریچارد نیکسون از دیدگاه مصاحبه های معروفش با دیوید فراست بود، و اگرچه نکته‌ی بدی درباره‌ی این فیلم وجود ندارد، اما خیلی سنتی و کهنه است و به همین دلیل نتوانسته طی سال ها در ذهن مخاطبان باقی بماند.

The Artist (آرتیست) – ۲۰۱۱

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، بازیگر نقش اول مرد، بازیگر نقش اول زن، بازیگر نقش مکمل زن، فیلمنامه اریجینال، فیلمبرداری، تدوین، موسیقی متن، طراحی لباس

بردها: بهترین فیلم، کارگردان (میشل آزاناویسوس (Michel Hazanavicius))، بازیگر نقش اول مرد (ژان دوژاردن (Jean Dujardin))، طراحی لباس

حقیقت جالب: The Artist (آرتیست) فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ است که اسکار بهترین فیلم، کارگردان و بازیگر نقش اول مرد را برد و با این حال تقریبا همه آن را فراموش کرده اند. رای دهندگان در آن زمان تحت تاثیر این فیلم که ادای احترامی به عصر فیلم های صامت در سینما بود قرار گرفته و سال ۲۰۱۱ اسکار بهترین فیلم را به The Artist اهدا کردند، اما عده‌ی زیادی هم می دانستند آن ها از این کار خود پشیمان می شوند. The Artist امروزه مثل یک توهم همگانی است – آیا واقعا چنین اتفاقی افتاده؟ بله این اتفاق افتاده، متاسفانه این اتفاق واقعا افتاده است!

The Imitation Game (بازی تقلید) – ۲۰۱۴

نامزدی ها: بهترین فیلم، کارگردان، بازیگر نقش اول مرد، بازیگر نقش مکمل زن، فیلمنامه اقتباسی، تدوین، موسیقی متن، طراحی تولید

بردها: فیلمنامه اقتباسی

در حالی که افزایش تعداد نامزدهای بهترین فیلم سال باعث حضور فیلم های فراموش شدنی بیشتری در بین نامزدهای اسکار شد، The Imitation Game (بازی تقلید) فیلمی است که کاملا از قوانین دهه ۹۰ کمپانی میرامکس (Miramax) تبعیت می کرد. نکته‌ی دیگر اینکه این فیلم توسط کمپانی وینستین تهیه شده بود، پس این شباهت دلیل واضحی دارد. مثل دیگر فیلم های این لیست The Imitation Game فیلم بدی نیست – اتفاقا فیلم تماشایی و جالبی هم هست. اما حالا و پس از گذشت ۴ سال این فیلم کاملا از ذهن بیشتر مردم پاک شده است.

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

‫۳ نظرها

  1. دوست عزیز. اگر می‌نوشتید «۱۰ فیلم اسکار که از نظر نگارنده ضعیف است» می‌توانستیم این‌ها را به عنوان سلیقه شخصی شما در نظر بگیریم و طبعا با آن موافق یا مخالف باشیم. ولی وقتی عبارت «فراموش شده‌اند» را به کار می‌برید دیگر نمی‌شود آن را نظر شخصی شما دانست و بیشتر جنبه «ادعا» پیدا می‌کند.

    برای اینکه منظورم را بهتر برسانم: شخصا بسیاری از فیلم‌های برنده و نامزد اسکار در دهه‌های گذشته را دوست نداشته‌ام (مثل: ارباب حلقه‌ها، گلادیاتور، رقصنده با گرگ‌ها، رهایی از شاوشنگ، ۱۲ سال بردگی و…) ولی چطور می‌توانم ادعا کنم این فیلم‌ها فراموش شده‌اند، در حالی که نمرات IMDb و پست‌های شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که همچنان محبوب هستند و دیده می‌شوند؟

    از بین مثال‌هایی که زدید شاید چندتایشان مثل «فول مانتی»، «قوانین خانه ساید» و «در اتاق خواب» تا حد زیادی فراموش شده باشند (البته شخصا قوانین خانه ساید را دوست دارم) ولی چنین ادعایی درباره «آرتیست» واقعا صدق نمی‌کند. فیلمی که هم نمرات کاربرانش بالاست و هم بارها به آن اشاره می‌شود. ضمنا شما نوشته‌اید «هر چند وقت یک بار یک فیلم صامت برنده می‌شود» می‌توانید یک مثال از فیلم‌های صامت دیگری که اسکار برده‌اند بزنید؟ به جز یکی دو مورد در اولین‌ دوره‌های اسکار (حدود ۹۰ سال پیش) هیچ فیلم صامتی برنده اسکار نشده بود تا همین آرتیست.
    یا مثالِ «بابل» واقعا عجیب بود. من تا ۴-۵ سال پیش هنوز به طور جدی شروع به دیدن فیلم‌های خارجی نکرده بودم و «بابل» را هم ندیده بودم (از ایناریتو ۲۱ گرم را دیده بودم). ولی خیلی‌ها به من پیشنهاد می‌کردند حتما «بابل» را ببینم و تحت همین فشارها بود که یکی از اولین فیلم‌هایی که دیدم بابل بود. بحث بر سر کیفیت فیلم نیست، بلکه عبارت «فراموش شده» درباره فیلمی که طرفداران پر و قرص زیادی دارد، خیلی بزرگ است.

    در مورد «بازی تقلید» هم مشکل اصلی من با مثال‌تان این است که تنها ۴ سال از اکران فیلم گذشته، چطور می‌شود فیلمی هر چقدر بد، به این سرعت فراموش شود؟ ضمن اینکه اتفاقا بازی تقلید جزو فیلم‌هایی بود که کم‌ترین مخالف را داشت و یادم است حتی کسانی که با همجنسگرایی مشکل داشتند هم آن را ستایش می‌کردند.

    1. مطلب ترجمه شده میباشد و به نقل از سایت Collider.com میباشد ، با زبان شیرین انگلیسی میتونید به اون سایت مراجعه کرده و در کامنتی زیبا همین پیام هارو منتقل بفرمایید ، با تشکر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن