معرفی فیلمنقد فیلم

نگاهی به فیلم El Camino: A Breaking Bad Movie یک حُسن خِتام متناسب با سریال!

برای فیلمی که نیازی به وقوع ندارد، این اثر واقعا یک معجزه است!

بالاخره آن روز آمد، شش سال از آخرین قسمت و فینال تحسین برانگیز سریال Breaking Bad گذشته است، و دوباره ما این شانس را داریم که به تماشای جزئیات شاهکار وینس گلیگان در غالب EL CAMINO: A BREAKING BAD MOVIE بنشینیم. این فیلم دو ساعته مستقیم به سراغ شخصیت جسی می رود و داستانش را روایت می کند. در واقع این اثر شاهکار نیست، همان طور که اصلا نزدیک بَد هم نمی شود. در حقیقت ، EL CAMINO واقعاً آنچه را که در ۵ فصل از سریال تحویل بیننده داد را ارائه نمی دهد. فیلم پاسخ برخی از سوالات مبهم سریال را می دهد، اما آنها سؤالاتی هستند که واقعاً نیازی به پاسخ دادن ندارند. در ادامه به نکات مورد توجه اثر اشاره خواهم کرد.

یک واقعیت غیر قابل اجتناب در مورد ال کامینو این است که با پایان سریال شش سال فاصله دارد و همین باعث شده است همه بازیگران به طور طبیعی پیر تر به نظر برسند. از آرون پل تا دیگر کاراکتر هایی که حضور کوتاه تری دارند همه از نظر فُرم جسمی دچار تغییر چشمگیر شده اند. برای مثال تغییرات کاراکتر Skinny Pete واقعا به چشم می آید، البته این بحث نباید خیلی مهم باشد که متن را خدشه دار کند، ولی چیزی است که نمایان و دلخراش است. وقتی فیلمنامه، کارگردانی و اجرا ها خیلی خوب هستند، گرفتن چنین ایرادی از گلیگان چیز بی رحمانه ای است.

نکته ای دیگر در مورد ال کامینو این است که فیلم در حکم یک اثر مستقل از سریال قرار نمی گیرد. گلیگان به هیچ وجه تلاش نمی کند تا داستان خود را برای مخاطبان گسترده تری در دسترس قرار دهد ، بلکه آن را با فلاش بک های پر معنی که لایه های پنهان گذشته را بیان می کند، بارگذاری کرده است. اگر با سریال بیگانه باشید بدون تردید با ال کامینو نیز بیگانه خواهید بود. کاملا واضح است گلیگان می خواسته فیلمی برای جسی و سرنوشتش بسازد و همین کار را نیز انجام داده است. گلیگان با تمام جزئیات به سراغ شخصیت جسی پینکمن رفته است.

این فیلم یک حسن ختام یا بهتر است بگوییم یک کلید مناسب برای سریال Breaking Bad است. هوشمندانه ترین تصمیمی که گیلیگان هنگام نوشتن این فیلم اتخاذ کرده است این بوده که او سعی در فشرده سازی یک فصل پر از جزئیات تلویزیونی در دو ساعت نداشته است. کسانی که انتظار دیدن یک پَک اکشنِ پر از مرگ و میر، ویرانی و گفتگو های شلاقی دارند باید بدانند که ال کامینو در واقع فیلمی بسیار کندتر و ساکت تر از این هاست و البته بهتر از تصور آنها. این فیلم به جای اینکه بر روی صحنه های دراماتیک سرمایه گذاری کند، بیشتر به حرکت شخصیت های خود به جلو و ساختن یک اوج رضایت بخش برای آنها علاقه دارد. فلاش بک ها کاملا در روایت داستان تاثیر مثبت دارند و تلاش می کنند گره های کاراکتر ها را به بهترین شکل نمایان کنند.

تمامیت ال کامینو بر اساس قدرت عملکرد ارون پُل ساخته شده است ، و او قدمی را در اینجا از دست نمی دهد ، او با زحمت فراوان امضایش را پای شخصیت جسی می زند و به جایی می رسد که بگوییم عملکردش قوی ترین تصویر او از جسی است. آنچه این فیلم به درستی انجام می دهد، این است که نشان می دهد جسی یک آسیب دیده بزرگ از وقایع سریال است. اما باید به این نکته اشاره کرد که فیلم شامل برخی از بهترین لحظات آرون پُل از منظر احساسی است که با عملکرد ظریف او حماسه ای حیرت انگیز را خلق کرده است. جسی فیلم را روی شانه های خود حمل می کند و ثابت می کند که وی بدون حضور والتر وایت نیز ، کاملاً قادر به نگه داشتن قدرت صفحه است.

سریال Breaking Bad یکی از دقیق ترین نمایش های تلویزیونی در تمام زمان ها از نقطه نظر بصری است ، بنابراین مناسب است که بگوییم ال کامینو نیز یک شاهکار بصری و فنی زیبا است. ال کامینو یک فیلم خوشگل به نظر می رسد، و بخش عظیمی از آن به خاطر گرفتن تصاویر دقیق و واضح Marshall Adams است که قاب خود را از محیط های طبیعی پراکنده و فضای داخلی دلپذیر پر کرده است. کارگردانی گلیگان نیز به شدت نظم و انظباط دارد، و به قدری سینمایی و حرفه ای است که تنها باید او را برای این درخشش ستایش کرد. قاب بندی ها و انتخاب شات های به یاد ماندنی و خلاقانه گلیگان در هر صحنه به بهترین شکل درام و تنش را با هم در اختیار بیننده قرار داده است. با وجود سرگرم کنندگی ال کامینو هرگز سعی نمی کند تا دوباره به میراث قبلی خود برگردد. اگرچه نیمه اول ال کامینو به طور خاص پراکنده است ، اما گیلیگان کار فوق العاده ای را انجام می دهد که به تدریج باعث افزایش تنش در نیمه دوم می شود.

در این مدت شنیده ام که خیلی از طرفداران از چگونگی بسته شدن ال کامینو راضی نیستند، و فهم این نکته برای من دشوار است. اگر برخی احساس می کردند که پایان Breaking Bad برای والتر وایت سخاوتمندانه است، حالا نیز باید بپذیرند که که پایان ال کامینو نیز متانسب با لحن کُل فیلم و شخصیت جسی است. همان طور که گفتم آنهایی که انتظار داشتند ال کامینو یک شاهکار باشد، با این پایان به ظاهر ساده تحت تاثیر قرار نمی گیرند، اما Gilligan فقط سعی نمی کند طرفداران خود را با پیچ و تاب های تصادفی صرفاً بخاطر آن شوکه و غافلگیر کند. در واقع ال کامینو پاسخ های کاملا قانع کننده ای را برای قصه جسی پینکمن ارائه می دهد. در نتیجه باید گفت EL CAMINO: BREAKING BAD MOVIE یک تجربه لذت بخش است اما به معنای تماشای یک شاهکار نیست. فیلم EL CAMINO می تواند مانند یک مقاله گسترده ، راه را برای داستان های بیشتر با تمرکز بر جسی پینکمن هموار کند ، اما لزوماً اینطور نیست. من از گذراندن وقت خود با همه این چهره های آشنا و حتی نحوه اتصال آنها به سریال Breaking Bad لذت بردم. من مطمئن هستم که همه شما که با اضطراب منتظر EL CAMINO بودید ، از این داستان لذت برده اید.

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن