انتخاب سردبیرنقد فیلم

نقد و بررسی فیلم The Invisible Man: نمایشی فراموش نشدنی از خشونت خانگی

شاید نتوانید مرد نامرئی را ببینید، اما نویسنده و کارگردان لی ونل (Leigh Whannell) مطمئن می‌شود مخاطبان تم اصلی فیلم ترسناک جدیدش را متوجه شوند. در حالی که فیلم اصلی ساخته جیمز ویل (James Whale) محصول ۱۹۳۳ فیلم جالبی درباره یک مرد دیوانه بود که خودش را نامرئی کرد، The Invisible Man «مرد نامرئی» ساخته ونل درباره وحشت‌های آشنای خشونت خانگی است. ونل می‌داند وقتی خشونتی پشت درهای بسته رخ می‌دهد نه تنها بدن قربانی بلکه روح و روان او را تحت تاثیر قرار می‌دهد. عناصر علمی تخیلی داستان را پیش می‌برند، اما تنش اصلی از زنی بیچاره نشأت می‌گیرد که می‌خواهد خودش را از دست شکنجه‌گرش نجات دهد. نتیجه این کار یک اثر پراسترس و فراموش نشدنی است. در نقد و بررسی فیلم The Invisible Man با آریامووی همراه باشید …

سسیلیا (با بازی الیزابت ماس (Elisabeth Moss)) معماری است که می‌خواهد از دست دوست‌پسر سوء استفاده‌گرش آدرین (با بازی الیور جکسون کوهن (Oliver Jackson-Cohen)) یک نابغه فناوری پولدار که در زمینه علم نورشناسی فعالیت دارد فرار کند. حتی وقتی سسیلیا از دست او فرار کرده و تحت محافظت دوست خواهرش یعنی پلیسی به نام جیمز (با بازی آلدیس هاج (Aldis Hodge)) قرار می‌گیرد، می‌ترسد از خانه بیرون برود. سپس خبر به ظاهر خوبی به سسیلیا می‌رسد که آدرین خودکشی کرده و ۵ میلیون دلار برای او به ارث گذاشته است. اما سسیلیا خیلی زود متوجه می‌شود آدرین نمرده؛ او فقط راهی برای نامرئی کردن خودش پیدا کرده و از این قدرت جدیدش برای سوء استفاده بیشتر از همسرش استفاده می‌کند.

چیزی که The Invisible Man درباره خشونت خانگی درک می‌کند این است که این مسئله چقدر می‌تواند فراگیر باشد. نکته مهم این است که قربانی همیشه در ترس و وحشت به سر می‌برد در حالی که به عقلانیت خودش شک می‌کند، و مرد نامرئی بهترین وسیله برای نمایش این ترس و وحشت است. چون مدام به این فکر می‌کنیم که آدرین چطور و چه زمانی دوباره حمله می‌کند، فیلم ونل گاهی اوقات خسته‌کننده می‌شود. به دلیل نقش‌آفرینی عالی ماس، ترسی که او در حال تجربه آن است را کاملا درک می‌کنیم. اگر داستان سسیلیا را باور نمی‌کردیم، سکانس‌هایی که در آن‌ها سسیلیا در حال جنگیدن با مرد نامرئی است خیلی مسخره به نظر می‌آمدند. به لطف بازی متعهدانه ماس و کارگردانی ماهرانه ونل، ما زندگی عذاب‌آور سسیلیا را کاملا درک می‌کنیم.

خیلی جالب است که The Invisible Man قرار بود بلاک‌باستری بزرگ با بازی جانی دپ (Johnny Depp) باشد و حالا به فیلمی کم‌بودجه ساخت بلوم‌هاوس تبدیل شده که در یک خانه حومه شهری دنبال می‌شود. کاملا شایسته است که فیلمی درباره خشونت خانگی در یک فضای خانگی روایت می‌شود، و وقتی فیلم بالاخره در بخش سوم خانه را رها می‌کند با روی باز از آن استقبال می‌کنید، چون این به آن معناست که ونل بالاخره می‌خواهد تنشی که طی ۸۰ دقیقه گذشته ساخته را آزاد کند. نمی‌دانم انتخاب مسیر بلوم‌هاوس برای تمام فیلم‌های هیولایی یونیورسال درست است یا خیر، اما می‌دانم انتخاب این مسیر کاملا مناسب مرد نامرئی بوده است.

به این نکته توجه کنید که The Invisible Man قرار نیست یک فیلم ترسناک سرگرم‌کننده باشد، و با اینکه در آن شاهد ترس‌های ناگهانی هستیم، ونل می‌داند فیلمش به این دلیل ترسناک است که مثل بیشتر فیلم‌های ترسناک درباره یک موضوع واقعی است. زیرداستان آنقدر به داستان نزدیک است که نمی‌توان بین آن‌ها تمایزی قائل شد، اما من از این تصمیم راضی هستم چون مردم به امید تماشای یک فیلم هیولایی با فیلمی روبرو می‌شوند که یک مسئله اجتماعی مهم را بررسی می‌کند. ونل این سوال اشتباه را شنیده که «چرا این زن همسرش را ترک نمی‌کند؟» و پاسخش به این سوال این بوده که «چون شخص سوء استفاده‌گر همیشه به یک قربانی نیاز دارد».

The Invisible Man دقیقا همان چیزی است که دوست دارم از یک فیلم ترسناک ببینم – داستانی که نه تنها ترسناک و آزاردهنده است، بلکه متفکرانه و هوشمندانه هم هست. این چیزی است که باید از این ژانر انتظار داشته باشیم و امیدوارم یونیورسال پتانسیل دیگر هیولاهایش برای بیان مسائل اجتماعی را پیدا کند یا حداقل اگر قرار باشد فیلمی هیولایی ساخته شود، درباره چیزی باشد که واقعا ذات هیولایی دارد.

 

ترجمه از سایت Collider نوشته Matt Goldberg

9.5

9.5
برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن