نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم Scary Stories to Tell in the Dark: وحشت زیر ۱۳ سال در بهترین حالتش

اقتباس آندره اوردال (André Øvredal) از کتاب‌های Scary Stories to Tell in the Dark «داستان‌های ترسناک برای گفتن در تاریکی» یک فیلم ترسناک است که خودش عاشق فیلم‌های ترسناک است. فیلم این علاقه را با نمایش اشارات بیش از حد به این ژانر نشان نمی‌دهد (البته شخصیت اصلی فیلم عاشق ژانر وحشت است)، بلکه این علاقه را با قدرت داستان‌های ترسناک خوبی به نمایش می‌گذارد که خیلی خوب هم روایت شده‌اند. اوردال ماهرانه روی خط بین آزار دادن و ترساندن مخاطبش حرکت می‌کند، و به آن‌ها تنش و تصاویر ناخوشایندی که رده سنی زیر ۱۳ سال اجازه می‌دهد را ارائه ‌می‌دهد در حالی که همچنین هیجان‌ سرگیجه‌ آوری که باعث لذت ما از فیلم‌های ترسناک می‌شود را هم فراهم می‌کند. شاید مخاطبان بزرگسال خواستار محتوای آزاردهنده‌ تری باشند، اما مخاطبان جوان با دروازه‌ای ترسناک به ژانر وحشت روبرو خواهند شد.

در فضای سال ۱۹۶۸ شهری کوچک در پنسیلوانیا، استلا (با بازی زوئی مارگارت کولتی (Zoe Margaret Colletti))، دوستانش آگی (با بازی گابریل راش (Gabriel Rush)) و چاکی (با بازی آستین زاجور (Austin Zajur)) و رفیق جدیدشان رامون (با بازی مایکل گارزا (Michael Garza)) در حال فرار از دست قلدر محلی به نام تامی (با بازی آستین آبرامز (Austin Abrams)) هستند که وارد خانه تسخیرشده سارا بلوز افسانه محلی می‌شوند. سارا قبلا در زیرزمین خانه حبس شده و برای بچه‌ها داستان‌های ترسناک می‌خوانده است. آن بچه‌ها درنهایت ناپدید شدند، و سارا به دلایلی نامعلوم مُرده است. وقتی استلا یک کتاب عجیب پیدا می‌کند، متوجه می‌شود که کتاب ذهن مردم را می‌خواند، و داستان‌های آن‌ها که شامل هیولاها می‌شود و نتایج بدی برای شخصیت اصلی دارد را عملی می‌کند. مشکل اینجاست که شخصیت اصلی در واقع تمام کسانی هستند که زمان پیدا شدن کتاب توسط استلا در آن خانه حضور داشتند، و حالا باید قبل از اینکه به طرز فجیعی کشته شوند راهی برای متوقف کردن خشم روح سارا پیدا کنند.

Scary Stories to Tell in the Dark حال و هوایی شبیه Goosebumps «مورمور» سال ۲۰۱۵ اما برای مخاطبانی بزرگتر را دارد. فیلمنامه دن و کوین هیگمن (Dan and Kevin Hageman) خیلی ماهرانه داستان‌های مختلف را با هم ترکیب می‌کند که شامل داستان‌هایی از کتاب‌های هارولد و نقطه قرمز نوشته آلوین شوارتز هستند، و آن‌ها را به درون مایه اصلی داستان فیلم تبدیل می‌کند جایی که هر داستان ترسناک به عنوان بخشی از فیلم عمل می‌کند که در حال آزار رساندن به شخصیت‌های اصلی است. همچنین با این داستان کلی روبرو هستیم که چه اتفاقی برای سارا و دیگر شخصیت‌های بازمانده افتاد که قبل از مورد حمله قرار گرفتن توسط داستان ترسناک بعدی تلاش می‌کنند آن را حل کنند.

حتی اگر Scary Stories to Tell in the Dark آن خونین و خشن بودنی که مردم از ژانر وحشت انتظار دارند را نداشته باشد، اوردال در نمایش تنشی که در رده سنی زیر ۱۳ سال قرار می‌گیرد به بهترین شکل عمل می‌کند. همچنین نیازی نیست فیلم رده سنی PG-13 خیلی خشن داشته باشد یا محدودیت‌های این ریت سنی را کنار بزند. Scary Stories to Tell in the Dark موفق شده بدون اینکه خیلی خشن باشد مخاطبش را کاملا بترساند، یک شاهکار تحسین‌برانگیز که این فیلم را برای مخاطبان جوانی که دوست دارند فیلمی ترسناک ببینند اما هنوز اجازه تماشای چیزی مثل IT «آن» را ندارند کاملا مناسب کرده است.

همچنین این را تحسین می‌کنم که داستان از حال و هوایی دهه ۸۰ خودش خیلی خوب بهره می‌برد، و نه تنها انتخاب قریب‌الوقوع ریچارد نیکسون را تصدیق می‌کند، بلکه همچنین تاثیرات جنگ ویتنام روی شخصیت‌ها و نژادپرستی صورت گرفته علیه رامون را بررسی می‌کند. این فیلم ترسناکی برای تازه‌کارها است، اما خوشحالم که اوردال و نویسنده و تهیه‌کننده گی‌یرمو دل‌تورو (Guillermo del Toro) هم می‌دانند بهترین داستان‌های ترسناک چیزی بیشتر از فقط ترساندن مخاطب دارند، و همچنین درباره بررسی ترس‌های زندگی واقعی هستند. با توجه به مخاطبان هدفش، Scary Stories to Tell in the Dark می‌توانست فقط روی هیولاهای ترسناک تمرکز کرده و به موفقیت برسد، اما خیلی خوب است که فیلم گامی اضافی برای نمایش این برمی‌دارد که با وجود اینکه شخصیت‌ها در حال فرار از دست قدرت تاریک سارا هستند، وحشت‌هایی در دنیای واقعی وجود دارند که شاید بدتر از دنیای ماورایی باشند.

Scary Stories to Tell in the Dark شروعی کُند دارد و پایانی دارد که به نظر برای راضی نگه داشتن مخاطبان در فیلم قرار داده شده، اما هسته اصلی فیلم گام جدیدی برای مخاطبان جدید ژانر وحشت است. اگر Goosebumps اولین گام برای بچه‌ها بود، Scary Stories to Tell in the Dark مخصوص نوجوان‌ها است. اگر این فیلم را حدودا در ۱۱ سالگی می‌دیدم به راحتی از ذهنم پاک نمی‌شد، مخصوصا سکانس هارولد. شاید این فیلم برای بزرگسالانی که کتاب‌ها را نخوانده باشند خیلی جذاب نباشد، اما در استفاده از منبع الهام خودش به بهترین شکل عمل کرده و با روایت داستان‌های وحشتناک به گوشت و پوست شما نفوذ می‌کند.

8.7

8.7
برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن