نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم Annabelle Comes Home:‌ فیلم ترسناکی سرگرم کننده از فرنچایز Conjuring


فرنچایز The Conjuring «احضار» یک دنیای عالی در ژانر وحشت امروزی است. همان جیمز وان (James Wan) نابغه‌ای که فرنچایزهای Saw «ارّه» و Insidious «توطئه» را خلق کرد، سال ۲۰۱۳ فیلم ترسناک جدیدی ساخت که در باکس آفیس به شدت موفق بود و به احیای استودیوی نیولاین سینما کمک زیادی کرد و این استودیو را به یکی از پایه‌های اصلی ژانر وحشت تبدیل کرد. حال پس از ۶ سال، The Conjuring دنیای ترسناک مخصوص خودش را دارد، که آن را با Annabelle «آنابل»، The Nun «راهبه» و The Curse of La Llorona «نفرین لایورونا» شریک است، و حالا وقت آن رسیده تا شاهد اشارات و کراس‌‌اورهایی باشیم که می‌توانند یک دنیای سینمایی را کاملا رضایت‌بخش و جذاب کنند.
دنیای Conjuring با فیلم Annabelle Comes Home «آنابل به خانه می‌آید» به نوعی Fast Five «سریع و خشن ۵» خودش را ساخته، یک ماجراجویی مهیج و بدون توقف که برخی از شخصیت‌های موردعلاقه‌ی فرنچایز را برای یک ماجرای ترسناک دیگر برمی‌گرداند، و همچنین شخصیت‌های جدیدی معرفی می‌کند که احتمال ساخت اسپین‌آف برای آن‌ها وجود دارد. استودیوی نیولاین و نویسنده‌ی ثابت دنیای Conjuring یعنی گری دوبرمن (Gary Dauberman)، که نویسندگی فیلم‌های Annabelle «آنابل»، Annabelle: Creation «آنابل: آفرینش» و The Nun «راهبه» را برعهده داشته، اولین کارگردانی خودش را با Annabelle Comes Home تجربه می‌کند، که فیلمنامه‌ی آن را هم خودش نوشته و در آن شاهد لحظات جذاب و لذت‌بخشی در این فیلم ترسناک پاپ‌کورنی هستیم.

پاتریک ویلسون (Patrick Wilson) و ویرا فارمیگا (Vera Farmiga) در نقش اد و لورین وارن، دیوشناس‌ها و بازرسان ماوراطبیعه‌ی جذاب فیلم‌های Conjuring دوباره برگشته‌اند. در این فیلم که در سال ۱۹۷۱ روایت می‌شود، وارن‌ها را پس از وقایع اولین فیلم Conjuring می‌بینیم، وقتی آنابل به صورتی کاملا بی‌خطر در اتاق عتیقه‌های آن‌ها قرار داده شده و شهرت در حال رشد و بحث‌برانگیز آن‌ها به عنوان جن‌گیرها باعث ایجاد مشکلات اجتماعی زیادی برای دختر جوان آن‌ها جودی (با بازی مکینا گریس (McKenna Grace)) شده، که برخی از موهبت‌های مادرش را در خود دارد. دوبرمن خیلی هوشمندانه وارن‌ها را به عنوان هسته اصلی فرنچایز به تصویر می‌کشد، و سپس این بازرسان ماهر ماوراطبیعه را از داستان خارج کرده و برای ایجاد رویکردی ماجراجویانه و شاداب، تمرکز فیلم را روی جودی قرار می‌دهد.

حالا که وارن‌ها مشهور شده‌اند، والدین دیگر بچه‌ها نسبت به در معرض خطر مرگ‌ومیر و تهدیدهای ماورایی قرار گرفتن فرزندانشان معترض هستند. این برای جودی خیلی گران تمام می شود، که نه تنها همه در مدرسه او را مسخره می‌کنند بلکه در آستانه‌ی جشن تولدش، تمام کسانی که آن‌ها را به جشن دعوت می‌کند به او پاسخ منفی می‌دهند. خوشبختانه او پرستار بچه‌ی باحال و مهربانی به نام مری الن (با بازی مدیسون آیسمن (Madison Iseman)) دارد، که وقتی وارن‌ها برای سفری در آخر هفته به خارج شهر می‌روند وظیفه‌ی خودش می‌داند تا این دخترک جوان را شاد و خوشحال کند.

جودی و مری الن ترتیب یک جشن آرام را در خانه می‌دهند، اما وقتی دوست صمیمی یاغی و خرابکار مری الن یعنی دنیلا (با بازی کیتی سریف (Katie Sarife)) به آن‌ها می‌پیوندد، همه چیز خیلی زود وحشتناک می‌شود. دنیلا که به تازگی دچار مشکلات خانوادگی شده، خیلی زود وارد اتاق عتیقه‌ها شده و آنابل را از قفس شیشه‌ای خودش خارج می‌کند. مشخص می‌شود آنابل مثل یک هات‌اسپات برای دیگر ارواح، غول‌ها و موجودات شرور عمل می‌کند، موجوداتی که ناگهان فعال شده و این دختران را به شدت آزار می‌دهند.

دوبرمن انبار بزرگی از موجودات وحشتناک در اختیار دارد، از آنابل گرفته تا یک پرونده خاص وارن‌ها که خیلی وقت است منتظر آن هستیم و چند غول تازه خلق شده. و او یک لحظه را هم تلف نمی‌کند. دوبرمن تمام اشتیاق رنگارنگش، ارواح شرورش، هیولاهای وحشتناکش، یک بازی تخته‌ای ترسناک و حتی تلویزیونی را وارد فیلم می‌کند که تصاویر وحشتناکی از آینده نشان داده و باعث خلق برخی از بهترین صحنه‌های فیلم می‌شود.

و Annabelle Comes Home عاشق این صحنه‌های خوب است. دوبرمن در خلق خانه‌ای ساخته شده به سبک دنیای Conjuring خیلی عالی عمل کرده؛ پرانرژی، جلا داده شده، و همگام با دیگر ترس‌های آشنای فرنچایز که قبلا تجربه کرده‌ایم. او همچنین از فرهنگ این دنیای سینمایی خیلی خوب بهره می‌برد، و چندین ایستراگ و اشارات مختلف برای طرفداران فرنچایز در این فیلم قرار داده است. دوبرمن چالش ترسناک نشان دادن یک عروسک بی‌حرکت را با موفقیت پشت سر گذاشته و خود آنابل هم در این فیلم برخی از بهترین و ترسناک‌ترین لحظاتش در این فرنچایز را دارد، اما شاید جالب‌ترین نکته این باشد که Annabelle Comes Home فقط یک فیلم درباره‌ی آنابل نیست، بلکه پر از موجودات ترسناکی است تا هر لحظه مخاطب را آماده‌ی ترسیدن نگه دارد.

و اگر دوبرمن در این فیلم از وان هم مشورت گرفته باشد، همچنین از دیگر همکاران خلاق خودش هم کمک گرفته، و اگرچه Annabelle Comes Home یک فیلم تمام‌عیار دنیای Conjuring به نظر می‌آید، اما نکات مشترکی با دیگر اثر جدید دوبرمن یعنی فیلم ترسناک IT «آن» محصول نیولاین هم در آن دیده می‌شود. دوبرمن نویسندگی فیلمنامه‌ی آن فیلم براساس رمانی از استفن کینگ (Stephen King) را برعهده داشت، و خیلی بیشتر از دیگر فیلمنامه‌های او در دنیای Conjuring، در این فیلم شاهد شباهت‌هایی داستانی به فیلم IT هستیم. مثل تمام فیلم‌های ترسناک نوجوانانه، بچه‌ها در این فیلم هم گاهی تصمیمات احمقانه‌ای می‌گیرند، اما دوبرمن آ‌ن‌قدر آن‌ها را قابل باور به تصویر کشیده که با این شخصیت‌ها همذات‌پنداری می‌کنیم.

Annabelle Comes Home همچنین ساختار سرگرم کننده‌ی IT را نیز در خودش دارد، و دوبرمن مهارتی در تعادل بخشیدن به ترس‌ها و لحظات خنده‌دار و احساسی از خودش نشان می‌دهد، که منجر به خلق یک ماجراجویی پر از هیجان و ترس می‌شود که قلب شما را به تپش می‌اندازد و خنده را هم به لب شما می‌آورد. در کل، Annabelle Comes Home از ابتدا تا انتها یک فیلم عالی است، یک ماجراجویی پرستار بچه بودن وحشتناک که نوجوانان شجاع را به خطر انداخته و مقابله‌ی آن‌ها با تهدیدها را تماشا می‌کند. یکی از بهترین تمجیدهایی که می‌توانم از این فیلم بکنم: این یک فیلم ترسناک پرانرژی و سرگرم کننده است که می‌تواند به اولین فیلم لیست تماشای شب هالووین هر کسی تبدیل شود. گروهی از شخصیت‌های مکمل جذاب (آماده باشید تا عاشق پسر جوانی به نام باب شوید)، یک ماجراجویی خوش‌ریتم توسط چندین ترس پشت سرهم، و یک سری از وحشت‌های فزاینده را هم وارد داستان کنید، و با یکی از بهترین آثار دنیای ترسناک Conjuring روبرو خواهید بود.

 

9

9

9

9
برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن