نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم ۴۷Meters Down: Uncaged: ترکیب دیگری از دختران، کوسه‌ها و پایان احمقانه

غواصی زیرآب – نوعی از غواصی که در آن غواصان مسیرهای مرموز زیرآب را بدون مسیر مشخصی به سمت امنیت کاوش می‌کنند – آن‌قدر ترسناک است که حتی فیلمی احمقانه مثل Sanctum «خلوتگاه» یا مستند کم‌بودجه Diving into the Unknown «غواصی به ناشناخته‌ها» ساخته خوان رینا می‌توانند باعث شوند مخاطبان ناخن‌های خودشان را از ترس گاز بگیرند؛ کوسه‌ها هم منابع ترس ساده‌تر اما همچنان وحشتناکی هستند.

ترکیب این‌ها داستانی بی‌مغز از یوهانس رابرتس (Johannes Roberts) و ارنست ریرا (Ernest Riera) است که باید از موفقیت فیلم مهیج و ساده ۴۷Meters Down «چهل و هفت متر پایین» بهره ببرد، بدون اینکه به ارتفاعی پایین‌تر از فیلم قبلی برود. در ۴۷Meters Down: Uncaged «چهل و هفت متر پایین: رهاشده» کوسه‌های سفید کور در ویرانه‌ای زیرآبی آزاد می‌شوند، و با اینکه هیچ ارتباطی بین این فیلم با شخصیت‌ها و فضای فیلم اول وجود ندارد، نتایج تقریبا مشابه هستند: فیلم ترس‌های ناگهانی کافی برای راضی کردن مخاطبان ارائه می‌کند، در حالی که فرصت‌های زیادی را از دست می‌دهد و لحظاتی را وارد داستان می‌کند که باعث می‌شود مخاطبان باهوش از آن شکایت کنند.

این فیلم در مکزیک روایت می‌شود، اما هیچ بازیگر مکزیکی در آن نقش مهمی ندارد. شخصیت‌های اصلی نوجوان داستان همگی دانش‌آموزان یک مدرسه بین‌المللی در یوکاتان هستند؛ دوتای آن‌ها خواهران ناتنی هستند که گرانت (با بازی جان کوربت (John Corbett)) یک باستان شناس آمریکایی و همسرش جنیفر (با بازی نیا لانگ (Nia Long)) سرپرستی آن‌ها را برعهده دارند.

میا دختر گرانت (با بازی سوفی نلیس (Sophie Nelisse)) کیسه بوکس دختر بدجنس مدرسه (با بازی برک بسینجر (Brec Bassinger))، مایه سرافکندگی خواهرش ساشا دختر محبوب جنیفر (با بازی کورین فاکس (Corinne Foxx)) است؛ اختلاف بین این دو باعث ایجاد مکالمات خانوادگی در بخش اول فیلم می‌شود، که تم اتکای دو خواهر به یکدیگر در فیلم اول را یادآور می‌شود. این دو فکر می‌کردند آخر هفته را با گرانت می‌گذرانند، اما او در کارش به موفقیتی رسیده که توجه او را به خودش جلب کرده است: او حین اکتشاف یک شهر باستانی مایان که زیر سطح آب رفته، به گذرگاهی مخفی برخورد می‌کند که باید هرچه زودتر نقشه‌برداری شود. پس دخترها برای پیوستن به یک تور تماشای کوسه‌ها از درون یک کشتی به دریا فرستاده می‌شوند.

اگرچه این فضاسازی برای تکرار داستان فیلم اول به روشی دیگر مناسب است، اما دخترها تور را رها می‌کنند. آن‌ها برای رفتن به یک حفره غواصی دورافتاده و خوش منظره به دوتا از دوستان ساشا یعنی الکسا (برایان تیو (Brianne Tju)) و نیکول (سیستین استالونه (Sistine Stallone)) می‌پیوندند. (استالونه و فاکس دختران بازیگران مشهور سیلوستر استالونه و جیمی فاکس هستند؛ اگر برک بسینجر هم نسبتی با کیم بسینجر داشت گروه سه نفره آن‌ها تکمیل می‌شد.)

الکسا این مکان خاص را از یکی از همکاران گرانت یاد گرفته – این بخشی از محل اکتشافات باستان شناسی گرانت است – و تیم باستان شناسی ابزارآلات اکتشاف خود را در آن‌جا رها کرده‌اند. پس این چهار دختر تصمیم می‌گیرند وارد اولین قسمت از این محل شوند، و قبل از بازگشت به ساحل برای آفتاب گرفتن دورتادور این مکان باستانی را شنا کنند. البته فیلم نقشه‌های دیگری در سر دارد.

پس از اینکه آن‌ها از دیدن یکی از ماهی‌های بی‌آزار غار به وحشت می‌افتند، یکی از دخترها تصادفا یک ستون سنگی را خراب می‌کند. اما این در مقایسه با اتفاقاتی که در ادامه می‌افتند زیاد جای تعجب ندارد. خیلی زود این غواصان با کوسه سفید بزرگی روبرو می‌شوند که حدس می‌زنند نتیجه چندین قرن تکامل به دور از آب‌های آزاد است. این کوسه کور است، پس از کوسه‌های عادی ترسناک‌تر است – اما حرکت پاهای انسان‌ها در آب توجهش را به آن‌ها جلب می‌کند و در نتیجه باعث می‌شود ورودی تونل فرو ریخته و دخترها درون غار گیر بیفتند.

دخترها وقتی متوجه می‌شوند این مکان توسط مسیری پیچ در پیچ به محل اکتشاف گرانت وصل می‌شود، نتیجه می‌گیرند تنها امید آن‌ها برای فرار از آن‌جا غواصی به عمق بیشتر آب است. اما انتخاب این مسیر نامطمئن در صورتی برای مخاطب ترسناک‌تر بود که فیلم درباره محفظه‌های اکسیژن ادعاهای نادرست نمی‌کرد: پس از شنای اولیه آن‌ها به درون غار، اکسیژن دخترها از ۱۰۰٪ به ۴۰٪ می‌رسد. با توجه به همین نکته، اولین برخورد ترسناک آن‌ها با کوسه – به دلیل جیغ‌ها و نفس نفس زدن‌ها – باید اکسیژن آن‌ها را کاملا تمام می‌کرد. اما آن‌ها هنوز هم به اندازه کافی اکسیژن دارند که صحنه‌های اکشن زیادی را بگذرانند؛ ما باید قبول کنیم هر محفظه آن‌قدر اکسیژن دارد که فیلمنامه لازم بداند.

۴۷Meters Down: Uncaged به اندازه قابلیت‌های آن کوسه کور و دوستانش غیرقابل قبول است. به نظر می‌آید قابلیت آن‌ها برای حس کردن حضور شناگران ربطی به مقدار حرکت‌ آن شخص یا سروصدا کردن او ندارد. در برخی صحنه‌ها، یک غواص آن‌قدر فاصله کمی با کوسه‌ها دارد که می‌تواند دندان‌های آن‌ها را بشمارد؛ در صحنه‌ای دیگر، یک شناگر بدون حرکت هدف آسانی برای یک کوسه است که از ناکجاآباد ظاهر می‌شود.

گذشته از غیرقابل قبول بودن این نکات در فیلم، ترس‌های اولیه نمایش داده شده در فیلم احتمالا شما را تا آخر جذب داستان کنند. اما حواستان باشد: فیلم با شوخی بدی به پایان می‌رسد و این شوخی تا وقتی به پایان برسد بدتر هم می‌شود.

5

5

5
برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن