انتخاب سردبیرنقد فیلم

نقد و بررسی فیلم پادشاه یاغی (Outlaw King): حماسه اسکاتلندی با فیلمنامه ضعیف

فیلم “پادشاه یاغی” (Outlaw King) فیلم عجیبی است که واقع گرایی را در همه بخش ها،‌ به جز بخش هایی که مهم هستند در اولویت قرار داده است. از نظر فنی، کاملا مشهود است که از هیچ هزینه ای برای بازسازی اسکاتلند سال ۱۳۰۴ دریغ نشده است. کاملا می توان بوی گل و لای و خون را حس کرد. اما وقتی نوبت به روایت یک داستان و پر کردن آن با شخصیت های جذاب می رسد، فیلمنامه به داستان تکراری و خسته کننده قهرمان در برابر نقش منفی تبدیل می شود، که ارزش تاریخچه ای که قصد بیانش را دارد را نداشته و در نمایش آن خیلی بچگانه رفتار می کند. دقت بیش از حد به جزییات ظاهری و نماها، باعث شده شخصیت های قابل باور و جذابی در این داستان به وجود نیایند. در نهایت چیزی که ما می بینیم مبارزه اسکاتلندی های خوب با انگلیسی های بد است.

“پادشاه یاغی” به جای گسترش داستان مبارزه‌ی ۲۰ ساله برای آزادی اسکاتلند از دست انگلیس، از جایی شروع می شود که اسکاتلندی ها در حال تسلیم شدن در برابر Edward I (با بازی استیون دیلین (Stephen Dillane)) هستند. لردهای اسکاتلندی معتقدند دلیل شکست آن ها در شورش ۸ ساله‌شان عدم رهبری درست بوده، و لرد اسکاتلندی Robert the Bruce (با بازی کریس پاین (Chris Pine)) کسی است که باید آن ها را رهبری کند. Robert پس از کمی بی میلی در ابتدا، به این نتیجه می رسد که اسکاتلند نباید در معرض مالیت دادن و کار اجباری برای انگلیس قرار بگیرد، و تصمیم می گیرد برای مقابله با انگلیس یک ارتش درست کند. البته این کار در عمل سخت تر است، چون بیشتر روند فیلم حین فرار Robert و گروه کوچکش از دست نیروهای انگلیسی به رهبری Valence (با بازی سم اسپرول (Sam Spruell)) و شاهزاده‌ی ولز (با بازی بیلی هاول (Billy Howle)) می گذرد.

این خوب است که “پادشاه یاغی” تمرکزش را روی دوره کوتاه تری از زمان و آغاز حکومت و شورش Robert the Bruce قرار می دهد، اما فیلمنامه در جذابیت دادن به همین دوره زمانی کوتاه هم شکست می خورد. تمام چیزی که در بیش از ۲ ساعت زمان فیلم درباره Robert می فهمیم این است که او آدم خوبی است. او در کنار مردانش می جنگد، در کارها به آن ها کمک می کند، با آن ها خوشگذرانی می کند، و با اهالی دهکده هم با مهربانی برخورد می کند. اگر قصد سازنده این است که یک ابرقهرمان را به ما نشان دهد مشکلی نیست، اما بهتر بود این کار را با شوخی های جالب و جلوه های ویژه جذاب به ما نشان می داد، نه در داستانی که مثلا قرار است واقع گرایانه باشد. کریس پاین در فیلم قبلی دیوید مکنزی (David Mackenzie) یعنی اگر از آسمان سنگ ببارد (Hell or High Water) نقش شخصیت جذابی را بازی می کرد، اما در این جا تنها چیزی که فیلمنامه از او می خواهد خوشگل بودن و مهربان بودن است.

فیلم به نقطه ای می رسد که می توانست مشکلات درونی این شخصیت را برای ما بازگو کند، اما قصد Robert فقط سخت جنگیدن برای آزادی اسکاتلند است. وقتی او عزیزانش را از دست می دهد، اصلا شکی به خود راه نمی دهد. وقتی در ایجاد ارتشی از لردها دچار مشکل می شود، اصلا تردیدی به خود راه نمی دهد. با وجود تمام زمانی که با Robert می گذرانیم، اصلا نمی فهمیم چه چیزی او را به یک انسان خوب، رهبر خوب و یا پادشاه خوب تبدیل کرده است.

اما چون این فیلم از نظر جلوه های ظاهری خیلی خوب ساخته شده نمی توان از دست آن عصبانی بود. مکنزی با وجود بودجه بالایی که برای این فیلم در اختیار داشته اصلا آن را هدر نداده است. در هیچ نقطه ای از فیلم احساس نمی کنید که در حال تماشای صحنه ها و لباس های استفاده شده از فیلم شجاع دل (Braveheart) هستید. از دیدگاه بصری، همه چیز در این فیلم تازه و واقعی به نظر می آید، و مطمئنم خیلی ها پس از دیدن این فیلم و تماشای سوارکاری پاین و گروهش در مناطق حومه ای اسکاتلند، تصمیم می گیرند به این کشور زیبا سفر کنند. بهترین چیزی که درباره فیلم “پادشاه یاغی” می توان گفت این است که تا وقتی توجهی به فیلمنامه و شخصیت های ضعیف نکنید، کاملا از مناظر آن لذت خواهید برد.

“پادشاه یاغی” از نظر زیبایی های بصری فیلمی حماسی،‌ اما از نظر داستان سرایی فیلمی کوچک است. وقتی فیلم به نقطه اوجش در سکانس مبارزه اصلی می رسد، مکنزی به ما چیزهایی را نشان می دهد که نبرد حرامزاده ها (Battle of the Bastards) از سریال بازی تاج و تخت (Game of Thrones) را مانند یک زد و خورد بچگانه جلوه می دهد. اما داستانی که در این فیلم شاهد هستیم خیلی ضعیف است. هیچ بهانه ای برای وجود یک شخصیت منفی به مسخرگی شاهزاده ولز که قبلا هزاران بار چنین شخصیت شیطانی‌ای را دیده ایم وجود ندارد. البته این فیلم نقاط قوتی هم دارد، مثلا نقش آفرینی Florence Pugh در نقش Elizabeth de Burgh همسر و ملکه Robert، و بازی آرون تایلر جانسون (Aaron Taylor-Johnson) در نقش James Douglas نایب Robert کاملا لذت بخش است. اما این ها نمی توانند از ضعف فیلمنامه بکاهند؛ مثلا در یک صحنه اتفاق خیلی بدی برای Robert می افتد اما در صحنه بعدی گویی چنین اتفاقی اصلا اهمیت نداشته است. انتظار نداریم فیلم “پادشاه یاغی” از نظر تاریخی ۱۰۰٪ یا حتی ۵۰٪ دقیق و موثق باشد. اما انتظار داریم فیلم جالبی باشد، که متاسفانه این فیلم هم سادگی زیاد را به پیچیدگی ترجیح می دهد و ما را از این نظر ناامید می کند.

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن