نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم هتل بمبئی (Hotel Mumbai): بازسازی حملات تروریستی سال ۲۰۰۸

Anthony Maras فیلمساز استرالیایی با فیلم جدیدش “هتل بمبئی” (Hotel Mumbai) خودش را به عنوان یک کارگردان مهم مطرح می کند. این فیلم داستان حملات تروریستی سال ۲۰۰۸ را روایت می کند که در آن ۱۰ مرد مسلح پاکستانی در پایتخت هند و مخصوصا هتل تاج (Taj Hotel) شهر بمبئی جنگی به پا کردند.

این فیلم با اولین حمله از ۱۲ حمله ترتیب داده شده آغاز می شود، تیراندازی در یک ایستگاه قطار شلوغ، و سپس تیراندازی در یک کافه، جایی که ما یک زوج جوان را می بینیم که قرار است در ۱۲ ساعت آینده زندگی‌شان برای همیشه تغییر کند. البته با اینکه حملات اصلی ۴ روز طول کشیدند، اما این وقایع برای روایت در فیلم فشرده شده اند، و به نظر می آید در یک شب اتفاق می افتند، تا تنش به وجود آمده را بیشتر نمایان کنند. این حمله خیلی طول می کشد چون همه نیروهای آموزش دیده پلیس در دهلی نو هستند که ۸۰۰ مایل با محل حمله فاصله دارد.

دو پتل (Dev Patel) و آرمی همر (Armie Hammer) نقش یک گارسون و یک مهمان ویژه در هتل تاج را بازی می کنند، اما با این وجود فیلم درباره آن ها نیست. به جای آن، در این فیلم شاهد هنرنمایی اسطوره بالیوود انوپم کهیر (Anupam Kher) هستیم، که نقش مدیر هتل و رهبر گروگان ها را بازی می کند. احتمالا کهیر را از فیلم هایی مثل دفترچه امیدبخش (Silver Linings Playbook) و بیمار بزرگ (The Big Sick) به یاد دارید. در این جا این بازیگر ۶۳ ساله فرصت خودنمایی پیدا کرده، و خوشبختانه خیلی هم خوب از پس این کار برمی آید. شاید پتل و همر نام های بزرگ این فیلم باشند، اما نقش هیچکدام از آن ها برای یک ستاره نوشته نشده، بنابراین شما بیشتر جذب بازی تروریست ها (به رهبری Amandeep Singh) خواهید شد، که همگی هنگام کشیدن ماشه اسلحه‌شان خیلی خونسرد عمل می کنند. اگر فیلم دیدگاه آن ها یا گروگان ها را روایت می کرد، شاهد فیلم جالبی بودیم، اما به منظور روایت داستان همه‌ی آن ها، Maras و نویسنده همکارش John Collee در اصل داستان هیچ کس را بیان نمی کنند. به همین دلیل است که فیلم با وجود مهیج بودن، خیلی عمیق مسائل را بررسی نمی کند، اما به مخاطب این اجازه را می دهد که دیدگاه خودش را انتخاب کند.

با این وجود فیلم “هتل بمبئی” برگ برنده ای برای Maras به حساب می آید، که ساختار هتل را خیلی هنرمندانه به تصویر می کشد و ما در هر لحظه می دانیم چه کسی کجاست و فاصله افراد با یکدیگر چقدر است. مهمانانی که در زمان وقوع حمله در حال صرف شام بودند از دیگر گروگان ها جدا افتادند، که یعنی همر و همسرش با بازی نازنین بنیادی (Nazanin Boniadi) از نجات نوزاد و خدمتکارشان (با بازی Tilda Cobham-Hervey) ناامید شده اند. همر شاید فیزیک بدنی یک ابرقهرمان را داشته باشد اما هیچ وقت یک ستاره اکشن نبوده و در این فیلم هم این قضیه تغییر نمی کند. همیشه منتظر هستیم که شخصیت او کاری برای نجات خانواده اش بکند. اما وقتی هم این کار را می کند نتیجه کاملا شوکه کننده است.

کارگردانی Maras و فیلمبرداری Nick Remy Matthews تازه کار واقعا تحسین برانگیز است، و همچنین طراحی رقص که برای ایجاد تعلیق بیشتر به فیلم اضافه شده است. نقد فیلم هایی درباره حملات تروریستی خیلی دشوار است چون این فیلم ها برای خیلی ها یادآور تراژدی هایی در زندگی واقعی هستند. فیلم “هتل بمبئی” هم جزو تاثیرگذارترین فیلم های این ژانر است، که در بین آن ها می توان از فیلم هایی مثل یونایتد ۹۳ (United 93) و روز میهن پرستان (Patriots Day) یاد کرد. این فیلم خیلی تنش زا، خشن و آزاردهنده است، مخصوصا وقتی تروریست ها در اتاق مهمان ها را زده و خود را به جای مستخدم هتل معرفی می کنند تا طعمه های خود را شکار کنند. در ابتدای فیلم وقتی فهمیدم “هتل بمبئی” توسط کمپانی Thunder Road متعلق به Basil Iwanyk تهیه شده شوکه شدم، اما در پایان فیلم کاملا منطقی بود که این فیلم توسط تهیه کننده فیلم های جان ویک (John Wick) ساخته شده باشد. صادقانه بگویم نمی دانم کدام یک از این فیلم ها شامل صحنه های تیراندازی بیشتری هستند.

البته پس از ۲ ساعت این فیلم به شدت آزاردهنده می شود و شما هم می خواهید مثل گروگان ها هرچه زودتر فرار کنید، اما این هم نشان دهنده تعهد کارگردان به اتفاقات واقعی ناخوشایند طی این حملات است. شاید خیلی ها در میانه فیلم آن را رها کرده و ادامه آن را تماشا نکنند، اما توصیه می کنم تا پایان فیلم را تماشا کنید، چون به شخصه برای من پایان این فیلم خیلی عمیق تر و جالب تر از فیلم ۲۲ جولای (۲۲July) ساخته پل گرینگرس (Paul Greengrass) بود، که آن فیلم اتفاقات احساسی پس از چنین حملاتی را روایت می کند. در پایان این حملات مشخص شد نیمی از تلفات از خدمه هتل بودند که جان خود را فدای مهمانان هتل کرده اند. در هند نیز مانند کشورهای همسایه اش «مهمان حبیب خداست» و خدمه این هتل هم خود را در راه خدا فدا کردند، فداکاری شجاعانه ای که خیلی والاتر از کار تروریست هایی است که خود را برای عقاید پیچیده خود به کشتن می دهند.

شاید “هتل بمبئی” به اندازه هتل تاج پنج ستاره نباشد، اما این فیلم که پس از اتفاقاتی که برای کمپانی Weinstein افتاد بدون تهیه کننده مانده بود و توسط استودیوی Bleecker Street نجات یافت، به لطف عوامل و بازیگران خوب، کارگردانی مطمئن و تعهدش به واقعیت نتیجه خیلی خوبی دربرداشته است.

هنور تاریخ اکرانی برای فیلم “هتل بمبئی” اعلام نشده است.

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن