انتخاب سردبیرنقد سریال

نقد و بررسی فصل دوم سریال مشت آهنین (Iron Fist): بازگشت با پیشرفتی متوسط

فصل دوم سریال “مشت آهنین” (Iron Fist) دهمین همکاری مشترک مارول-نتفلیکس (MarvelNetflix) است، و نقدهایی که قبلا از آن سریال ها برای شما آماده کرده بودیم نیز خیلی شبیه این نقد بودند. فصل دوم “مشت آهنین” هم در همان دامی می افتد که همه سریال های مارولی شبکه نتفلیکس به آن دچار شده بودند، و خیلی لجبازانه هم قصد دارند این فرمول را تغییر ندهند (بیشتر از اینکه تعداد زیاد قسمت های هر فصل برای من مهم باشد، این نکته مهم است که این سریال ها چرا این قدر مایل هستند آن قسمت های اضافی را نگه دارند) یا اینکه به این مشکل بزرگ اذعان کنند. شاید این شبکه سازندگان را مجبور به ساخت این همه قسمت کند، اما راه های بهتری برای بهبود این قسمت ها وجود دارد. مثلا می توان این زمان اضافی را با داستان بیشتری پر کرد، یا از طولانی شدن سکانس ها جلوگیری کرد، یا موسیقی های جذاب و پویاتری به سریال اضافه کرد، یا مثلا اینکه کمی از واقع گرایی در سطح خیابانی کاسته شود تا بتوان از تماشای این ابرقهرمان ها لذت برد.

البته با این وجود فصل دوم “مشت آهنین” اصلاحاتی هم داشته (آن هم با حضور Raven Metzner شورانر جدید سریال) که به بهبود سریال کمک می کند. بگذارید واضح بگویم: فصل دوم “مشت آهنین” افتضاح نیست. فقط همین طوری که می بینید است. البته چیزهایی هم به منظور بهتر شدن تغییر کرده اند. Danny Rand (با بازی فین جونز (Finn Jones)) کمتر مبارزه می کند، و بیشتر اوقات ماسکی به صورت دارد (حداقل در شش قسمت ابتدایی این فصل)؛ Colleen Wing (با بازی جسیکا هنویک (Jessica Henwick)) تمرکز بیشتری دارد، و شخصیت Mary با بازی آلیس ایو (Alice Eve) بالاخره پویایی خاصی به سریال می بخشد. Misty Knight نیز در چند قسمت از این فصل حضور دارد، و حضور سیمون میسیک (Simone Missick) همیشه لذت بخش است. همچنین اینکه این فصل فقط ۱۰ قسمت است کاملا مناسب این سریال است.

از نظر ضعیف بودن این فصل، خانواده Meechum همچنان مانند مانکن های خوش لباس هستند، اما Tom Pelphrey و Jessica Stroup هر کاری از دستشان برمی آید با همین ضعف های شخصیتشان انجام می دهند. همچنین مثل قبل، آدم های بدون نام و بدون چهره ای وجود دارند که عضو گروه های خلافکار خیابانی هستند و خیلی راحت و بدون هیچ جذابیتی در سریال رفت و آمد می کنند. در حالی که شکست گروه Hand باعث به وجود آمدن جنگی بین گروه های Hatchet و Triad شده، اما هیچ نکته ضروری و جذابی در این باره برای ما وجود ندارد.

وقتی Davos (با بازی Sacha Dhawan) دوست صمیمی سابق Danny که حالا به دشمن او تبدیل شده، دوباره به زندگی او وارد می شود و به Danny می فهماند او مشت آهنین بدی است، شما به این نتیجه می رسید که کاملا حق با اوست. Davos به این نکته اشاره می کند که نه تنها Danny اجازه داده K’un-Lun نابود شود – تنها وظیفه ای که به عنوان مشت آهنین داشت این بود که از K’un-Lun محافظت کند – بلکه حتی قدرت های مشت آهنین را تحت کنترل ندارد، و حتی نمی داند واقعا چه وظیفه ای را برعهده گرفته است. Davos حسود است، شاید هم کمی دیوانه باشد، و حتی از سرزنش های مادرش هم ناراحت باشد، اما دوباره می گویم حق با اوست. نکته جالبی هم در این فصل وجود دارد، اینکه Danny باید قدرت مشت آهنین را از دست بدهد تا قدر آن را بداند، اما این دلیل نمی شود ما ۱۰ قسمت Danny را در حال انجام این کار تماشا کنیم.

از این ها که بگذریم به مهم ترین مشکل “مشت آهنین” می رسیم، همان مشکلی که این سریال هم مانند دیگر سریال های مارول-نتفلیکس آن را تکرار می کند، آن مشکلات به این دلیل در این سریال بیشتر جلوه می کنند که بازیگر نقش اصلی آن جذابیت لازم را ندارد. دلیلی که سریال جسیکا جونز (Jessica Jones) به آن خوبی است این است که کریستین ریتر (Krysten Ritter) در آن نقش کاملا جذاب و پویا است – همیشه در حال حرکت است و ما را مشتاق می کند بدانیم حرکت بعدی او چیست. او نقش Jessica را همیشه پویا و جذاب بازی می کند. Danny مثلا قرار است یک استاد نیروی ذن (zen) باشد، اما این قضیه اصلا جذابیتی برای ما ندارد. به همین دلیل است که فصل دوم فضای بیشتری به Colleen برای هنرنمایی می دهد، که شامل داستان فرعی مبارزه او با خلافکارها و رفاقتش با چند بچه خیابانی می شود. هنویک همچنین در بخش طراحی مبارزه هم بهتر از جونز است، که خیلی هم می تواند از آن بهره ببرد، اما با این وجود نقش دوم را پس از Danny دارد. همچنین همکاری آن دو در مبارزه در کنار رابطه عاشقانه آن ها چیزی است که تاکنون از این سریال های نتفلیکس ندیده بودیم.

خلاصه اینکه: مانند مسیری که لوک کیج (Luke Cage) طی کرد، اگر فصل اول “مشت آهنین” را دوست داشته اید، فصل دوم نسبت به آن پیشرفت داشته است. اما اگر آن فصل را دوست نداشتید، پس این فصل هم نباید انتظار زیادی از این سریال داشته باشید. این سریال گاهی آن قدر خسته کننده است که اگر آن را نصفه رها کنید، این امکان وجود دارد که اصلا ادامه آن را تماشا نکنید.

فصل دوم سریال “مشت آهنین” امروز از شبکه نتفلیکس پخش شده است.

  

برچسب ها
نمایش بیشتر

‫۲ نظرها

  1. اول از همه اینکه نقد رو نباید یک طرفه نوشت… این مهم‌ترین مشکل ماجراست… جسیکا جونز بی سر و ته ترین و بیخودترین سریال این شبکه بوده و هست و فضا پرکن سریال Defenders هست… من فصل اولش رو کامل دیدم، فصل دوم بعد از دو قسمت اول، رفتم دو قسمت آخرش رو دیدم، کل ماجرای فصل رو فهمیدم… در همین حد بیخود بوده… و کلی نقد میتونم با ارجاع انگلیسی براتون کامنت کنم که هم نظر با من هستند… اینکه جسیکا رو با خط سیر داستانی بی منطق و کم هیجان و بی سر و تهش که یه Villain درست و حسابی توش نداره… آزاردهنده ترین بخش ماجراست…

    دوم اینکه دنی رند درسته به اندازه مت مرداک جذاب نیست، ولی بین این چهارتا سریال رتبه دوم رو داره، بعدش لوک کیج و بعد جسیکا… این فصل نسبت به فصل قبل خیلی بهتر بود… پیشرفت بوده… حداقل Villain ماجرا قدرتمند بود… ولی باز هم به قدرتمندی Villain های دردویل نمی‌رسید یا حتی لوک کیج… میدونید مشکل کجاست… مشکل مارول اینه که کامیک بوک هاش همه ترکیبی ان… تو هر سیر داستانی شخصیت های مستقلش از این ور و اون ور کامیکاش یه عده میان درگیر میشن تو داستان… خط سیر جسیکا همین اشکال رو داره… همش Spiderman مثل مهران رجبی توشه… تو همه کامیکا میاد کمک همه…

    به هر حال… خوشحال شدم از خوندن این نقد… ولی یه طرفه به قاضی نرید چهارتا نقد منتقدای خارجی رو بخونید… یا حداقل پیشینه ای از خودتون که نقد مینویسید بگید بد نیست… بدونیم چه کسی با چه سطح سواد سینمایی داره مینویسه…

  2. سلام
    این نقد اصلا هم یکطرفه نیست، اگه با دقت بخونیدش می بینید که بعضی جاها به نکات مثبت این فصل هم اشاره شده مثلا تیم آپ میستی و کالین، اما وقتی سریال خیلی نکته مثبت زیادی نداشته باشه کاریش نمیشه کرد. توی سریال های دیگه مارول/نتفلیکس واقعا شخصیت های فرعی هم بهشون توجه شده، اما اینجا به جز کالین که به نظرم از خود دنی هم بهتره چون واقعا مبارزه بلده و میدونه داره چکار میکنه بقیه اونقد جذاب نیستن، مثلا خانواده میچم که بخش اصلی فصل اولم بودن خیلی مصنوعین و مثل مترسک فقط اینور و اونور میرن، در حالی که توی سریال های دیگه مثل جسیکا جونز و لوک کیج خیلی شخصیت های فرعی قوی وجود دارن که واقعا روی روند داستان تاثیر دارن.
    در مورد جسیکا جونز از هر کسی که واقعا سریال بین باشه و همه این سریال ها رو دیده باشه بپرسی میگه که ویلن سریال (کیلگریو) واقعا یکی از بهترین ویلن های حداقل تلویزیونه (البته ویلن سریال توی فصل دوم خیلی ضعیف تر بود اما بازم به بدی آیرون فیست نبود)، و خود سریال جسیکا جونز هم بعد از دردویل بهترین سریال مارول/نتفلیکسه، بعد این دوتا لوک کیج، بعدش شاید پانیشر (با اینکه از نظر داستانی مشکل داشت)، بعد دفندرز و آخرش تازه آیرون فیست. البته نظر هر کسی محترمه ولی خب اگه واقعا به خود سریال نگاه کنید می بینید که واقعا طرز مبارزه دنی خیلی مسخره اس، اینکه این فصل ماسک زده و میشه از یه نفر به عنوان بدلکار به جاش استفاده کرد بازم یکم باعث شده مبارزه هاش نسبت به قبل پیشرفت کنه، نمیخوام مقایسه کنم یا بگم سریال ارو سریال خوبیه که اصلا اینطور نیست چون خودمم بعد فصل ۲ دیگه نگاهش نکردم، اما شخصیت اون سریال یعنی الیور کویین با اینکه بچه پولداره و مثل دنی توی ناز و نعمت بزرگ شده، اما یه کاریزما و جذابیتی داره که باعث میشه بعضی وقتا کمبودهای داستان رو نادیده بگیری، توی حرکاتش و مبارزه هاش جوریه که بیشتر از دنی که مثلا مشت آهنینه به دل آدم میشینه، اونم به خاطر اینه که میتونن خیلی راحت از بدلکار به جای اون استفاده کنن، اما چون برای دنی نمیشد از بدلکار استفاده کرد خیلی مبارزه هاش سطحی بود، ما هم گفتیم که این فصل پیشرفت داشته، اما بازم اینکه بگید این دومین سریال ماروله واقعا درست نیست، حتی سایتای طرفدار کارهای مارول هم که سر بزنی میبینی توی نقدهاشون به این سریال نمره ۶ و ۷ دادن، با اینکه خیلی از جسیکا جونز و لوک کیج تعریف کردن
    ما هم دوست داریم صحنه های مبارزه ای بیشتری توی آیرون فیست ببینیم چون اصل سریال درباره همینه، اما بایدم این مبارزه ها واقعا خوب کار شده باشن.
    ولی من هنوزم نمیدونم از چه منبعی میگید آیرون فیست بعد دردویل دومین سریال خوب مارول/ نتفلیکسه چون از هر نظری نگاه کنی اصلا منطقی نیست
    در آخر خیلی ممنونم که ما رو همراهی می کنید و از همه مهم تر اینکه این قدر براتون مهم هست که نظرتون رو با ما به اشتراک می گذارید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن