نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم خانواده فوری (Instant Family): فیلمی خوب درباره خوب بودن در دنیا

بهترین چیزی که می توان درباره فیلم خانواده فوری (Instant Family) ساخته شان آندرس (Sean Anders) گفت این است که مرا به فکر سرپرستی از کودکان بی سرپرست انداخت، چیزی که در تمام عمرم به آن فکر نکرده بودم. البته فیلم در بیان سختی های سرپرستی از این کودکان دریغ نمی کند، بلکه کاملا روی دشواری های سرپرستی از کودکان تاکید می کند. خانواده فوری یک خدمت به اجتماع است که به صورت یک کمدی بامزه درآمده و اصلا نمی خواهد مخاطبانش را نصیحت کند. نیش و کنایه هایی زیادی در خانواده فوری وجود دارد، اما هیچکدام آن ها ظالمانه نیست و هدف این کنایه ها کودکان بی سرپرست نیستند. این فیلم برای سرزنش کردن کسانی است که سرپرستی از این کودکان را سرسری می گیرند، و در حالی که فیلم زرق و برق فیلم های هالیوودی را دارد، اما در بیان اهمیت سرپرستی کاملا خوب عمل می کند.

آندرس در این فیلم براساس زندگی شخصی خودش، داستان Pete (با بازی مارک والبرگ (Mark Wahlberg)) و Ellie (با بازی رز بیرن (Rose Byrne)) یک زوج را روایت می کند که احساس می کنند زندگیشان دچار مشکل شده است. وقتی تصمیم می گیرند سرپرستی دختر ۱۵ ساله Lizzy (با بازی ایزابلا مونر (Isabela Moner)) را برعهده بگیرند، متوجه می شوند Lizzy یک خواهر و برادر کوچکتر هم دارد، Lita (با بازی Julianna Gamiz) و Juan (با بازی Gustavo Quiroz). پس آن ها تصمیم می گیرند سرپرستی هر سه را برعهده بگیرند. در حالی که در ابتدا به نظر می آید تنها مشکل آن ها این است که Lita دوست دارد در همه وعده ها چیپس سیب زمینی بخورد، خیلی زود مشخص می شود هر سه آن ها، مخصوصا Lizzy، چالش های خیلی بزرگ تری برای Pete و Ellie ناآماده به وجود خواهند آورد، آن هم در حالی که این دو در کنار یادگیری روش های پدر و مادر بودن به شدت به این سه بچه وابسته می شوند.

تعادلی که آندرس در این فیلم بین شوخی و احساسات به دست می آورد عالی است. خانواده فوری کاملا در تعادل است، و به دنبال نمایش جدیت سرپرستی کودکان است، در حالی که شوخی های کنایه داری هم دارد مثلا والدینی که مدام در گروه حمایتی Pete و Ellie می خواهند سرپرستی یک بچه ورزشکار را برعهده بگیرند تا بتواند مایه افتخار آن ها شود. همچنین همکاری والبرگ و بیرن در کنار اکتاویا اسپنسر (Octavia Spencer) و تیگ نوتارو (Tig Notaro) که نقش کارکنان سیستم سرپرستی کودکان را بازی می کنند کاملا به بهتر شدن فیلم کمک می کند.

فیلم های زیادی درباره مشکلات اجتماعی وجود دارند که فقط یک پیام را تکرار می کنند، و خانواده فوری هم ممکن بود یکی از آن ها باشد. اما انگیزه های آندرس کاملا پاک و شخصی هستند، و وقتی بخواهید فیلمی درباره اهمیت سرپرستی کودکان بسازید، باید هم همینطور باشد. اما نکته دیگر درباره خانواده فوری این است که این پیام را در یک فیلم کمدی با رده سنی PG-13 (بالای ۱۳ سال) روایت می کند تا تقریبا همه بتوانند آن را تماشا کنند. همچنین این فیلم کاملا از رفتار خودش آگاه است و وقتی لازم باشد از خودش هم انتقاد می کند،‌ مثل جایی که Pete خودش و Ellie را مانند ناجیان سفیدپوست در فیلم آواتار خطاب می کند و شخصیت نوتارو در جواب می گوید: ٬٬خب پس بهتره سرپرستی بچه های سفیدپوست رو برعهده بگیرین٬٬ ولی Pete و Ellie سریع جواب می دهند از به سرپرستی گرفتن بچه های لاتین هم خوشحال می شوند.

شاید برخی بگویند خانواده فوری به اندازه کافی واقعیت های سیستم سرپرستی کودکان را بازگو نمی کند، و کاملا هم حق با آن هاست. در هنگام بیان مسائل اجتماعی، همیشه امکان انجام بهتر آن وجود دارد. اما توجه به این انتقادات باعث می شود کاری که فیلم به خوبی انجام می دهد را نادیده بگیریم. این فیلم برای کسانی که یک کمدی خانوادگی خوب را دوست دارند، اما دوست ندارند یک مستند یا فیلم مستقل درباره چالش های سیستم سرپرستی ببیند کاملا راضی کننده خواهد بود. آندرس با ارائه چنین موضوعی در یک ژانر آشنا، توانسته یک موضوع مهم که خیلی از مردم حتی به آن فکر نمی کنند را به خوبی به نمایش بگذارد.

 

 

نقد و بررسی کاربران و میانگین نمرات
Warning: Division by zero in /home/ariamovie/public_html/wp-content/plugins/iw-review/templates/style-4.php on line 52

0

برای ارسال نقد وارد شوید

نقد خودتان را بنویسید


رای شما

     

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن