نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم کتاب سبز (Green Book): هنرنمایی Viggo Mortensen و Mahershala Ali

فیلم “کتاب سبز” (Green Book) به نوعی یک تناقض است، یک کمدی درام لذت بخش درباره یک موسیقیدان سیاهپوست و راننده سفیدپوستش در سال ۱۹۶۲. با وجود انتشار فیلم “کتاب سبز” در دوره بیداری تعدادی از فیلم های سینمایی نسبت به مسائل نژادی، این فیلم محصول کمپانی یونیورسال (Universal) رویکردی نیمه لیبرال به داستانی دارد که می توانست هر زمانی از ۱۹۶۰ تاکنون روایت شود. نقش آفرینی های متمایز و سرگرم کننده از ویگو مورتنسن (Viggo Mortensen) و ماهرشالا علی (Mahershala Ali) این فیلم که اولین تجربه تک نفره پیتر فارلی (Peter Farrelly) در ساخت یک فیلم بلند سینمایی است را به یک تفریح تروتازه و دوست داشتنی تبدیل می کند.

فارلی پس از همکاری با برادرش بابی در سال ۲۰۱۴ برای ساخت فیلم احمق و احمق تر ۲ (Dumb and Dumber To)، در سال ۲۰۱۵ یک فیلم تلویزیونی به نام کوکو (Cuckoo) ساخت و در سال ۲۰۱۷ هم کل ۱۰ قسمت سریال Loudermilk را کارگردانی کرد.
فیلمنامه فیلم “کتاب سبز” نوشته Nick Vallelonga و Brian Currie و فارلی از یک تور واقعی توسط موسیقیدان ماهر Don Shirley (با بازی علی) الهام گرفته شده است. همان طور که فیلم نشان می دهد، Shirley زاده‌ی جاماییکا می توانست سازهای مختلفی را بنوازد، از کلاسیک گرفته تا جاز؛ او به چندین زبان حرف می زد (مثلا روسی)؛ و خودش را یک نجیب زاده می دانست که به شدت مودب است.

اگرچه برای سفری که از شمال آغاز شده اما بیشتر توقف هایش در بخش جنوبی جاده میسون – دیکسون بوده، Shirley می فهمد باید راننده سفیدپوستی داشته باشد که در مواقع ضروری در مسائل دخالت کند. او این ویژگی ها را در Tony “Lip” Vallelonga (با بازی مورتنسن) پیدا می کند، یک لاف زن و قلدر ایتالیایی آمریکایی که می توانست برای هرکدام از شخصیت های سریال سوپرانوز (The Sopranos) پدری کند.
Tony که در ابتدا در حال کار در کوپاکابانای برزیل دیده می شود و مشکلی با خشن بودن ندارد، زود جوش می آورد، اشتهای سالم و ناسالمی دارد (او با خوردن ۲۶ هات داگ در یک مسابقه ۵۰ دلار می برد)، یک همسر مهربان (با بازی لیندا کاردلینی (Linda Cardellini)) و چند پسر جوان دارد. مورتنسن برای بازی در این نقش چند کیلو به وزنش اضافه کرده، طرز راه رفتن و لهجه ایتالیایی آمریکایی خاصی کسب کرده و خیلی عالی خودش را در نقش شخصیتی توانمند و بی اعصاب غرق می کند. او واقعا در این نقش فوق العاده عمل می کند.

نقش Shirley نیز به روشی مشابه یک پرش گسترده است، اما در جهتی کاملا متفاوت. Shirley در آپارتمانی مجلل و اشرافی بالای تالار کارنگی از روی یک تخت شاهی و در حالی که قبایی سفید و جواهرات طلا پوشیده با Tony درباره شغلش مصاحبه می کند. ترکیب این دو فوق العاده نیست، اما Shirley اصرار می کند که این آدم سرسخت، خودسر و خوش قلب دقیقا همان کسی است که می تواند از او در سفر به جنوب محافظت کند.


عنوان فیلم به کتاب The Negro Motorist Green Book نوشته Victor Hugo Green اشاره دارد که در سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۶۶ به عنوان یک راهنما برای مسافران سیاهپوست منتشر می شد و به آن ها کمک می کرد بدانند در آن دوران تاریک برای سیاهپوستان، کجا اقامت کنند، غذا بخورند و خدمات دریافت کنند.
وقتی آن ها در کادیلاک فیروزه ای مجلل از نیویورک خارج می شوند (دو نفر دیگر از این گروه سه نفره پیانیست جداگانه سفر می کنند)، Shirley مانند شخصیت های اشرافی در صندلی عقب نشسته و به Tony نشان می دهد که باید جایگاه خودش را بداند. فارلی از این شوخی های متضاد آن ها خیلی خوب استفاده می کند و یخ بین این دو نفر را آب می کند، و تا وقتی به پیتسبرگ می رسند، Tony از Shirley خوشش آمده و می گوید: او مثل لیبراچی می نوازد اما کمی بهتر. چیزی که Shirley و تیمش در فیلم “کتاب سبز” می نوازند را می توان به عنوان جاز فاخر توصیف کرد.

فارلی بعضی شوخی ها را کم ارزش جلوه می دهد، مثلا وقتی Tony در یک فروشگاه مرغ سوخاری در کنتاکی توقف می کند و از رییس مغرورش می خواهد او هم طعم آن مرغ ها را بچشد و او هم واقعا خوشش می آید. اما در همان ایالت است که علامت «مخصوص رنگین پوستان» دیده می شود و تنش به لحظه لحظه‌ی این تور وارد می شود. Tony پس از آن به رییسش می گوید: از اینجا به بعد، تو با من هیچ جا نمیای.

Shirley مودب و باوقار لحظاتی پس از تشویق شدن به خاطر هنرنمایی عالی‌اش توسط حضار سفیدپوست، مجبور می شود در اتاق هتل های متروکه و خانه های ویرانه اقامت کند. یک سکانس کوتاه در انجمن مسیحی مردان جوان در فیلم هست که در آن Tony به یک پلیس رشوه می دهد تا Shirley دنبال کاری ممنوعه برود، اما در ادامه فیلم دیگر به این کار او اشاره ای نمی شود.
هر چه این تور به جنوب نزدیک تر می شود،‌ این بی عدالتی ها و کنایه ها شکل ناراحت کننده تری به خود می گیرند، مثلا برخورد با یک پلیس نژادپرست در میسیسیپی که در آن Shirley به لطف یک مقام بالا نجات می یابد. همچنین یک میان پرده می بینیم که در آن برای اولین بار Shirley می رقصد.

پویایی بین این دو مرد متناقض تقریبا شبیه زوج عجیب و غریب (The Odd Couple) هستند، به طوری که وقتی منفعت و درک متقابل به وجود می آید، مرد رسمی و باوقار بالاخره توسط قشر کارگر و لجباز، خودش را رها کرده و با آرامش رفتار می کند. همچنین، این یک رابطه آشنا و خلاقانه است که در دوران کنونی خیلی سنتی به نظر می رسد، اما تبادلات انسانی و روح بخش این دو بازیگر عالی باعث می شود فیلم کاملا لذت بخش باشد.
در یکی از سکانس های ابتدایی “کتاب سبز” نگاهی بی وقفه به نواختن یک موسیقی‌ از شوپن با پیانو توسط Shirley هستیم و دقت و انگشت زنی علی در این صحنه کاملا تحسین برانگیز است. خیلی ها به این فکر خواهند کرد که آیا این نوازندگی او واقعی است یا خیر.

  

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن