نقد سریال

نقد و بررسی مینی سریال Escape at Dannemora: درامی خوش ساخت با داستانی واقعی

در سال ۲۰۱۵ دو زندانی از زندان Dannemora در شمال نیویورک فرار کرده و حدود یک ماه در حال فرار بودند. فرار از زندان ها همیشه خبرهای مهمی هستند، که دلیل آن هم کمیابی آن ها و هم خطرات زیاد فراری ها به منظور آسیب رساندن به شهروندان است. اما چیزی که این داستان خاص را جالب تر می کند این است که دو قاتل محکوم شده – Richard Matt و David Sweat – توسط Tilly Mitchell یک زن متاهل کارمند زندان یاری می شدند، که با هردوی مجرمان هم رابطه داشته است.

این داستان عجیب پایه و اساس مینی سریال ۷ قسمتی جدید شبکه Showtime یعنی فرار در دانمورا (Escape at Dannemora) قرار گرفته و توسط Brett Johnson و Michael Tolkin ساخته شده که نویسندگی آن را در کنار Jerry Stahl برعهده دارند و کارگردانی آن به صورت کامل برعهده بن استیلر (Ben Stiller) است. این سریال از دستگیری Tilly Mitchell (با بازی پاتریشا آرکت (Patricia Arquette)) به عنوان چارچوبی حول برنامه ریزی و اجرای این فرار توسط دو زندانی، Matt (با بازی بنیسیو دل تورو (Benicio del Toro)) و Sweat (با بازی پل دینو (Paul Dano)) استفاده می کند.

اگرچه لحظاتی در فرار در دانمورا هستند که استیلر استعدادش برای ساخت سکانس های مهیج و تنش زا را با توجه به نقشه های منجر به فرار نشان می دهد، اما سریال در لحظاتی که شخصیت هایش در سکوت هستند پویاتر است. این سریال نمایشی از هنر بازیگری برای بازیگران نقش اصلی است:‌ دل تورو در نقش Matt ترسناک، حیله گر و فریبنده است، در حالی که دینو در نقش Sweat مرموز، محتاط و عملگراست. شاید ستاره اصلی آرکت باشد، که به Tilly Mitchell صورتی نگران و مضطرب و رفتاری تندخویانه می دهد، که این مورد آخر با هنرمندی اریک لانگه (Eric Lange) در نقش Lyle همسر خوب اما از همه جا بی خبر Tilly تناسب جالبی دارد.

استیلر همه این ها را در پکیجی کامل جمع کرده، و از غمگینی زمستان های شمال نیویورک، آشوب های زندان، و محدودیت های خفه کننده در تونل ها و لوله های ساختمانی که این دو برای فرار از آن استفاده می کنند نهایت بهره را می برد. اگرچه کمی زمان پرت در هر اپیزود از سریال وجود دارد، اما زبان تصویری سریال کاملا حساب شده است. این قضیه به طرح ریزی Matt در کنار ناامیدی Sweat کمک می کند، به فرآیند عملی عملیات آن ها زمان می بخشد، در حالی که همچنین با نمایش روابط عاطفی واضح که کاملا صمیمانه هم هستند مشکلی ندارد.

صمیمیت زیادی از انواع مختلف در فرار در دانمورا وجود دارد، اما مهم ترین آن ها طبیعی بودن و عادی بودن بازیگران در محیط سریال است. این سریال باعث می شود به سرنوشت نقش های اصلی اهمیت بدهید، در حالی که هرگز آن ها را به عنوان انسان های عوضی از یاد نخواهید برد. اما فرار در دانمورا اصلا عجله ای برای آشکارسازی گذشته یا آینده ای که نمی خواهد مخاطب روی آن ها تمرکز کند ندارد، که این کار تا حدودی خسته کننده است. اگرچه گاهی اوقات از آن خیلی عالی استفاده می شود، مثلا در یکی از اپیزودهای پایانی که سریال برای توضیح اتفاقاتی که Matt و Sweat و Mitchell را به زندان دانمورا کشانده زمانی اختصاص می دهد. قبل از آن نقطه، ما دوست داریم آن ها بتوانند از عهده این کار بربیایند – اما این اپیزود به ما یادآوری می کند چرا نباید چنین احساسی داشته باشیم.

بیشتر فرار در دانمورا مانند یک فیلم با موضوع سرقت فیلمبرداری شده، که باعث می شود حتی از سکانس های عادی هم انتظار لحظات پرتنش داشته باشیم. جزییات جنایت و نتیجه نهایی آن در حالی که ما در یک تنش جوشان و مدام به سر می بریم محو می شود که توسط کلوزاپ ها و بررسی سرگذشت شخصیت ها تکمیل می شود. ما ترس و خستگی و تردید را هر لحظه احساس می کنیم، البته نه به این دلیل که موسیقی متن این را به ما یادآوری می کند (موسیقی هم همیشه پرسر و صداست مگر وقتی که Tilly در حال خواندن یک ترانه پاپ برای کارکنان زندان باشد)، بلکه به این دلیل که این سریال خیلی خوب یک داستان جذاب از طریق دیالوگ های حداقلی اما خوب ساخته است. در این مورد فیلمنامه ی فرار در دانمورا این اشخاص را خیلی واقعی نشان می دهد، و تغییر فکر و شخصیت آن ها را به روشی به ما نشان می دهد که گاهی با آن ها همذات پنداری کرده و گاهی برای ما آزاردهنده است.

ریتم خاصی در دیدگاه سریال نسبت به زندگی در زندان وجود دارد که جالب است، مخصوصا رابطه Matt با نگهبان زندان با بازی دیوید مورس (David Morse) که Matt در ازای لطف های کوچک برای او نقاشی می کشد. البته بقیه خط های داستانی کمی سرگردان رها می شوند،‌ مثل رابطه Matt با یک زندانی جوان که به نظر می آید در حال آموزش اوست، همچنین نقش آفرینی خوب اما ساده ی بانی هانت (Bonnie Hunt) به عنوان بازرس ارشد Catherine Leahy Scott در پلیس نیویورک که وظیفه رهبری این تحقیقات را برعهده داشته است. مایکل امپریولی (Michael Imperioli) نیز حضور کوتاهی در نقش فرماندار نیویورک Andrew Cuomo دارد که چیزی بیشتر از یک انحراف بی مورد از داستان اصلی نیست.

البته از تمام شخصیت های خارج از این مثلث عشقی، این Lyle خنگ است که خودش را به عنوان یک شخصیت مهم نشان می دهد. خوبی ذاتی اوست که باعث می شود Tilly تصمیم مهمی بگیرد که تمام نقشه های دقیق طراحی شده را به هم بریزد. Lyle به صورت مستقیم در چیزی دخالت ندارد، و با این حال به دلیل عوضی نبودن، به یک قهرمان خاموش تبدیل می شود. عجیب و غریب بودن فرار در دانمورا هم همینطور است، یک داستان کارگری که در مرز عالی بودن قرار می گیرد. مهم تر اینکه سریال اصلا موضوعاتش را به دور از آنچه هستند جلوه نمی دهد، بلکه آن ها را همان طور که هستند نشان می دهد: افرادی که به دنبال رویای بزرگی هستند در حالی که نمی توانند از بدی های خودشان فرار کنند.

قسمت اول سریال فرار در دانمورا یکشنبه ۱۸ نوامبر از شبکه Showtime پخش خواهد شد.

   

نقد و بررسی کاربران و میانگین نمرات
Warning: Division by zero in /home/ariamovie/public_html/wp-content/plugins/iw-review/templates/style-4.php on line 52

0

برای ارسال نقد وارد شوید

نقد خودتان را بنویسید


رای شما

     

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن