نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم غارتگر (The Predator)

فیلم غارتگر (The Predator) به کارگردانی شین بلک (Shane Black) به نظر می آمد یک همکاری عالی و جذاب باشد، اما این فیلم فقط ذره ای از آن چیزی است که نامش به یدک می کشد. رگه هایی از شوخ طبعی بلک و سبک خاص فیلم اریجینال غارتگر محصول سال ۱۹۸۷ در این فیلم دیده می شود، اما این نکات جالب آن قدر کم هستند که باعث می شود محصول نهایی به یک فیلم خیلی بد تبدیل شود که تکه تکه شده تا سراسر آن از تناقض پوشیده باشد.

این فیلم با سقوط یک سفینه غارتگر به زمین آغاز می شود. خلبان آن سفینه به مبارزه با سرباز Quinn McKenna (با بازی بوید هالبروک (Boyd Holbrook)) و افرادش می پردازد، مبارزه ای که در پایان آن McKenna به همراه قطعه ای از تکنولوژی غارتگر از آن خارج می شود. وقتی Traeger (با بازی استرلینگ کی براون (Sterling K. Brown)) و سازمان دولتی‌اش این اطلاعات را به دست می آورند، McKenna را به یک زندان نظامی می فرستند، اما او قبل از این اتفاق، آن تکنولوژی غارتگر را به پسرش Rory (با بازی جیکوب ترمبلی (Jacob Tremblay)) می سپارد.

با این کار فیلم غارتگر به سه مسیر تقسیم می شود: اول McKenna و کهنه سربازان گروه شماره ۲ (نام گروه آن ها)، دوم Rory و تکنولوژی جدیدی که در اختیار دارد، و سوم Traeger که هرکاری می کند تا آن سفینه بیگانه (فضایی) سقوط کرده را ردیابی کند. این سه بخش پتانسیل خوبی دارند،‌ چه شخصیت داخل آن باشد که ما را جذب کند یا از نظر داستانی حرفی برای گفتن داشته باشد، اما در نهایت هیچ فرقی با هم ندارند، چون فیلم غارتگر یک جعبه بزرگ آشفته و درهم و برهم است.

بدترین قسمت داستانی، طرح و برنامه های دولت است. غارتگر به شدت ریتم تندی به خود می گیرد که هم به نفعش است و هم به ضررش. گاهی باعث می شود چرندیات فیلم را نادیده بگیریم، اما بهای این کار از دست دادن یک داستان منسجم و یکپارچه است. مثلا آن خودروی ونی که به یکباره از ناکجاآباد پیدا می شود یکی از مشکلات است، اما مشکلات بزرگتری هم وجود دارند، مثلا اینکه بخش های مهمی از روایت داستان را در فیلم نمی بینیم. این مشکل بیشتر از همه روی بخش دولتی داستان تاثیر می گذارد، چون تمرکز این بخش روی گردآوری اطلاعات قدیمی و جدید درباره نژاد غارتگر، نحوه تطابق پذیری آن ها و اقدامات لازم برای مقابله با آن هاست. همچنین Traeger یک شخصیت منفی مسخره و کارتونی است. او همیشه در حال گفتن دیالوگ های آزاردهنده و جویدن آبنبات است و جلوی Rory که فقط یک بچه است خیلی حرف های زننده ای می زند.

البته Rory تا حدودی شخصیت جالبی است. او مبتلا به بیماری اوتیسم است و در مدرسه با مشکلات زیادی روبروست، اما همچنین یک نابغه است که می تواند آن تکنولوژی را رمزگشایی کند. نکته ای که درباره فیلم اصلی غارتگر دوست داشتم این بود که چطور ما هم در کنار Dutch و تیمش می فهمیم این بیگانه ها چه قابلیت هایی دارند. Rory و کنجکاوی هایش کمی از آن حس فیلم اصلی را به این فیلم تزریق کرده اند. این ایده که یک نفر یک تکنولوژی فضایی را برای خودش برمی دارد به نظر ایده خوبی می آید. اگر شما هم این موقعیت را داشتید که یک تکنولوژی فضایی را از آن خود کنید این کار را می کردید. اما آیا شما هم مثل Rory می توانستید آن را رمزگشایی کنید؟ شما چطور از آن استفاده می کردید؟ اما این نهایت خلاقیت در این فیلم است چون، اولا همه کشفیات او آن قدر هم جالب نیستند و دوما آن کشفیاتی که جالب هستند بیان شده و سپس خیلی زود از یاد می روند.

یکی از موفق ترین بخش های فیلم گروه قهرمانان آن است. هولبروک،‌ تروانته رودز (Trevante Rhodes)، کیگان مایکل کی (Keegan Michael-Key)، توماس جین (Thomas Jane)، آلفی آلن (Alfie Allen) و آگوستو آگیلرا (Augusto Aguilera) گروه خیلی جالبی را تشکیل می دهند. گاهی اوقات شوخی ها زننده می شوند، گاهی حتی اهانت آمیز هستند، اما این افراد موفق می شوند جذابیت خاصی به فیلم وارد کنند. مخصوصا در یک سکانس که این گروه و الیویا مان (Olivia Munn) در نقش Dr. Casey Brackett در یک اتاق هتل هستند، و این سکانس به ما نشان می دهد ترکیب سبک خاص بلک، حس شوخ طبعی و فرنچایز غارتگر چقدر می توانست عالی باشد.

در مورد الیویا مان هم خوشحالیم که او را دوباره در فیلمی اکشن می بینیم، اما عملکرد او در نقش دانشمند اصلا قابل باور نیست. فیلمنامه هم در این زمینه به او کمکی نمی کند. در همین حین که او سعی می کند تا از این موجودات فرازمینی سر در بیاورد، حفره های داستانی باعث می شوند ارزش کشفیات او در داستان محو شوند. همچنین در یک صحنه عجیب و ناخوشایند او را بدون هیچ توجیهی برای ضدعفونی کردن در آزمایشگاه لخت می کنند، آن هم در حالی که غارتگر در حال حمله به آزمایشگاه است. حیف از ایوان استراهاوسکی (Yvonne Strahovski) که در این فیلم فقط نقش یک زن خانه دار را به او داده اند، مخصوصا وقتی هنرنمایی فوق العاده او را در سریال سرگذشت ندیمه (The Handmaid’s Tale) شاهد بوده ایم.

صحنه های اکشن فیلم غارتگر خوب هستند. البته سبک خاصی ندارند و خوب فیلمبرداری نشده اند، اما دارای انرژی، ضربه های هیجان انگیز و کمی خلاقیت هستند. اما وقتی بیشتر به صحنه های اکشن دقت کنیم، مهم ترین ویژگی آن ها خشونت بیش از حد است. درست است که این یک فیلم غارتگر است و این کشتارها باید اتفاق بیفتد، اما اینکه روی برخی صحنه های زننده تمرکز کرده و شخصیت های خوب فیلم را در حالی ببینیم که از کشت و کشتار لذت می برند، باعث می شود این فیلم از صحنه های اکشن خودش هم ضربه بخورد. این قضیه مخصوصا در صحنه های مبارزه انسان مقابل انسان آزاردهنده است، نه در صحنه هایی که انسان ها در کنار هم در حال مبارزه با غارتگر هستند، که همین قضیه باعث می شود فیلم از مسیر اصلی منحرف شود. فیلم وقتی در بهترین حالتش است که انسان در مقابل غارتگر قرار گرفته، نه اینکه انسان (McKenna و تیمش) در مقابل انسان (Traeger و تیمش) قرار گرفته باشد.

فیلم غارتگر برای کسانی که منتظر یک دنباله باارزش برای فرنچایز غارتگر بودند ناامیدکننده است، اما این فیلم می تواند در بخش فیلم های عجیب و غریب با موضوع بیگانگان فضایی موفق باشد. فیلم غارتگر را باید با گروهی از دوستان و برای سرگرمی تماشا کرد، چون واقعا از نظر داستانی آن قدر آشفته است که نمی توان آن را یک فیلم حتی درجه ۲ نامید.

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن