نقد فیلم

نقد و بررسی The Happytime Murders: نمایش بهتر عروسک ها نسبت به انسان ها

سال ۲۰۰۴ Trey Parker و Matt Stone سازندگان South Park با اکشن کمدی Team America: World Police جان تازه ای به دنیای عروسک ها دادند. شاید از آن فیلم پس از این ۱۴ سال به خوبی یاد می شود، اما آن زمان مورد توجه قرار نگرفت: Roger Ebert فقید به آن فیلم نمره ۱ از ۴ داد با این توضیح که “به نظر می آید داستان این فیلم در یک کارخانه فیلمنامه سازی از ادغام چند فیلم ضعیف به وجود آمده”، Kim Newman از مجله Empire نیز درباره فیلم گفت “فیلم Team America شیرینی کارهای قبلی Parker-Stone را ندارد، در حالی که پوچ گرایی آن درباره سیاست های جهانی گاهی آزاردهنده است.” اما امروزه کمدی جنایی عروسکی The Happytime Murders ساخته Brian Henson با نقدهای تندتری مواجه می شود،‌ با اینکه به نظر می آید طرز روایت خاص آن طرفدارانی هم دارد.

The Happytime Murders راه طولانی‌ای را برای اکران طی کرده و از سال ۲۰۰۸ تاکنون در مراحل پیش تولید به سر می برده است. شاید به این فکر کنید که باید فیلمنامه‌ی Todd Berger طی این سال ها از آن حالت خام و داستان های کارآگاهی کلیشه ای فاصله گرفته باشد، اما متاسفانه این طور نیست. این فیلم این ویژگی ها را در خود دارد: پلیس مصممی که حالا یک کارآگاه خصوصی شده، همکار بداخلاقش که قبلا پلیس بوده، یک دستیار زن، یک زن اغواگر، یک ستوان پرتلاش و سرگردان، و یک مامور FBI از همه جا بی خبر. همه در این فیلم حضور دارند و تقریبا همه انسان هستند. اما چیزی که باعث نجات The Happytime Murders می شود شخصیت های عروسکی آن هستند. اگر تماشای مسخره بازی عروسک ها را برای ۹۰ دقیقه دوست دارید، این فیلم برای شما خیلی بیشتر از منتقدانی که انتظار دیدن نسخه عروسکی Chinatown را داشتند دلپذیر خواهد بود.

The Happytime Murders در بخشی نه چندان پرزرق و برق از لس آنجلس اتفاق می افتد، در دنیایی که عروسک ها و انسان ها کنار هم زندگی می کنند، اما عروسک ها شهروند درجه ۲ به حساب می آیند. داستان با عروسک ها به عنوان اقلیت جامعه رفتار می کند، آن هم با جوک های نژادپرستانه‌. مثلا اینکه برادر شخصیت اصلی یک بازیگر سیتکام موفق است، که برای اینکه بیشتر شبیه انسان ها شود پوستش را سفید کرده و چانه و دماغش را تغییر داده است، در بخشی از فیلم به این موضوع اشاره می شود که آیا صحبت کردن درباره رنگ آبی عروسک ها اشکالی دارد یا نه. اما این شوخی ها کم کم در طول داستان فراموش می شوند. نکته مهم در فیلم این است که انسان ها نه به عروسک ها اعتماد دارند و نه به آن ها احترام می گذارند، و به آن ها به عنوان اشیائی برای سرگرمی و خنده نگاه می کنند. این ایده وقتی محکم تر بیان می شود که Phil (با صدای Bill Barretta) اولین پلیس عروسکی بوده،‌ یک تیرانداز ماهر که به خاطر یک اشتباه، شغل و همکارش را از دست داده و برای همیشه از پیوستن به نیروی پلیس منع شده است.

از این جا به بعد اگر فیلم های کارآگاهی را دیده باشید می توانید داستان را حدس بزنید: Phil بخت برگشته پرونده ای را از یک مشتری دریافت می کند و در حالی که به دنبال سرنخ می گردد،‌ خود را وسط یک نقشه قتل می بیند، نقشه ای که در آن قرار است بازیگران سیتکام عروسکی The Happytime Gang یکی یکی کشته شوند. Phil طی داستان با چهره های آشنایی از گذشته اش، چه انسان و چه عروسک روبرو می شود. او به همراه همکار سابقش کارآگاه Connie Edwards (با بازی Melissa McCarthy) با عشق سابقش Jenny (با بازی Elizabeth Banks) دیدار می کند و حتی با برادرش Larry (با صدای Victor Yerrid) که با هم رابطه خوبی ندارند ارتباط برقرار می کند؛ پای ثابت داستان دستیار Phil یعنی Bubbles با بازی عالی Maya Rudolph است. همین قسمت از داستان برای حل این پرونده کافی است؛ فیلمنامه فیلم ضعیف است بنابراین بیش از حد روی بداهه گویی بازیگران تکیه می کند. متاسفانه هیچ پیچش، معما یا سورپرایزی در داستان وجود ندارد و تنها نقطه قوت فیلم این است که ریشه در عروسک های puppet دارد.

شاید بهتر بود نسخه ای بدون حضور انسان از The Happytime Murders ببینیم یا شاید فقط یک انسان برای جلب توجه در داستان حضور داشت. شخصیت های انسانی نقطه ضعف فیلم هستند که فیلمنامه هم به بهبود آن ها کمکی نمی کند. Edwards نگاه خاصی به اعتیاد دارد که برای خنده خوب است اما ایده آن خیلی سطحی است. مامور خنگ FBI با بازی Joel McHale فقط برای مسخره شدن توسط پلیس های دیگر در داستان حضور دارد. یک نکته مثبت این است که: در بخشی از فیلم، Phil در حال کتک خوردن از دو شخصیت قوی تر از خودش است و واکنش او به این قضیه خیلی خنده دار است؛‌ این آن نوع شوخی خنده داری است که در این فیلم کاملا جواب می دهد، اما بخش ضعیف فیلمنامه روی این شوخی ها سایه می اندازد.

نکته لذت بخش The Happytime Murders تماشای عروسک های خلاقانه، پرجزییات و متنوعی است که توسط تیم سازنده عروسک ها به نمایش درآمده اند. متاسفانه فیلم توجه کافی به این شخصیت های فرعی ندارد و خیلی زود در داستان محو می شوند. صدها ساعت تلاش برای ساخت فیلم صرف شده،‌ اما چیز زیادی برای ارائه ندارد. البته صحنه های جالبی در فیلم وجود دارند: یک عروسک بدنساز در ساحل سانتا مونیکا، سگ ولگرد و گروه خلافکاران، طراحی عجیب و غریب عروسک Goofer، و شخصیت های فرعی که دیالوگی برای خنداندن ما می گویند و سپس از داستان محو می شوند. وقتی به این فکر کنید که تیم سازنده بیشتر عمرشان را با عروسک های Muppets گذرانده اند، و حالا یک داستان تاریک و متفاوت نسبت به فیلم های Muppets خلق کرده اند، The Happytime Murders برایتان دوست داشتنی تر می شود. در تیتراژ فیلم هم با خلاقیت جالبی روبرو می شویم که در آن، تیم سازنده عروسک ها را به شکلی خنده دار زنده می کنند که از همه شوخی های فیلم خنده دارتر است.

شاید The Happytime Murders مورد قبول همه تماشاگران قرار نگیرد اما هدفش این است که یک فیلم کلاسیک باشد. نمره فیلم در بخش عروسکی +A و در بخش فیلمنامه -D است، اما کاملا ارزش یکبار دیدن را دارد.

نقد و بررسی کاربران و میانگین نمرات

0

برای ارسال نقد وارد شوید

نقد خودتان را بنویسید


رای شما

     

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن