نقد فیلم

نقد و بررسی Ant-Man and the Wasp: موفقیت در گوشه ای از MCU

پس از اتفاقات شوکه کننده ی Avengers: Infinity War، سخت است به تماشای فیلمی ساده و متوسط مثل Ant-Man and the Wasp بنشینیم. البته یکی از مزیت های دنیای سینمایی مارول این است که همه ی فیلم هایش در عین متنوع بودن، شباهت های زیادی دارند. یک فیلم کیهانی و خنده دار می خواهید؟‌ Guardians of the Galaxy را ببینید. فیلمی درباره ی توطئه های سلطنتی می خواهید؟‌ Thor و Black Panther را تماشا کنید. و اگر فیلمی می خواهید که کاملا در پس زمینه کارش را انجام می دهد، اینجاست که فیلم های Ant-Man وارد میدان می شوند. Ant-Man and the Wasp بامزه بودن فیلم اول را دوچندان کرده و اتفاقات ناگوار Infinity War را از ذهن ما پاک می کند. این فیلم کلا هیچ چیزی، مخصوصا خودش را جدی نمی گیرد، و فقط خیلی شاد و خوشحال و با شوخی های ساده کارش را پیش می برد. Ant-Man and the Wasp به ما نشان می دهد هیچ اشکالی ندارد که یک فیلم فقط برای سرگرمی تماشاگران ساخته شود.

Scott Lang (با بازی Paul Rudd) دو سال است که به دلیل اتفاقاتCaptain America: Civil War در بازداشت خانگی به سر می برد. او دیگر در زندگیHope Van Dyne (با بازی Evangline Lilly) و پدرش Hank Pym (با بازیMichael Douglas) نقشی ندارد. آن ها چند وقتی است که مشغول نجات Janet Van Dyne  (با بازی Michelle Pfeiffer) مادر Hope از دنیای کوانتومی بوده اند. وقتی Scott دو روز قبل از آزادیش از بازداشت خانگی، رویایی درباره ی Janet می بیند و با Hank در این باره تماس می گیرد، توسط Hope و Hank ربوده می شود، چون آن ها فکر می کنند Scott آخرین قطعه ی پازل نجات Janet است. اما عملیات نجات وقتی پیچیده می شود که یک وسیله ی مهم و کلیدی توسط Ghost (با بازی Hannah John-Kamen) و با نقشه ی Sonny Burch (با بازی Walton Goggins) کسی که می خواهد از تکنولوژی کوچک کننده ی Pym سوء استفاده کند، دزدیده می شود. Scott، Hope و Hank باید با فرار از دست این تهدیدها، به عملیات نجات Janet ادامه دهند و همچنین Scott را به موقع و قبل از اینکه کسی متوجه شود به خانه اش برگردانند.

فیلمنامه تا حدودی بهم ریخته به نظر می آید، اما داستان برای یک فیلم سرگرم کننده و مفرح قابل قبول است. شخصیت ها مدام در حال تعقیب یک چیز هستند، و فیلمنامه هم مدام در راه آن ها موانعی قرار می دهد. اما بعد از حدود یک ساعت فیلم خسته کننده می شود، چون می دانیم قرار نیست مفهوم عمیقی را بیان کند. لحن ساده ی Ant-Man and the Wasp این فیلم را در خطر شکست قرار می دهد، اما لحن شاد و گاها مسخره ی آن شما را به اندازه ی کافی راضی نگه می دارد. این فیلم فقط می خواهد خنده را به لب های مخاطب بیاورد، و در عین حال به عنوان یک فیلم پرهزینه (blockbuster) آنچنان هم فیلم بدی نیست.

 ant-man

اگرچه فیلم کمی احمقانه به نظر می رسد، اما به لطف شخصیت های خوبش راضی کننده است. Edgar Wright با انتخاب Paul Rudd در نقش ابرقهرمان کار بسیار خوبی کرد، چون Rudd به فیلم های Ant-Man شخصیت خاصی بخشیده است. او به نوعی یک بازیگر همه کاره است که این ویژگی به او اجازه می دهد طنز را وارد MCU کند. ما در تمام لحظات فیلم با Scott موافقیم، و شاهد ابرقهرمانی هستیم که با توجه به اینکه همیشه با مشکلات بزرگی مواجه می شود، می تواند اندازه ی خودش را بزرگ کرده و به مصاف این مشکلات برود. در این فیلم همچنین برخلاف فیلم قبلی Lilly را بیشتر می بینیم که به عنوان شخصیتی جدی تر، در مقابل Scott ساده و احمق قرار می گیرد. او به صورت مداوم بین تعامل با Scott و نجات مادرش در رفت و آمد است، اما در عین حال Lilly نقشش را فوق العاده و خیلی جذاب بازی می کند.

اما کسی که توجه همه را مثل همیشه به خودش جلب می کند، Luis (با بازیMichael Pena) دوست Scott است. او تقریبا همان شخصیتی است که در فیلم اول دیده بودیم با این تفاوت که به جای دزدی از مردم، حالا رییس یک شرکت امنیتی به نام X-Con شده است. Pena آنقدر در این نقش خوب بازی می کند که هر موقع او را می بینیم، فیلم جان تازه ای به خودش می گیرد. به نوعی Luis بیشتر از Scott و Hope نماد و سمبل اینگونه فیلم هاست. او داستان خاصی ندارد، فقط برای بامزه کردن فیلم حضور دارد، هیچ چیزی را جدی نمی گیرد و اصلا برای ما مهم نیست که او شخصیت پردازی ضعیفی دارد، چون تماشای بازی او واقعا لذت بخش است.

شاید بعضی طرفداران انتظار فیلم های بهتری از دنیای مارول دارند.مثلا Thor: Ragnarok هم خیلی مسائل را جدی نمی گرفت، اما یک نمایش فضایی عالی، شامل اتفاقات بامزه ی کهکشانی و ردپای کارگردان Taika Waititi بود که در سراسر فیلم مشاهده میشد. در مقابل، کارگردان این فیلم، Peyton Reed خیلی ماهرانه شدت کمدی Ant-Man and the Wasp را اداره می کند و در عین حال که این فیلم خیلی خوب از عهده ی صحنه های کوچک و بزرگ شدن شخصیت ها برمی آید، اما همچنان یک فیلم متوسط باقی می ماند. گاهی در حین تماشای فیلم فراموش می کنید شخصیت منفی هم وجود دارد، به طوری که شاید شخصیت منفی را فراموش کرده و در ذهن خودتان موانع دیگری برای قهرمانان در راه نجات Janet قرار دهید. خلاصه اینکه، این فیلم درباره ی خانواده ای است که می خواهد روابطش را بهبود ببخشد و ناراحتی های گذشته را فراموش کند. شاید Ant-Man and the Wasp عمقی نداشته باشد، اما فیلمی خوب، بامزه و سرگرم کننده است که این روزها وجود چنین فیلم هایی واقعا یک موهبت است.

 

ant-man-and-the-wasp

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن