نقد فیلم

نقد و بررسی Mile 22: همکاری Berg و Wahlberg باید زودتر تمام شود!

دیگر دوران فیلم های Peter Berg و Mark Wahlberg به پایان خودش رسیده است. این همکاری خیلی کم به شکلی عالی (Deepwater Horizon) درآمده، اما هیچوقت به بدی Mile 22 نبوده است. این قابل درک است که گاهی یک کارگردان و بازیگر از همکاری با هم لذت می برند و به این کار ادامه می دهند، اما Berg و Wahlberg حالا در حال آشکار کردن نقاط ضعف یکدیگر هستند، جایی که شخصیت Wahlberg همیشه نشانگر علاقه شدید Berg به افراد ارتشی است و Berg به Wahlberg اجازه می دهد نقش قهرمان سربلند را بازی کند که با وجود اینکه هیچ کاری برای به دست آوردن توجه دیگران نکرده،‌ اما می خواهد توجه همه را به خودش جلب کند. Mile 22 به این دلیل خیلی فجیع است که Wahlberg با بازی در نقش یک نابغه بی رحم به شدت غیرقابل باور است، و فیلمنامه هم در این زمینه به او کمکی نمی کند.

James Silva (با بازی Wahlberg) یک افسر شبه نظامی نیروی ویژه CIA است که در یک تیم جاسوسی به نام Overwatch به رهبری Bishop (با بازی John Malkovich) کار می کند که اعضای این تیم همه نام یک مهره شطرنج دارند. ۱۶ ماه پس از شکست در یک ماموریت محلی، Silva و تیمش در جنوب شرقی آسیا در تلاش برای یافتن یک سلاح شیمیایی هستند. Li Noor (با بازی Iko Uwais) یک پلیس محلی با اطلاعاتی درباره محل این سلاح شیمیایی به آن ها می پیوندد. او فقط به این شرط محل آن سلاح را به آن ها می گوید که Silva و تیمش او را تا فرودگاه اسکورت کرده و در آمریکا به او پناهندگی دهند. Silva و تیمش که راه دیگری جلوی خود نمی بینند، باید یک سفر ۲۲ مایلی از سفارت تا فرودگاه طی کنند و Li را به سلامت به هواپیما برسانند. متاسفانه یک گروه هکر روسی اطلاعات Overwatch را هک کرده اند و برای خراب کردن آمریکا دست به هرکاری می زنند.

اگر بگوییم فیلمنامه Mile 22 شلخته است به نویسنده آن لطف کرده ایم. فیلمنامه این فیلم باید یک داستان سرراست و ساده می بود، نه اینکه به شدت با فیلم عالی The Rundown ساخته Berg متفاوت باشد، فیلمی که در آن یک شخصیت تنومند باید یک شخصیت دیگر را تا فرودگاه اسکورت می کرد. با این وجود، فیلمنامه‌ی Lea Carpenter در طول فیلم در حال تلو تلو خوردن است. Silva به جای اینکه رابطه ای با تیمش برقرار کند، همیشه با آن ها مثل یک عوضی خشن رفتار می کند و توجیه فیلم این است که «شخصیت» او این طور است. همچنین اگرچه Silva یک نابغه است که همیشه به سرعت فکر می کند، اما برای آرامش یافتن یک کش به مچ دستش بسته و آن را می کشد. او و تیمش هیچوقت به این فکر نمی کنند که «ما همه چیز رو می بینیم، اما آدم بدها همیشه یک قدم از ما جلوترن، این چطور ممکنه؟» فیلم ترجیح می دهد فقط خشونت پشت خشونت به ما نشان دهد، اما این اصلا قابل درک نیست چون در دنیای فیلم، رفاقت و دوستی هیچ معنایی ندارد. این فیلم شبیه Lone Survivor است، اما با در نظر گرفتن اینکه اتفاقی که برای دوستان سربازت می افتد مهم نباشد، پس تنها راه باقی مانده برای سربازان این است که خوب بمیرند.

عشق Berg به ارتش بر کسی پیچیده نیست، و گاهی اوقات ستودنی هم هست. فیلم هایی مثل Battleship, Lone Survivor و حتی Patriots Day نشان دهنده‌ی زنان و مردان سربازی است که می خواهند در دنیایی که قانونی ندارد مانند جنگجویان شرافتمند بجنگند. اما فیلم های Berg اصلا اعتقادی به دنیای واقعی ندارند، پس فقط به تجلیلی پوچ از نیروهای جنگی تبدیل می شود. در هیچ جای دیگری مثل Mile 22 این قضیه آشکار نیست، جایی که ماموران ویژه تحت «فرم والایی از وطن پرستی» عمل می کنند، اما هیچ عواقبی گریبان گیر آن ها نمی شود هرکاری بخواهند می کنند. در Mile 22 خشونت یک امر لذت بخش است و در طول فیلم همیشه با رضایت از آن استفاده می شود. این چرخه هیچ وقت مورد سوال قرار نمی گیرد، که باعث به وجود آمدن یک تجربه پوچ و عجیب و غریب می شود.

فقط وقتی خشونت فیلم تا حدودی لذت بخش است که Uwais را می بینیم، چون چابکی او در هنرهای رزمی یک مکانیزم فرار برای فیلم است. به این دلیل که تعداد کمی از بینندگان می توانند کارهای خشنی که او می کند را انجام دهند، هیجانی به وجود می آید که تیراندازی Mark Wahlberg با آن اسلحه های سنگین از پس آن کار برنمی آید. اما با وجود این قضیه هم، فیلمنامه شکست می خورد چون Li یک شخصیت بی شرم است. ما نمی توانیم نسبت به او حس خوبی داشته باشیم، چون او حاضر است اجازه دهد هزاران نفر در یک حمله شیمیایی بمیرند، مگر اینکه به او در آمریکا پناهندگی داده شود. او یک قهرمان نیست؛‌ او یک شخص فرصت طلب در دنیایی پر از افراد فرصت طلب است.

شاید برخی بگویند این هدف Mile 22 است (البته اگر قرار باشد در این کشتار بی رحمانه هدفی هم وجود داشته باشد)، ما در یک دنیای ناعادلانه زندگی می کنیم که فقط مردان بی اخلاقی مثل Silva می توانند به آن نظم ببخشند. اما این حرف یک بهانه تراشی است، مونولوگ مسخره ای که Silva برای نمایش باهوشی خودش به بیننده تحویل می دهد. Mile 22 هوش لازم برای پشتیبانی از بی اخلاقی هایش را ندارد، و قطعا Wahlberg هم در بیان هدف فیلم درست عمل نمی کند.

Mark Wahlberg بازیگر بدی نیست، اما دامنه نقش هایش محدود است. او وقتی در بهترین حالتش است که نقش یک کارگر یا یک بیگانه را بازی می کند، به این دلیل که او از سال ۱۹۹۱ تاکنون چنین نقش هایی را بازی نکرده است. وقتی به Wahlberg نقش یک پلیس یا خلافکار داده می شود، او کار سختی ندارد. او حتی بازی های خوبی در فیلم های Boogie Nights, I Heart Huckabees, The Fighter داشته است. اما Mile 22 وقتی آزاردهنده می شود که به شدت می خواهد ما را متقاعد کند او باهوش است. در برخی لحظات فیلم احساس می کنید فیلم حتی برای این کار حاضر است یک عینک روی صورت Silva بگذارد تا ما قبول کنیم او باهوش است. اما با این حال در کارهایش هیچ نبوغی دیده نمی شود. او همیشه یک قدم از آدم بدها عقب تر است، حتی با وجود Overwatch که به وسیله آن می تواند هر دوربین امنیتی را کنترل کند و هر لحظه یک پهپاد به هر نقطه ای بفرستد. باهوشی او فقط در دیالوگ هایی است که او می گوید.

تقریبا هیچ چیزی در Mile 22 آن طور که باید نیست، با اینکه انتظار داریم Berg و Wahlberg پس از این همه همکاری بتوانند یک فیلم عالی بسازند، نه اینکه هر بار پسرفت کنند. Mile 22 به ما نشان می دهد که Berg و Wahlberg با این فیلم اصلا در حد و اندازه های خودشان هم ظاهر نشده اند. به جای اینکه به Wahlberg اجازه دهید نقش یک آدم قوی و باهوش را بازی کند، باید به Li اجازه می دادند نقش اصلی را داشته باشد و از هنرهای رزمی Uwais نیز بیشتر استفاده می کردند. خوشبختانه چنین فیلمی وجود دارد و اسمش هم The Raid است، و اکشن خیلی بهتری نسبت به فیلم تاسف بار Mile 22 ارائه می دهد.

Ronda Rousey stars as Sam Snow in the STXfilms MILE 22.

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن