ساندنسنقد فیلم

نقد و بررسی فیلم The Nightingale: اثر جدیدی از کارگردان فیلم ترسناک بابادوک | Sundance 2019

خیلی وقت است منتظر فیلم جدیدی از جنیفر کنت (Jennifer Kent) پس از فیلم ترسناک موفق The Babadook (بابادوک) هستیم، که سال ۲۰۱۴ اکران شده بود. نمی توان گفت دومین تجربه ی کارگردانی او یعنی فیلم The Nightingale (بلبل) ارزش انتظار برای طرفداران The Babadook را داشته، چون این فیلم کاملا با فیلم قبلی کنت متفاوت است و موضوع کاملا چالش برانگیز و آزاردهنده ای را هدف قرار داده، اما همچنین باعث می شود این فیلم بیشتر قابل تحسین باشد چون کنت در اینجا داستانی که دوست دارد را به روش خودش روایت می کند، آن هم با وجود اینکه احتمالا از طرف استودیو فشارهای زیادی روی او برای ساختن فیلمی مشابه The Babadook بوده است.

در فیلم The Nightingale شاهد هنرنمایی فوق العاده ای از اشلینگ فرنچوسی (Aisling Franciosi) در نقش کلر هستیم، یک زن جوان ایرلندی که در سال ۱۸۲۰ در تاسمانی زندگی می کند. یک شب خانواده ی او توسط گروهی از سربازان بریتانیایی به طرز بی رحمانه ای مورد حمله قرار می گیرند، حمله ای کابوس وار که باعث می شود کلر برای انتقام گرفتن از این سربازان عزم خودش را جزم کند. اما او نمی تواند این کار را به تنهایی انجام دهد. کلر یک ردیاب بومی به نام بیلی (با بازی بایکالی گانامبار (Baykali Ganambarr)) را استخدام می کند تا او را در طبیعت وحشی تاسمانی راهنمایی کند.

خیلی طول نمی کشد که حس بیچارگی و ویرانی موجود در فیلم را احساس کنید. حمله به خانواده ی کلر یکی از آزاردهنده ترین سکانس هایی است که اخیرا دیده ام، و این رفتار بی رحمانه طی ورود کلر به بخش های داخلی تاسمانی ادامه می یابد. سم کلفلین (Sam Claflin) شکل زننده ای از شیطان را در نقش ستوان هاوکینز رهبر گروه سربازان به نمایش می گذارد. او مصمم است ترفیع درجه پیدا کند، که نیازمند این است که او پیاده به شهر دیگری برود تا در آنجا با افسر دیگری برای دریافت جایگاه جدیدش ملاقات کند. او این کار را می کند، اما قبل از آن به کلر سر می زند تا از قدرت خودش برای آزار رساندن به او سوء استفاده کند.

هاوکینز و دستیارش روسه (با بازی دیمون هریمن (Damon Herriman)) اصلا ارزشی برای انسان های دیگر قائل نیستند، و این شرارت را هر جا که می روند با خود یدک می کشند. آن ها همیشه شیطانی هستند، که این شرارت با حضور سرباز سوم به نام جاگو (با بازی هری گرینوود (Harry Greenwood)) کاملا به تعادل رسیده است. وقتی هاوکینز و روسه به دنبال مسیر خشونت هستند، جاگو قبل از انجام این اعمال وحشتناک که مافوق هایش به او دستور داده اند مکث می کند. تماشای واکنش های جاگو در کنار هاوکینز و روسه به ترکیب شرورانه ی The Nightingale کنجکاوی خاصی را اضافه کرده است؛ کاملا مشخص است که سرپیچی کردن از هاوکینز به نفع جاگو نیست، اما آیا اینکه او دستورات را بدون تمایل انجام می دهد باعث می شود شانسی برای بخشیده شدن داشته باشد؟

کلر خودش را در شرایط نامساعد مشابهی پیدا می کند. اتفاقی که برای خانواده ی او افتاد به شدت ویرانگر است، اما آیا کلر حق ندارد این قضیه را فراموش کرده و به زندگی خودش ادامه دهد؟ آیا انتقام پاسخ مناسبی برای اوست یا او باید آرامش را به روش دیگری به دست آورد؟ حملات ابتدایی فیلم آنقدر ناخوشایند هستند که نمی توان به شخص دیگری تماشای آن ها را توصیه کرد، اما خلوصی که کنت به این صحنه ها می آورد باعث می شود آنقدر این سکانس ها قوی باشند که حس ویرانگری آن ها کل فیلم را تحت تاثیر قرار دهد، و پیچیدگی فیزیکی و احساسی ماجراجویی کلر را چندبرابر کند.

این قضیه با رابطه ی جالب کلر با بیلی تقویت می شود. کلر به عنوان یک مجرم ایرلندی در معرض سوء استفاده های زیادی قرار گرفته است. بیلی نیز توسط استعمارگران آزار دیده است و شب و روز امنیت جانی ندارد. این ارتباطی جالب است که با جرقه ای فوری شکل می گیرد، آن هم با وجود اینکه گاهی اوقات کلر و بیلی اصلا یک گروه دونفره ی معمولی به نظر نمی آیند. در طول فیلم، کنت خیلی محتاطانه این جرقه را به حس وفاداری آتشین و صمیمانه ای تبدیل می کند که هردوی آن ها را مجبور می کند مشکلات خودشان را ارزیابی و مدیریت کنند، که گاهی این کار را از دیدگاه شخص مقابل انجام می دهند. نتیجه ی این کار یک جستجوی چالش برانگیز و فراموش نشدنی برای مهربانی و آرامش انسانی است.

شاید کنت بیشتر از برخی فیلمسازان روی صحنه های آزاردهنده تاکید می کند، اما او از این کارش هدفی دارد و شما را مجبور می کند حس ناخوشایندی که کلر و بیلی مجبورند آن را تحمل کنند را احساس کنید. علاوه بر داستان ماهرانه ی شخصیت ها که از طریق حداقل دیالوگ ها و واکنش های بادقت ساخته شده اند که باعث درگیر شدن مخاطب می شوند، کنت همچنین در نمایش شخصیت هایش درون مناظر چشم نواز موفق ظاهر می شود. The Nightingale کاملا گسترده به نظر می آید، و تضمین می کند شما هرگز سفر سخت و طولانی کلر و هاوکینز را فراموش نکنید،‌ اما همچنین یک حس تنگناهراسی (کلاستروفوبیا) در فیلم وجود دارد. در یک لحظه این گروه ها خود را تنها در میان طبیعت وحشی پیدا می کنند، اما سریع به شما یادآوری می شود که خطر بزرگی در کمین کلر و بیلی است. این احساس سپس با طراحی صدای عالی و جذاب و همچنین نسبت ابعاد ۴:۳ در فیلم تقویت شده است.

The Nightingale قطعا مناسب همگان نیست، و کاملا قابل درک است که برخی مایل نباشند شاهد چنین صحنه های بی رحمانه و وحشیانه ای باشند، اما این اصلا چیزی از ارزش های این فیلم کم نمی کند. این صحنه ها فقط برای این نیستند که شما را در شوک فرو برده و شما را به حال خود رها کنند. این صحنه ها هدفی دارند. The Nightingale فیلمی است که به لطف توجه کنت به جزییات و احترامش به داستان هم می درخشد و هم می ترساند. این فیلم شاید برای برخی مخاطبان قابل تحمل نباشد، اما باز هم نشانه ی خوبی برای این است که وقتی یک فیلم از جنیفر کنت می بینید، شاهد داستانی خواهید بود که او با تمام وجودش آن را درک کرده است.

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن