ساندنسنقد فیلم

نقد و بررسی فیلم Paradise Hills: احمقانه ترین ویران شهر! Sundance 2019

اگر فیلم Paradise Hills (تپه های بهشت) نیمی از تلاشش برای طراحی لباس و دکور را به بهبود داستانش اختصاص می داد، به یک فیلم علمی تخیلی خیلی خوب تبدیل می شد. به جای آن، این فیلم ساخته ی آلیس ودینگتون (Alice Waddington) ترکیبی از سریال The Prisoner (زندانی) و فیلم های The Stepford Wives (همسران استپفورد) و The Hunger Games (بازی های گرسنگی) است، آن هم بدون اینکه توجهی به محتوای داستانی آن ها داشته باشد. Paradise Hills می خواهد ویران شهری آزاردهنده را نشان دهد، اما بدون اینکه هیچ حس خطر یا ترسی را به وجود بیاورد. به جای آن، روی پیچش های ضعیفی که در محدوده ی مسخره تا غیرمنطقی قرار می گیرند تکیه می کند.

در زمانی در آینده یا در یک دنیای موازی، اوما (با بازی اما رابرتز (Emma Roberts)) در یک مرکز درمانی در جزیره ای که شبیه دیزنی لند است بیدار می شود. دوشس (با بازی میلا یوویچ (Milla Jovovich)) که مدیر این مرکز درمانی است به او می گوید به دلیل قبول نکردن پیشنهاد ازدواج سان (با بازی آرنو والوا (Arnaud Valois)) باید دو ماه در این مرکز نگهداری شود. اگرچه اوما از تلاش هایی که برای شستشوی مغزی او انجام می گیرد خسته شده است، اما با بی میلی با این درمان موافقت می کند در حالی که با دیگر بیماران یعنی کلوئی (با بازی دنیله مک دونالد (Danielle Macdonald))، یو (با بازی اوکوافینا (Awkwafina)) و آمارنا (با بازی ایزا گونزالز (Eiza González)) هم دوست می شود، آن هم با وجود اینکه اوما تنها کسی در جزیره است که داوطلبانه آنجا حضور ندارد. در همین حین که درمان ادامه می یابد، اوما متوجه می شود این مرکز درمانی شیطانی آن چیزی که نشان می دهد نیست.

Paradise Hills در بیشتر زمان خودش، داستانی درباره ی خواسته های جامعه از زنان جوان و اینکه چطور فاکتورهای اجتماعی و اقتصادی (جامعه ی فیلم به دو بخش بالادسته ها و پایین دسته ها تقسیم شده) می خواهند آن ها را برای راضی نگه داشتن مردان آماده کنند به نظر می آید. این دقیقا داستانی شبیه The Stepford Wives است، اما باز هم ارزش گفته شدن در فیلمی جدید را دارد. متاسفانه داستان آنقدر سطحی است که بیننده را اصلا درگیر نمی کند. شخصیت ها آنقدر سطحی هستند که اصلا با آن ها همذات پنداری نمی کنید، و خیلی راحت در دکور و لباس های زیبای فیلم محو می شوند. Paradise Hills بیشتر به ظاهر قضایا توجه می کند تا اینکه حرفی برای گفتن داشته باشد.

منصفانه بگویم طراحی لباس و دکور شگفت انگیز است. Paradise Hills با آن همه لباس های باشکوه و فضای آینده نگرش فیلم فوق العاده ای برای نگاه کردن است. به همین دلیل است که می توانید داستان را حدس بزنید، چون در همه ی قصه های این چنینی زنان جوان همیشه نیاز به نجات دارند و قهرمان داستان نیستند. اما چون زیرداستان فیلم خیلی سرد و بی روح است، این زیبایی ها به نظر اضافی می آیند.

در همین حین که Paradise Hills به بخش سوم و نهایی خودش می رسد، کاملا از مسیر اصلی خارج می شود، و پیچش ها را با هر چیز غیرمربوطی عوض می کند. فیلمی که از ابتدا کسل کننده بود به چیزی احمقانه تبدیل می شود، چون فیلمنامه دیگر تمایلی به منصفانه رفتار کردن با مخاطبش ندارد. اگر این جسارت کمکی به فیلم می کرد آن را تحسین می کردیم، اما سورپرایزهای فیلم آن را از همان مقدار کم منطقی بودنی که دارد هم محروم می کند.

خیلی خوب است که یک فیلم از آثار کلاسیک ژانر علمی تخیلی الهام بگیرد، اما Paradise Hills از خودش حرفی برای گفتن ندارد. این فیلم فقط هست، و فقط ایده هایی که دیگران قبلا بیان کرده اند را دوباره به روشی سطحی بازگو می کند. اینکه ایده های مختلف را کنار هم قرار دهید هنر نیست؛ باید خودتان هم چیزی به آن ها اضافه کنید. ویران شهرها باید آزاردهنده باشند،‌ نه زیبا و چشم نواز!

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن