نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم Hell Fest: فیلمی ترسناک با ظاهری پرزرق و برق اما بی محتوا

Hell Fest با ظاهری پرزرق و برق اما بی محتوا، یک فیلم اسلشر متوسط است که به دلیل ضعفش در پردازش شخصیت، داستان و انگیزه خیلی راحت فراموش شدنی است. یک فیلم مخصوص هالووین که قبل از آغار تعطیلات هالووین از یادها فراموش می شود، اما می تواند طرفداران ژانر وحشت را تا زمان اکران فیلم عالی هالووین (Halloween) راضی نگه دارد.
پس از دیدن یک مقدمه درباره یک قربانی که همیشه در اینجور فیلم ها دیده می شود، ما با شخصیت های اصلی فیلم که عده ای دانش آموزان دبیرستانی هستند آشنا می شویم، که به جز خوشگلی و جوانی چیز دیگری در آن ها نمی بینیم. Natalie (با بازی ایمی فورسیث (Amy Forsyth)) با هم اتاقی سابقش Brooke (با بازی رین ادروادز (Reign Edwards)) دوباره ملاقات می کند – فیلم ادعا می کند دلیلی برای این وجود دارد که چرا آن ها این مدت هم را ندیده اند، اما هرگز آن را توضیح نمی دهد – آن هم در حالی که Brooke با یک هم اتاقی جدید به نام Taylor (با بازی بکس تیلور کلاوس (Bex Taylor-Klaus)) زندگی می کند.

خیلی زود هر سه تای آن ها به همراه دوست پسرهایشان به Hell Fest یک پارک عجیب و غریب با تم وحشت می روند. Brooke همراه Quinn (با بازی کریستین جیمز (Christian James)) و Taylor به همراه Asher (با بازی مت مرکوریو (Matt Mercurio)) و Natalie به همراه Gavin (با بازی رابی اتال (Roby Attal)) – که فعلا دوست پسر او نیست، اما پس از این شب پرخطر شاید بشود. مگر اینکه یک قاتل روانی اولین قرار آن ها را به هم بزند.
و خیلی جالب است که همان قاتلی که در مقدمه فیلم آن دختر را کشت، حالا در حال تکرار همان کار است – نظر او این است که لحظات خوش او در قبال نابودی لذت های دیگران است. ابتدا او یک زن جوان را دنبال می کند که با او بدرفتاری می کند. او کار آن زن درست مقابل Natalie تمام می کند، که در ابتدا فکر می کند همه‌ی این ها نمایشی توسط بازیگران پارک است.

سپس Natalie کمی تردید می کند، تردیدی که قاتل روانی (با بازی استفن کانروی (Stephen Conroy)) کاملا آن را حس می کند. پس باقی شب را به دنبال او و دوستانش می رود، و در همین حین جان چند آدم بخت برگشته را نیز می گیرد. وقتی Natalie بالاخره می فهمد کاسه ای زیر نیم کاسه است، مقامات از شک و تردیدهای او به عنوان واکنش های غریزی به ترس و وحشت درون پارک نام می برند – و البته که تشخیص یک جسد واقعی بین آن همه جسدهای مصنوعی درون پارک کار خیلی سختی است.

Hell Fest از نظر ظاهری خیلی باشکوه است، با نورهای نئونی، ماورا بنفش، نورهای دیسکویی رنگارنگ، و خانه تسخیر شده‌ (تونل وحشت) طراحی شده برای فیلم. این زیبایی های ظاهری با پس زمینه تاریک و ترسناک در فیلمبرداری Jose David Montero خیلی چشم نواز هستند.
اما به نظر می آید هیچ داستانی پشت این زیبایی های ظاهری نیست، و آن ها فقط برای گمراه کردن مخاطب از جنبه های ترسناک فیلم هستند، تا بتوانند تعلیق لازم را در فیلم به وجود بیاورند. همچنین تهدید واقعی زیاد جذاب نیست، چون شخصیتی به نام دیگری (The Other) نقش قاتل را بازی می کند و کاملا از روی Michael Myers فیلم هالووین کپی برداری شده است. او پشت یک ماسک قایم شده، و هیچ حرفی نمی زند،‌ اما وقتی در صحنه های آهسته به سمت قربانی حمله می کند چیزی زیرلب زمزمه می کند، و مانند یک موجود ماورایی همیشه در همه جا حاضر است. به جز سرنخ های گاه و بیگاه فیلم، ما کاملا نمی فهمیم او کیست یا هدفش چیست.

hell-fest

به طرز عجیبی برای ساخت چنین شخصیت توخالی‌ای شش نویسنده با هم همکاری کرده اند، که همچنین برای شخصیت های اصلی فیلم هم هیچ داستان پیش زمینه خوبی مهیا نکرده اند. هیچ کس از چنین فیلم هایی انتظار عمیق و مفهومی بودن ندارد، اما حداقل تلاش برای انجام چنین کاری قابل ستایش است، که در اینجا اصلا چنین چیزی نمی بینیم. Hell Fest کاملا خشن است، اما بهترین مرگ هایش در میانه آن اتفاق می افتند، در حالی که نقطه اوج فیلم خیلی سطح پایین به نظر می آید. وقتی فیلم باید در نقطه اوج ترس و وحشتش قرار بگیرد، قبل از آن تنش لازم را ایجاد کرده و از آن گذشته است.
فیلم قبلی کارگردان Hell Fest، گرگوری پلاتکین (Gregory Plotkin) فعالیت فراطبیعی: ابعاد شبح (Paranormal Activity: The Ghost Dimension) بود که ضعیف ترین فیلم آن فرنچایز هم بوده است. او حالا در فیلم جدیدش کمی پیشرفت کرده اما هنوز هم راه درازی در پیش دارد.
اما با توجه به اینکه او همچنین فیلم های برو بیرون (Get Out) و روز مرگت مبارک (Happy Death Day) که دو فیلم خیلی خوب در ژانر ترسناک هستند را تدوین کرده، پس ما را به این فکر می اندازد که او و تیم سازنده باید متوجه می شدند Hell Fest داستان جذابی ندارد، حالا اینکه پیچش داستانی خوبی هم ندارد اصلا مهم نیست. آن ها یک پکیج رنگارنگ ساخته اند که محتوایش چیزی جز ترس های لحظه ای و توخالی نیست.

 

برچسب ها
نمایش بیشتر

یک نظر

  1. فکر میکنم Hell Fest برای طرفدارای اسلشر و اونایی که طرفدار فیلمهای با سبک هالوین هستن توی این روزها که خوراک دیدن فیلمهای ترسناکه ، جالب باشه.
    قطعا از این نوع فیلمها نباید توقع محتوا داشت ، چهرا تا خون و خون ریزی خیلی هارو راضی میکنه!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن