نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم Bad Times at the El Royale: یک فیلم هیجانی هوشمندانه پر از احساسات

درو گادرد (Drew Goddard) نزدیک به ۱۰ سال پس از فیلمبرداری اولین تجربه کارگردانی‌اش کلبه‌ای در جنگل (The Cabin in the Woods) که ۶ سال پیش اکران شد، دوباره با فیلم عالی اوقات بد در ال رویال (Bad Times at the El Royale) به سکان کارگردانی برگشته است. این نویسنده سریال های لاست (Lost) و بافی قاتل خون آشام ها (Buffy the Vampire Slayer) طی چند سال گذشته هم آن چنان به استراحت نپرداخته،‌ و وظیفه تهیه کنندگی اجرایی سریال های موفقی مثل دردویل (Daredevil) و جای خوب (The Good Place) را برعهده داشته، و برای نوشتن فیلمنامه فیلم مریخی (The Martian) هم نامزد اسکار شده،‌ اما طرفدارانی که این همه مدت منتظر بازگشت این فیلمساز به پشت دوربین بوده اند باید بدانند که این انتظار ارزشش را داشته است؛ فیلم اوقات بد در ال رویال یک درام پرشخصیت گیج کننده و هوشمندانه‌ است که به واسطه‌ی فیلمنامه پراحساس گادرد، استادی بی عیب و نقص گروه سازنده، و هنرنمایی فوق العاده‌ی گروه بازیگرانش اوج می گیرد.

اوقات بد در ال رویال با پیش زمینه داستان ریاست جمهوری نیکسون و دوران جنگ آمریکا در ویتنام، ما را به هتل ال رویال می برد، یک نمایش جالب از اجسام پرزرق و برق، نورهای درخشان، و کاغذ دیواری های طرح دار که درست وسط مرز کالیفرنیا / نوادا تقسیم شده اند، و در بین این دیوارها رمز و رازهای زیادی پنهان شده اند. مکان پررفت و آمدی که زمانی میزبان افرادی همچون گروه موسیقی Rat Pack بوده، حالا آنقدر متروکه شده که فروشنده جاروبرقی پرحرف Laramie Seymour Sullivan (با بازی جان هم (Jon Hamm)) وقتی می خواهد اتاقی رزرو کند حتی یک خدمتکار هم در آن جا پیدا نمی کند. همچنین مسئله تونل های مخفی پشت اتاق ها وجود دارد، جایی که دوربین ها و مدیران هتل از طریق آینه های دوطرفه اتاق مهمان ها را دید می زنند، و جایی که گادرد از آن برای خلق هیجان های فوق العاده و صحنه های اکشن استفاده می کند.

DF-02709_2708_R_COMP – L-R: Jon Hamm, Jeff Bridges, and Cynthia Erivo star in Twentieth Century Fox’s BAD TIMES AT THE EL ROYAL. Photo Credit: Kimberley French.

وقتی بقیه گروه بازیگران از راه می رسند – Father Flynn در حال زوال روانی با بازی جف بریجز (Jeff Bridges) و Darlene Sweet آوازخوان جدی با بازی سینتیا اریوو (Cynthia Erivo) و Emily Summerspring هیپی سابق و پرشور با بازی داکوتا جانسون (Dakota Johnson) – هتل ال رویال بیشترین اتفاقاتی که در چند سال گذشته داشته را تجربه می کند. و خیلی زود این اکشن به نقطه اوجش می رسد. وقتی مدیر دلپذیر هتل آقای Miles (با بازی لوییس پولمن (Lewis Pullman)) آن ها را به اتاق هایشان می فرستد، هر کدام از اعضای این گروه رازی را با خود به همراه دارند؛ برخی تاریک، مانند دختر ربوده شده در صندوق عقب ماشین Emily (با بازی Cailee Spaeny) و برخی زیبا، مانند صدای آوازخوانی فوق العاده‌ی Darlene. اریوو اولین تجربه بازیگری فوق العاده ای در این فیلم دارد، اما او یک ستاره موفق در تئاتر برادوی است و گادرد هم خیلی عالی از استعدادهای موسیقیایی او بهره می برد، و گاهی اوقات از صدای آواز تک نفره‌ی او در موسیقی متن فیلم هم استفاده می کند. موسیقی متن پرتپش و عالی مایکل جاکینو (Michael Giacchino) نیز در پرتنش ترین لحظات فیلم خیلی لذت بخش است، و گاهی یادآور لحظات هیجانی فیلم های جان کارپنتر (John Carpenter) است.

فیلمنامه‌ی پرشخصیت گادرد، این شخصیت ها را به مسیر برخوردی با نقشه های متناقض و اتحادهای غیرمنتظره می فرستد که با حضور Billy Lee رهبر فرقه به شدت هیپی با بازی کریس همسورث (Chris Hemsworth) برگ برنده‌ی این گروه بازیگران عالی به اوج می رسد. داستان های آن ها با هم تقاطع پیدا کرده و با فلش بک هایی از گذشته اتفاقات مهمی از دیدگاه های مختلف افشا می شوند، که هر یک از این دیدگاه ها بخشی از این شب عجیب و غریب در هتل ال رویال را تشکیل می دهند. شکی نیست که سبک و ساختار گادرد باعث می شود اوقات بد در ال رویال متحمل مقایسه هایی با فیلم های تارانتینو (Tarantino) شود، اما فیلم گادرد با شایستگی و احساساتی ساخته شده که باعث می شود این درام جنایی کاملا روش متفاوتی از منابع الهامش را پیش بگیرد.

DF-06712_KF_R – Chris Hemsworth stars in Twentieth Century Fox’s BAD TIMES AT THE EL ROYAL. Photo Credit: Kimberley French.

تاثیر گادرد بر شخصیت هایش و تمایلش به دیالوگ های بامزه و اصیل باعث به وجود آمدن فرصت هایی برای هنرنمایی های عالی توسط گروه بازیگرانش می شود. بریجز واقعا فوق العاده است،‌ و به شخصیت Father Flynn غمگینی و حس شوخ طبعی‌ای می دهد که باعث می شود فورا از او خوشتان بیاید و جانسون بار دیگر ثابت می کند یکی از عالی ترین و جذاب ترین بازیگران زن جوان در سینماست. اما کسانی که بیش از همه توجه ما را به خود جلب می کنند تازه واردان به سینما یعنی اریوو و پولمن هستند. آن ها گاهی باعث می شوند به گریه بیفتید، و بیشتر اوقات باعث خوشحالی شما می شوند، و برخی از بهترین دیالوگ های فیلم به هردوی آن ها داده شده و اجرای این دیالوگ ها نیز توسط آن ها فوق العاده است.

اوقات بد در ال رویال همچنین از نظر ویژگی های فنی فوق العاده قابل تحسین است. Martin Whist طراح تولید (که طراح تولید کلبه ای در جنگل هم بود) سرزمینی رویایی در هتل ال رویال ساخته است. Danny Glicker طراح لباس نیز لباس هایی خوش بافت و طرح دار ساخته که در مقابل پس زمینه‌ی Whist نظر ما را جلب می کنند، و Seamus McGarvey فیلمبردار همه‌ی این ها را با نورهای زیبا، درخشان و جذابی تصویربرداری می کند.

اوقات بد در ال رویال با ۱۴۰ دقیقه زمان، یک فیلم شلوغ به نظر می آید، مخصوصا وقتی حضور Billy Lee در مقایسه با سکانس های ابتدایی فیلم زیاد جذاب ظاهر نمی شود. تماشای آشکار شدن خصوصیات و انگیزه های این شخصیت ها یک تجربه‌ی فوق العاده و جذاب است، اما برخورد نهایی آن ها کمی آشنا و تکراری به نظر می آید. ما چنین صحنه نهایی را قبلا در فیلم های اکشن هیجانی دیده ایم – البته با حضور شخصیت هایی با جذابیت کمتر – بنابراین این نقطه اوج تکراری باعث می شود این فیلم به صورت کامل انتظارات شما را برطرف نکند.

خوشبختانه بقیه‌ی فیلم آن قدر دلپذیر و لذت بخش است، و حتی اجرای صحنه های تکراری آن قدر توسط دیالوگ ها و هنرنمایی ها چشم نواز شده اند، که تا زمانی که تیتراژ پایانی فیلم اوقات بد در ال رویال پخش می شود شما واقعا اوقات خوشی را گذرانده اید. رویکرد گادرد در این فیلم هیجانی جنایی کاملا پر از احساسات است، که باعث می شود این درام باشکوه به بخشی از فرهنگ عامه سینما تبدیل شود.

فیلم اوقات بد در ال رویال در تاریخ ۱۲ اکتبر در سینماها اکران خواهد شد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن