نقد فیلم

نقد و بررسی فیلم کمدی موزیکال Mamma Mia! Here We Go Again

Mamma Mia! Here We Go Again دنباله فیلم !Mamma Mia نسبت به فیلم اول پیشرفت و پسرفت هایی دارد. این فیلم شروع جالبی دارد. سال ۱۹۷۹ و Donna، مهاجر یونانی مستقل که Meryl Streep نقش او را بازی می کرد، حالا در دوران لیسانس دانشگاه آکسفورد Lily James با موهای طلایی و لبخندی به زیبایی آفتاب، نقش او را بازی می کند. او بالای صحنه می رود تا سخنرانی فارغ التحصیلی را انجام دهد، اما لباس فارغ التحصیلی را درآورده و شروع به خواندن آهنگ When I Kissed the Teacher می کند.

۱۰ سال قبل، در فیلم !Mamma Mia اغلب بازیگران آهنگ های گروه ABBA را خواندند. بعضی با شدت، بعضی خیلی آرام و بعضی با آواز و حتی Streep متن آهنگ را به صورت دکلمه می خواند و فکر می کرد باید برای هر خط از آهنگ، نقش هم بازی کند. البته Pierce Brosnan هم آهنگ S.O.S را طوری خواند که انگار یک فک دریایی است که یک توپ پینگ پنگ در گلویش گیر کرده است.

mamma mia

Lily James از آن لودگی های شخصیت Streep هم فراتر می رود. او با چکمه های عجیبش ایستاده و دوستان پرانرژی اش Tanya (با بازی Jessica Keenan Wynn) و Rosie (با بازی Alexa Davies) به او ملحق می شوند و آهنگ When I Kissed the Teacher که یکی از ضعیف ترین آهنگ های ABBA است را می خوانند. با این وجود شاهد اجرای پویاتری نسبت به فیلم اول هستیم. مقدار شادی و انرژی این فیلم باعث می شود آرزو کنید کل فیلم حاوی چنین صحنه هایی باشد، نه اینکه فقط کمی شور و نشاط داشته باشد، بلکه یک موزیکال به یاد ماندنی باشد.

باید اعتراف کنم به عنوان یک طرفدار موسیقی ABBA، نسخه فیلم شده ی آهنگ !Mamma Mia را دوست نداشتم، چون اصلا برای درخشش موسیقی ABBA ساخته نشده بود. حتی با نمایش بازیگران بزرگی مثل Streep و Brosnan، که می خواستند هر خط آهنگ را بازی کنند، کار از آن هم خرابتر شد. فیلم بامزه بود، اما در عین حال ادغامی بد از شادی و صداهای عجیب بود.

اما حالا که یک دنباله برای !Mamma Mia ساخته شده، می توان با اطمینان گفت موسیقی ABBA به خودی خود، یک دفتر موسیقی پر شده از ضعیف ترین آهنگ های دنیاست، داستانی که در آن واحد به چهار طرف باز می شود، حجم زیادی از دلقک بازی توسط بازیگران میانسال که به انجام کارهای فیزیکی بیهوده ترغیب شده اند، که همه این ها با ظرافت بالای Meryl Streep در کنار هم قرار می گیرند.

mamma mia

Streep در فیلم جدید نقش کمی دارد، چون Donna یک سال قبل از ابتدای فیلم مرده است. اما حضورش احساس می شود و وقتی خودش را نشان می دهد شما را به گریه می اندازد. دختر او Sophie که دوباره Amanda Seyfried نقش او را بازی می کند، دیگر آن دختر صاف و ساده نیست و به زنی قوی و زیبا تبدیل شده، و به همراهی Sky (با بازی Dominic Cooper) عشق اولش، کنسرت های جهانی برگزار می کند، اما Sky او را ترک کرده و برای کار به هتلی در نیویورک می رود. هنوز ۱۰ دقیقه از فیلم نگذشته که احساس می کنید قلبتان شکسته است. این تاثیر موسیقی ABBA است، اما همچنین گواهی بر این است که نویسنده و کارگردان Ol Parker، چقدر خوب از این موسیقی ها استفاده می کند.

Sophie که که به احترام مادرش مسافرخانه او را به شکل هتل Bella Donna بازگشایی می کند، بدون توجه به کارهای Donna نمی تواند هیچ کاری را خودش انجام دهد. این روحیه موسیقی ABBA است و در این فیلم این روحیه با موسیقی زیبایی درون شما نفوذ می کند، اگرچه بیشتر فیلم شامل بازی های سطحی بازیگران است.

فیلم ماجرای بازگشایی هتل Sophie است، اینکه آیا می تواند در مقابل آن همه سختی دوام بیاورد؟ آیا او دوباره با Sky رابطه برقرار می کند؟‌ هیچکدام از ۳ پدر او خودشان را نشان می دهند؟ و همچنین ماجرای Donna ۴۰ سال پیش و ماجراهای او در جزیره یونانی و گرفتار شدنش در مثلث عشقی که در !Mamma Mia شنیده بودیم است. Here We Go Again باز هم یک فیلم ضعیف از نظر هنری است؛‌ مثل اینکه در حال تماشای یک آهنگساز پیر و غمگین باشید که به چندین آهنگ بامزه پاپ برمی خورد. اما باز هم فیلم از نظر احساسی خوب است، مخصوصا در پایان آن که شعری عاشقانه بین مادر و دختر بیان می شود.

mamma mia

همه بازیگرانی که نقش عاشقان جوان Donna را بازی می کنند خیلی جذاب هستند. او اول با Harry (شخصیت Colin Firth) ملاقات می کند، که در این فیلم توسط Hugh Skinner بازی می شود، که تی شرت Johnny Rotten و یک کت چرمی کوتاه به تن دارد. آن ها همخوانی جالبی از آهنگ Waterloo انجام داده و سپس نوبت به Bill (شخصیت Stellan Skarsgård) می رسد که توسط Josh Dylan به عنوان یک ملوان بازی می شود که قبول می کند او را با قایق به جزیره برساند. نسخه جوان شخصیت Pierce Brosnan با بازی Jeremy Irvine جوری به Donna نگاه می کند که مطمئن می شویم عشق اصلی اوست.

Here We Go Again از تعداد کمی از آهنگ های !Mamma Mia استفاده می کند، مثل بازسازی آهنگ Dancing Queen با هم سرایانی که در جنگل می دوند و به همان ساحل سابق می رسند، جایی که نسخه بهتری از رقص گروهی نسخه تلویزیونی دهه ۷۰ انجام می دهند. اما چون بهترین آهنگ های ABBA برای فیلم اول استفاده شدند، آهنگ های ضعیف تر آن ها در این فیلم مورد استفاده قرار گرفته اند و این به این معنی است که این فیلم حال و هوای غمگین تری نسبت به فیلم قبلی دارد.

البته این چیز بدی نیست، همان طور که برخی از آهنگ های این فیلم مثل Andante, Andante و Angel Eyes خیلی آهنگ های خوبی هستند. یکی از بهترین آهنگ های ABBA به نام The Name of the Game در فیلم اول استفاده نشد، ولی در این فیلم استفاده می شود، این آهنگ خوب شروع می شود اما در نهایت به کمدی می رسد.

البته نماد موسیقی پاپ یعنی Cher هم در فیلم حضور دارد. او اواخر فیلم در نقش مادربزرگ Sophie خودی نشان می دهد، و اگر قرار باشد ادای احترامی به !Mamma Mia صورت بگیرد، همین روشی است که Cher آهنگ Fernando را اجرا می کند که کاملا به داستان فیلم متصل شده و به شور و هیجان فیلم می افزاید. فیلم اصلا تظاهر نمی کند چرا این آهنگ آنجا هست. دلیلش هم این است که: ما می خواهیم Cher را در حال خواندن Fernando ببینیم، حالا هر زمان و مکانی که می خواهد باشد!

mamma-mia

mamma mia 2

Mamma Mia! Here We Go Again

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن