امروز:یکشنبه ۶ فروردین ۱۳۹۶
 

نقدی پیرامون فرزندان بشر (Children Of Men)

 


مهمترین و واضح ترین مسئله ای که در این فیلم پرداخته می شود ، امید وایمان است. در زمانیکه انسان هیچ امیدی به خود و نسل بعد از خود ندارد. جامعه ای که نمی تواند تولید مثل کند و همین امر باعث از بین رفتن تمام ارزش ها و آزادی های یک جامعه می شود و آن را به سمت سیاهی می فرستد. آلفونسو کوارون کارگردان فیلم در مصاحبه ای کفت که « پروژه انسان » درون فیلم که به نظر اسطوره ای و خیالی است و کاراکتر های موجود در داستان از واقعی بودن چنین چیزی اطمینان ندارند ، استعاره ای است برای احتمال تکامل روح و روان انسان و همینطور درک او از زندگی. این فیلم چیزی را به بیننده دیکته نمی کند بلکه این خود بیننده است که باید به مفهوم « امید » برسد.

 

فیلم جنبه های سیاسی و مذهبی و اجتماعی فراوانی را به بیننده نشان می دهد. یکی از مسائل ، به تصویر کشیدن مهاجرت است که هم اکنون در بسیاری از کشور ها و به خصوص بریتانیا و ایالات متحده مشاهده می شود. فیلم در این زمینه برداشت های پیچیده ای دارد. بعضی از منتقدین نشان دادن کمپ های پناهدنگان را نمونه ای از پیام های ضد جنگ فیلم می دانند و آن را با با زندان های نظامی و رفتار های وحشیانه حتی کشور های متمدن دنیا توصیف می کنند. که این امر در این فیلم به دلیل تبدیل بریتانیا به یک کشور کاملا پلیسی و پر از هرج و مرج ، ملموس است.

 

بعضی از مسائل مذهبی هم در فیلم کاملا آشکار است. سمبل های مسیحیت در طول فیلم بسیار به چشم می خورد. شوخی « کی » با « ثئو » پیرامون باکره بودنش ، در حالیکه حامله بود از نکات جالب فیلم است . در صحنه ای از فیلم هم تندرو های مسیحی را می بینیم که تمامی مشکلات را به خاطر گناهان انسان می دانند و این مشکلات را عذابی از سوی خدایشان باور دارند. البته تمامی این باور های دینی در پایان به کنار گذاشته می شود ، زیرا به وضوح می بینیم که مسلمانان در کنار ادیان دیگر قیام می کنند. قیامی که باز هم در حین نشان داده شدن خشونت ، پیامی ضد جنگ و خشونت دارد. و باز هم به مسئله مهاجرت می پردازد. و همه این ها در کنار هم به خاطر امید است. انسانی که می داند آینده ای هم ندارد باز به فکر آزادی است. حتی زمانی گریه های نوزاد را می شنود دست از جنگ بر می دارد. در حین تماشا ی نوزاد کشته می شود. شاید همه ی این درگیری ها به خاطر تماشای چند لحظه ای همین موجود کوچک باشد .
فیلم از لحاظ فنی قابل ستایش است. فیلمبرداری « امانوئل لوبزکی » بی نقص است. بعضی از صحنه های این فیلم با برداشت های طولانی مدت فیلمبرداری شده اند. فیلمبردار، کمک بسیاری به کارگردان فیلم برای روایت جذاب تر داستان کرده است. نیم ساهت پایانی فیلم همانند یک بازی کامپیوتری سوم شخص است و ما در کنار قهرمان داستان شاهد اتفاقات درون آن هستیم. شاید به همین دلیل است که این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری و برنده جایزه بفتا بهترین فیلمبرداری شد.

 


راجِر اِبِرت درباره این فیلم می نویسد : ” کوارون در به تصویر کشیدن یک فیلم تخیلی در زمان آینده کاملا موفق ظاهر شده است. کاراکتر های فیلم لباس های مخصوص عجیب و غریب نمی پوشند و یا اینکه به ماه نمی روند و شهر ها به صورت مصنوعی درست نشده اند بلکه در عین حال شبیه دنیای امروز ما هستند. فقط خسته تر و ژولیده تر.”

 

کپی برداری و نقل تمام یا قسمتی از این مطلب به هر شکل (از جمله برای همه نشریه ها، وبلاگ ها ، پیج ها و سایت های اینترنتی) بدون ذکر دقیق کلمات “منبع: سایت آریافیلم” ممنوع است و شرعا حرام و شامل پیگیرد قضایی می شود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *