نقد فیلم

معرفی ۵ فیلم همراه با کاربران : Justice League , Mute , Call Me By Your Name و …

Call Me By Your Name

معرفی فیلم Call Me By Your Name ارسالی از کاربر @Afshin_k67

کارگردان : Luca Guadagnino فیلمهای قبلی : A Bigger Splash 
بازیگران : Armie HammerTimothée ChalametMichael Stuhlbarg
آمار و ارقام : ۸٫۲/۱۰ IMDB و Metascore : 93 و نمره منتقد این متن : ۸/۱۰

فیلمی در سبک درام ساختۀ فیلمنامه نویس و تهیه کننده ایتالیایی “لوکا گوادانینو” و اقتباسی از رمان “آندره آسیمان” است. روایتی عاشقانه و ناب که بازیگرانی همچون”تیموتی شلمی”، “آرمی همر”، “مایکل استلبرگ” و “آمیرا کاسار” در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند…

داستان فیلم در اوایل دهه ۸۰ میلادی جریان دارد و ماجرای پسری ۱۷ ساله ( تیموتی شلمی ) در نقش “الیو” را بیان می کند که در تابستان ۱۹۸۳ در کنار خانواده اش جایی در شمال ایتالیا زندگی میکنند. ماجرا از آنجایی آغاز می شود که پدرخانواده از یک دانشجوی آمریکایی یهودی به نام “الیور” با بازی “آرمی همر” دعوت می کند پیش آنها زندگی کند و به مقاله های دانشگاهی او کمک کند تا اینکه…اثری سرشار از احساسات و عواطف انسانی که در به تصویر کشیدن ذهنیات کاراکترهای درون فیلم بسیار ماهر است و مخاطب را تا پایان درگیر شخصیت های خود می کند. عشق زوجی را به نمایان میگذارد که رابطۀ خشک و سردی دارند. رابطۀ زیبا که در ابتدا از نفرت شروع و در ادامه تبدیل به عشق می شود. علی رغم نمایش خوب بازیگران و نحوۀ درک پذیری مخاطب نسبت به آنان، فیلم از شخصیت پردازی ضعیفی رنج می برد و تنها نقطه ضعف آن محسوب می شود. عملا بیننده از گذشته دیگر بازیگران و هم چنین والدین “الیو” آگاه نمی شود و شخصیت پردازی و تمرکز داستان فقط بر روی “الیو” صورت پذیرفته است.

غالب و روایت داستان هم حول محور شخصیت “الیو” می چرخد و بیننده داستان را از زاویۀ دید او نسبت به دیگر اطرافیانش میبیند. فیلمبرداری، تدوین،طراحی لباس ها، میزانسن و شات های زیبا از اقصی نقاط ایتالیا زیبایی اثر را دو چندان کرده است، به گونه ای که مخاطب خود را در حال و هوای آن دوران حس میکند و غرق در فضای داستانی دهه ۸۰ میلادی می شود. یک فیلم دراماتیک باید باورپذیر باشد و عناصر آن به خوبی در کنار هم چیده شده باشند. “مرا با نام خودت صدا کن” جزو آن دست فیلم هایی است که با تکیه بر این عناصر و خلق صحنه های زیبا به خوبی توانسته باورپذیری خود را حفظ کند و تاثیر به سزایی بر روی مخاطب داشته باشد. “خلاقیت” و “باورپذیری” دو عنصر مهمی هستند که هر فیلمسازی باید آن را در این نوع ژانر رعایت کنند و “مرا با نام خودت صدا کن” به خوبی توانسته در این زمینه امتحان خود را پس دهد و نمره قبولی بگیرد. در نهایت با فیلمی رو به رو هستیم که به ما می آموزد احساسات خود را پنهان نکنیم، از بازگو کردن و بیان کردن آنها ترسی نداشته باشیم و با دیگران به اشتراک بذاریم، حتی اگر در آن شکست بخوریم. آدمی در لحظه می کند و فرصت آنکه احساس خود را با شخصی بروز دهد کم پیش می آید.

فیلم دربارۀ زندگی در لحظات و نهایت استفاده از آن است. قلب و جسم آدمی فقط یه بار در اختیارش قرار میگیرد، اینکه چه رابطه ای را آغاز میکنی و چطور زندگی میکنی به خودت مربوط است، اما آدم یک بار زندگی میکند و یک فرصت نصیب آن می شود و این اندیشه را در تفکر آدمی پرورش میدهد که هر رابطه ای ارزش تجربه کردن را دارد. اینکه سکوت کنیم و سخن نگوییم بهتر است یا مرگ؟


معرفی فیلم Call Me By Your Name ارسالی از کاربر @Siavash3268

کارگردان : Luca Guadagnino فیلمهای قبلی : A Bigger Splash 
بازیگران : Armie HammerTimothée ChalametMichael Stuhlbarg
آمار و ارقام : ۸٫۲/۱۰ IMDB و Metascore : 93 و نمره منتقد این متن : ۸٫۵/۱۰

داستان این فیلم اقتباسی در سال ۱۹۸۴ در ایتالیا هستش که الیو پسری ۱۷ ساله در کنار خانواده خود تابستان رو سپری میکند که مردی به نام اولیور که از دوستان پدر الیو هستش تا اینکه روابط عاشقانه میان این دو نفر شکل میگیرد.
اولین چیزی که تو فیلم به چشم‌میاد فضا سازی و صحنه پردازی به همراه قاب بندیهای زیبای فیلم هستش که همچون تابلوی نقاشی میموند. موسیقی زیبا و گوش نواز این فیلم در کنار لوکیشنهای زیبا حس خوبی داشت .شخصیت پردازی کاراکترها بخصوص خوبی برای الیو خیلی خوب پرداخته شده بود.فضای عاشقانه فیلم و احساساتی که ذره ذره بین این ۲ نفر بوجود میاد خیلی جالب بود و به شخصه با اینکه صحنه های جنسی و روابط احساسی میان ۲ مرد به شخصه برام خیلی چندش آور هستش اما تو این فیلم انقدر خوب پرداخته شده بود که زیاد این مسئله آزارم نمیداد.فیلم پایان تراژیک هم داره و یکی از بهترین دیالوگهای فیلن دیالوگ پایانی و نصیحت پدرانه الیوت بود.
فیلم در کل شانس بالایی هم در جوایز اسکار بخصوص برای بهترین فیلمنامه اقتباسی رو داره.


Mute

معرفی فیلم Mute ارسالی از کاربر @Amirparimi94

کارگردان : Duncan Jones فیلمهای قبلی : Warcraft: The Beginning – Source Code 
بازیگران :  Alexander SkarsgårdPaul RuddJustin Theroux
آمار و ارقام : ۵٫۴/۱۰ IMDB و Metascore : 35 و نمره منتقد این متن : ۴٫۵/۱۰

فیلمی که مانند نامش لال است! صامت ، فیلمی علمی تخیلی و مهیج محصول سال ۲۰۱۸ نتفلیکس به کارگردانی دانکن جونز است. یک پیشخدمت به نام لئو ، در سال ۲۰۵۲ و در شهر برلین به دنبال فردی گمشده می‌گردد. او در کودکی به‌ خاطر حادثه‌ای توانایی حرف زدن را از دست داده و لال شده است. لئو با وجود آنکه نمی‌تواند حرف بزند ، اما یک نامزد به نام نادیرا دارد. زمانی که نادیرا بدون هیچ ردی ناپدید می‌شود ، لئو شروع به جستجو در سطح شهر می‌کند و…

فیلمی که با چشم انداز وحشتناک و درخشان خود از یک جهان که در آن فنآوری به طور عمده برای مهار کردن آرزوهای مردم به کار رفته است،شروع میشود اما ناگهان بعد از پنج دقیقه دچار سکته میشود . جونز استعداد بزرگی به عنوان یک کارگردان دارد، اما حتی با اجرای خوب بازیگران هم،ضعف عمده داستان پوشیده نمیشود امیدوار بودم او بیشتر روی داستان تمرکز کند که این اتفاق رخ نداده است . صامت یا بی صدا حرفی برای گفتن ندارد. ساخته جدید نتفلیکس که کماکان در دسترس است بدون تردید به حدی بد است که اصلا نباید با بلیدرانر یا سریال Altered Carbon مقایسه شود چرا که به عنوان یک سایبرپانک با وجود تجهیز مواد علمی تخیلی در فضای خود فیلم دچار یک بی خردی در داستان است.

زمانی یک داستان علمی تخیلی قانع کننده و باور پذیر است که دارای یک محرک مقبول در روابط انسانی باشد زیرا توانایی آن برای بررسی شرایط انسانی در محیط آینده ای است که هر چیزی ممکن است. برای مثال، Blade Runner درک اینکه آیا هوش مصنوعی می تواند انسانی تر از بشر موجود باشد را بیان میکند ، در حالی که Altered Carbon در معرض نابودی جاودانگی قرار دارد. مشکل اصلی با Mute این است که از پس زمینه تکنولوژی پیشرفته برای گفتن چیزی جدید استفاده نمی کند. کارگردان دانکن جونز ( ماه-وارکرافت-منبع کد) جهانی را ایجاد کرده است که احساس می کنیم خالی است.

همانطور که فیلم پیشرفت می کند، داستان لئو بیشتر پوچ می شود، مخصوصا وقتی که او شروع به مبارزه با مردان دیگر می کند . نکته جالب این است که هرگز صحنه ای نیست که چگونه لئو تبدیل به چنین مبارزموثری میشود. Mute تلاش می کند یک داستان علمی تخیلی بگوید اما تلاش برای پیدا کردن و شناساندن قهرمان خود به بیننده ندارد. فقدان توسعه شخصیت لئو باعث می شود که تحمل داستان قهرمان سخت شود.بازی های رنگارنگ پل رود و جاستین تروکس بهترین نکات Mute هستند اما برای یک فیلم با این مضمون کافی نیستند .همانطور که اغلب در هالیوود اتفاق می افتد، یک امید به پوچی تبدیل میشود طراحی این محصول به طرز تکان دهنده ای توخالی است .در نهایت، “بی صدا” یک اشتباه از ایده ها در جستجوی یک فیلم است.جونز به وضوح فیلمساز بلندپایه و جالبی است.اما باید قبول کند اشتباه کرده ! چرا که Mute پشتوانه ای نیست که من برای او پس از شکست ناکام وارکرفت انتظار داشتم. این فیلم فاقد شور و شوق کار های قبلی خود او است .نتیجه: متاسفانه، Mute چندان حرفی برای گفتن ندارد.


Justice League

معرفی فیلم Justice League ارسالی از کاربر @Sadegh_sha22

کارگردان : Zack Snyder فیلمهای قبلی : Batman v Superman: Dawn of Justice 
بازیگران :  Ben AffleckGal GadotJason Momoa
آمار و ارقام : ۶٫۸/۱۰ IMDB و Metascore : 55 و نمره منتقد این متن : ۲/۱۰

پر زرق و برق و طبق معمول تو خالی!
قبلا ها اگر خبر میومد که فیلمی ممکنه براساس شخصیت های کمیک های دی سی همه و همه در کنار ساخته میشه همه با ذوقی وصف نشدنی پیگیر اخبار میشدیم و منتظرش بودیم!بعد از شروع یونیورس سینمایی دی سی با سوپرمن و ادامه ی اون با بتمن علیه سوپرمن و جوخه خودکشی که یکی از یکی ضعیف تر و کم جون تر بودن و انگار فقط چندتا قهرمان خوشگل و خوش لباس دور همدیگه جمع شدن و گاهی دعوا میکنن و گاهی میخندن! واندروومن اومد و چ بسا همون مشکلات قبلی رو داشت ولی به مقدار قابل تحمل تر و تا حدودی دریچه ی امیدی انگار به روی ما و یونیورس دی سی باز شد ولی با لیگ عدالت هر زحمتی که واندروومن کشیده بود به باد رفت!
جاستیس لیگ فیلم واقعا بدیه!البته میشه بخش زیادیش رو تقصیر دو کارگردانه بودن فیلم دونست ولی خب یادمون نره پای زک اسنایدر وسط بود و گندی به جاستیس لیگ زد که شاید هیچوقت جبران پذیر نباشه ! البته فیلم نکته های مثبتی مثل بازی خوب بازیگراش داشت؛ولی فیلمی که فیلمنامه ی درهم و شلخته داره و تکلیفش با خودش مشخص نیست فقط بازی خوب بازیگرا نمیتونه براش کافی باشه.به هرحال امیدوارم برادران وارنر از شکستای پیاپی فیلماشون درس عبرت بگیرن و حداقل آبروی شخصیتای بزرگ سینمایی خودشونو نبرن و به قولی تحقیرشون نکنن!


Coco

معرفی انیمیشن Coco ارسالی از کاربر @silent_vo

کارگردان : Lee UnkrichAdrian Molina  فیلمهای قبلی : –
بازیگران :  Anthony GonzalezGael García BernalBenjamin Bratt
آمار و ارقام : ۸٫۶/۱۰ IMDB و Metascore : 81 و نمره منتقد این متن : ۹/۱۰

داستان راجب پسر بچه ای ۱۲ به نام میگل است که خانواده اش مخالف موسیقی هستند و او را از پرداختن به ان منع کرده اند اما او بالاخره تصمیم می گیرد دل به دریا بزند و خواننده ای عالی همچون اسطوره اش ارنستو دلا کروز شود اما اتفاقی راهی سرزمین مردگان میشود.کوکو جدید ترین محصول مشترک دیزنی/پیکسار می باشد به کارگردانی لی انکریچ با همان شور و تخیلی که در (داستان اسباب بازی۳) به کار گرفته بود ساخته شد که فیلمنامه آن را هم آدرین الدریچ نوشته است.

میگل گیتاریست فوق العاده ای است که رویای مشهور شدن را در سر دارد اما متوجه میشود که سرنوشتش این است که آرزوهایش را به خاطر خانواده مکزیکی اش فراموش کند خانواده ای که بخاطر دلایلی که ریشه در گذشته دارند او را از بهره بردن از موسیقی منع میکنند. این چنین منعی برای تماشاگران کوکو وجود ندارد چرا که آنها در طول فیلم با آهنگسازی عالی مایکل جاکینو و چند اهنگ سنتی مکزیکی همراه شده را به گوش می‌سپارند.

میگل با نواختن گیتار ارنستو به طرزی عجیب خود را در سرزمین مردگان می بیند جایی که مردگان اسکلت هایی هستند که راه می روند و صحبت میکنند و طراحی بسیار جالبی هم دارند در حال آماده سازی برای دیدار با خانواده هایشان در دنیای دیگری هستند.با این که این انیمیشن با ان گرافیک بسیار زیبا و حرفه ای برای مخاطبان بالای هشت سال کمی تاریک در نظر میاید اشاره های غم انگیز و بذله گویی های فیلم نامه بیشترین تاثیر را داشته اند.چیز دیگری که ما در کوکو شاهدش هستیم کمبود تنوع در طراحی شخصیت هاست.کوکو نشان میدهد که اسکلت ها موجوداتی نیستند که خیلی احساساتشان را نشان دهند به جز مادربزرگ مادربزرگش ماما ایملدا بقیه فامیلش غیر قابل تشخیص و بی روح هستند اما صدا گذاریهای گوش نواز این انیمیشن کمی به آنها حس و حال داده استقسمت های اکشن انیمیشن کاملا به جا و به موقع هستند و موسقی فیلم همراه با ان. لذت ان را چند برابر کرده است.

سوالی که پیش میاید این است که(( آیا کسی میتواند به خواسته های خانواده اش احترام بگذارد و در عین حال رویاهایش را دنبال کند?)) این ایده اصلی پشت انیمیشن کوکو نهفته شده است.قطعا انیمیشی که اشک بیننده اش را درآورد (به لطف ترکیب محتوای کودکانه با تم های بزرگسالانه به دست کارگردان) انیمیشن خوبی هست این انیمیشن ممکن هست که در سال ۲۰۱۷ بلاک باستر نبوده باشد اما فارغ از عملکرد عالی اش در گیشه میتوان ان را یک بازگشت کاملا قابل تقدیر به سوی الهام گیری و دوری از عدم خطر کردن دانست.


 Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

معرفی فیلم Three Billboards Outside Ebbing, Missouri ارسالی از کاربر @Afshin_k67

کارگردان : Martin McDonagh  فیلمهای قبلی : Seven Psychopaths 
بازیگران :  Frances McDormandWoody HarrelsonSam Rockwell
آمار و ارقام : ۸٫۳/۱۰ IMDB و Metascore : 88 و نمره منتقد این متن : ۹/۱۰

سه بیلبورد خارج از اِبینگ، میزوری؛ روایتی متفاوت و جسورانه، فیلمنامه ای قوی و منسجم، بدون هیچ شعار و بذله گویی و آمیخته ای از صحنه های طنز تلخ در کنار داستانی خالصانه پر از رنج و درد و نفرت این فیلم را به اثری تبدیل کرده است که به جرأت بدون تردید می توان آن را یکی از بهترین فیلم های ۲۰۱۷ دانست. ساخته جدید “مارتین مک دونا” فیلمنامه نویس و فیلمساز ایرلندی ماجرای زنی (فرانسیس مک ‌دورمند) را بیان می کند که بعد از قتل دلخراش دخترش سعی میکند از راه قانونی پرونده او را حل کند اما راه به جایی نمی برد و پس از نادیده گرفته شدن از سوی ماموران پلیس و نا امید شدن از پیگیری های قانونی، دست به اقداماتی علیه اداره پلیس میزند تا بتواند توجهات را به اتفاقی که برای دخترش افتاده جلب کند.

روایتی شسته رفته از مادری دلسوز که در غم از دست دادن دخترش خواهان برقراری عدالت است. در این فیلم بازیگران با استعداد و مطرحی همچون “فرانسیس مک دورمند”، “وودی هارلسون”، “سم راکول”، “پیتر دینکلیج” و برخی دیگر به ایفای نقش پرداخته اند. “سه بیلبورد” از تیم بازیگری قوی ای برخوردار است و باید آن را از فیلم هایی دانست که بازیگران معرکه‌ اش میخکوب‌ تان می‌ کنند. بازی زیرپوستی و خیره کننده فرانسیس مک دورمند در نقش “میلدرد هیلز” چنان ملموس و واقع گرایانه جلوه می کند که به طرز فوق العاده خوبی توانسته نقش یک زن معمولی را در شرایط عجیب و بغرنج ایفا کند. هم چنین “سم راکول” و “وودی هارلسون” هم چیزی از بازی و اجرا کم نگذاشته اند و از پس نقش خود به نحو احسن بر آمدند.

“وودی هارلسون” در نقش رئیس پلیس شهر “ابینگ” و “سم راکول” به عنوان معاون دوم فرماندهی نقش دو زوج مامور پلیس را ایفا می کنند که به نوعی مکمل هم هستند. “هارلسون” رفتار خوبی با دیگر ماموران از خود نشان می دهد و احترام زیادی برای آنها قائل است، فردی که بر عکس “سم راکول” از ویژگی های ذاتی مهربانانه تری برخوردار است و سعی میکند از راه عاقلانه تر و منطقی ای وارد مسائل مختلف شود. بر عکس آن “سم راکول” شخصی دمدمی مزاج، جاه طلب و از خود مچکر را از خود به نمایش میگذارد که ذاتا خشن است و کارهای خود را با خشونت جلو می برد. بنابراین هر کدام از شخصیت های اصلی فیلم از خصوصیات و ویژگی‌ های منحصر به‌ فرد و تعریف‌ شدۀ خودشان بهره می‌برند. هرکدامشان طرز فکر، نقش و اهداف خاص خودشان را دارند. تک‌ تک‌ شان بسیار واقع‌ گرایانه به تصویر کشیده می‌شوند و تک‌ تک‌ شان قوس شخصیتی منحصر به خودشان را دارند.

دراین فیلم قبل از هرچیز با یک کمدی جنایی بسیار سرگرم ‌کننده سر و کار داریم که با ضرب آهنگ نرم و روانی روایت می‌شود و بدون اینکه کار عجیب و غریبی انجام دهد با استفاده از شخصیت ‌پردازی و دیالوگ ‌نویسی معرکه ‌اش دست از شگفت ‌زده کردنتان برنمی ‌دارد که گویی مک دونا مانند یک معمار حرفه ای تک‌ تک جملاتش را هزار بار با خط‌ کش اندازه‌گیری کرده تا با تمام اجزا و مفاهیم فیلم رابطه داشته باشد. در واقع با فیلمی رو به رو هستیم که در زیر تمام شوخی هایش، داستان تراژیکی دربارۀ احساس انتقام و تنفر، آرامش، عشق و ماهیت خشم است. نتیجه آن به فیلمی تبدیل شده که یکی از بهترین کارهایی است که می ‌توانید در این ژانر پیدا کنید و از این حیث فیلمنامه و سناریوی بسیار کامل و ایده آلی دارد که دربارۀ تمام اجزایش صدق می‌ کند.

کاراکترها در حد مرگ کامل تعریف شده ‌اند. نحوۀ روند داستان بدون گیج‌ کنندگی، کامل پرداخت و ارائه می‌ شوند. داستان کاملا درک‌ شده و پرجزئیات است و به سوی جمع ‌بندی کاملی حرکت می‌کند که از قبل برای تک‌ تک لحظاتش زمینه‌ چینی و برنامه ریزی شده است. در نهایت با فیلم چند لایه و عمیقی طرفیم که در فرم و قالبِ بسیار جذاب و پرکششی به موضوعات مهم و پیچیده‌ای می‌پردازد.

برچسب ها
نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن